HOME

1 2 3 11

Εκοιμήθη σήμερα το πρωί εν κυρίω ο Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

Εκοιμήθη σήμερα το πρωί εν κυρίω ο Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης. Ο Γέρων Αιμιλιανός (κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης) υπήρξε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας και πνευματικός πατήρ του Ιερού Κοινοβίου Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμύλια Χαλκιδικής. Ας έχουμε την ευχή του.

Η εξόδιος ακολουθία και η ταφή θα τελεσθεί στο Ιερό Κοινοβίο Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμύλια Χαλκιδικής.

Ο Γέροντας αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός, κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης, υπήρξε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας από το 1973 έως το 2000, γεννήθηκε στην Νίκαια Πειραιώς το 1934 από ευσεβείς γονείς, η καταγωγή του όμως είχε μικρασιατικές ρίζες. Η εκ πατρός γιαγιά του Ευδοξία ήταν Κωνσταντινουπολίτισσα, ο δε παππούς του Αλέξανδρος κατήγετο από την Σηλυβρία της Θράκης και εφοίτησε στην περιώνυμη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το έτος 1906 μετοίκησαν στα Σήμαντρα της ευλογημένης γης της Καππαδοκίας, όπου εχρημάτισαν δημοδιδάσκαλοι για τις ανάγκες του ελληνισμού, και στην Ελλάδα ήλθαν μετά την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών. Έγγαμοι όντες, επολιτεύοντο ως μοναχοί, αγρυπνούντες και προσευχόμενοι. Χαρακτηριστικό είναι ότι η γιαγιά εκοιμήθη ως μοναχή με το όνομα Ευταξία, η δε μητέρα του ως μοναχή Αιμιλιανή.

Ο Γέροντας εκληρονόμησε από τον παππού τα πνευματικά και σωματικά χαρίσματά του και από την γιαγιά του Weiterlesen

Πασχαλινό Mήνυμα
Mητροπολίτου Γερμανίας καί Ἐξάρχου Kεντρῴας Eὐρώπης
Aὐγουστίνου

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι τῆς Γερμανίας!

Σὲ λίγα λεπτὰ θ᾽ ἀντηχήσει ἐδῶ καὶ σ᾽ ὅλη τὴν οἰκουμένη τὸ «Χριστὸς ἀνέστη», τὸ πιὸ χαρμόσυνο μήνυμα τοῦ κόσμου! Γι᾽ αὐτὸ κι ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καλεῖ πανηγυρικὰ καὶ λέει: «Πλούσιοι καὶ φτωχοὶ χορέψτε μαζί. … Ὅσοι νηστέψατε καὶ ὅσοι δὲν νηστέψατε, εὐφρανθεῖτε σήμερα. Τὸ τραπέζι εἶναι γεμᾶτο, ἀπολαῦστε ὅλοι … κανεὶς νὰ μὴ φύγει πεινασμένος». Καὶ θὰ τολμοῦσα νὰ προσθέσω στὰ λόγια τοῦ ἁγίου μας: Πιστοὶ καὶ ὀλιγόπιστοι, ὅσοι ἐμπιστεύεστε τὸν Θεὸ καὶ ὅσοι ἀμφιβάλλετε γι᾽ Αὐτόν, ὅσοι ζῆτε μὲ τὸν Θεὸ καὶ ὅσοι παλεύετε μ᾽ Αὐτόν, ἐλᾶτε ὅλοι νὰ γευτεῖτε τὴν χαρά· ὁ Χριστὸς μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὸν θάνατο! Weiterlesen

Επιτάφιος Θήνος και περιφορά Επιταφίου, για πρώτη φορά με βαυαρούς επισήμους, στη πόλη Taufkirchen της Βαυαρίας.

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα οι 350 Έλληνες της πόλης Taufkirchen της Βαυαρίας (κοντά στις Βαυαρικές Άλπεις) εόρτασαν την Μεγάλη Παρασκευή, τηρώντας πιστά τα πατροπαράδοτα ορθόδοξα ήθη και έθιμα.

Οι γυναίκες και οι νεάνιδες της τοπικής ορθόδοξης ενορίας στόλισαν καλαίσθητα τον Επιτάφιο και έψαλλαν τα Εγκώμια.

Της τελετής προέστησαν ο Πρωτοπρεσβύτερος Απόστολος Μαλαμούσης, Αρχιερατικός Επιτεταμμένος για τις δημόσιες σχέσεις με τη Βαυαρική Πολιτεία και ο Πρεσβύτερος-Οικονόμος Πλούταρχος Κωσταντινίδης, ενώ τους ύμνους έψαλλε καλλικέλαδα ο κ. Νικόλαος Λαμπρινάκος.

Παρέστησαν ο Νομάρχης της περιοχής κ. Martin Bayerstorfer, ο Δήμαρχος της πόλης κ. Franz Hofstetter, η Δήμαρχος της γειτονικής πόλης Lengdorf, κ. Gerlinde Sigl και η Δημοτική Σύμβουλος Taufkirchen κ. Σόσα Βαλτεράνου-Μενεξέ.

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Απόστολος Μαλαμούσης τόνισε στον χαιρετισμό του Weiterlesen

Nr.: 3 / Έκδοση 50

Είναι μια κρύα, χειμωνιάτικη νύχτα, φυσάει και έχει καταιγίδα. Καθώς οδηγείς το διθέσιο αυτοκίνητο σου κάπου στην ερημιά περνάς μπροστά από μια στάση. Περιμένουν το λεοφορείο 3 άνθρωποι:

Μια ηλικιωμένη γυναίκα που φαίνεται να είναι ετοιμοθάνατη,
ένας γιατρός που σου είχε σώσει τη ζωή παλιά και
ο/η άντρας/γυναίκα των ονείρων σου.

Το αυτοκίνητο σου είναι διθέσιο και πρέπει να επιλέξεις ποιόν θα πάρεις. Τι θα κάνεις;

Απάντηση: Weiterlesen

Nr.: 2 / Έκδοση 50

Σε ένα συρτάρι έχετε 12 ζευγάρια άσπρες και 12 ζευγάρια μαύρες κάλτσες. Χωρίς να  βλέπετε, πόσες κάλτσες πρέπει να τραβήξετε για να είστε σίγουροι πως έχετε στα χέρια σας τουλάχιστον ένα ζευγάρι όμοιες κάλτσες ?

Απάντηση: Weiterlesen

Nr.: 1 / Έκδοση 50

Οι Αμοιβάδες αναπαράγονται χωριζόμενες στα δύο. Βάζουμε σε ένα βάζο μια αμοιβάδα που αναπαράγεται κάθε λεπτό, στις 10.00 το πρωί ακριβώς. Το βάζο γεμίζει με αμοιβάδες στις 12.00 το βράδυ. Τι ώρα ήταν το βάζο γεμάτο μέχρι την μέση ?

Απάντηση: Weiterlesen

Ιωάννα Μπέτση

Mix-media Artist

Η  Ιωάννα  Μπέτση  γεννήθηκε   στην  Αθήνα.
Το 2001 αποφοίτησε από τη σχολή  Eva Beauty  Studies ,   αισθητικό και επαγγελματικό μακιγιάζ  (εξειδίκευση στο θεατρικό μακιγιάζ, TV, φωτογραφίας, πασαρέλας, μπαλέτου)
Το 2003 τελείωσε τις σπουδές της   στη σχολή  Eva  Beauty  Studies, στον τομέα της  αισθητικής  προσώπου  και  σώματος  (εξειδίκευση  massage Ayurveda).
Το 2005 τελειώνει  με επιτυχία τις σπουδές της  στον τομέα  Image Making (Styling, Photo,magazines, Layout of shop windows),  εξειδίκευση  στην (Mix- media Art)
Το 2006 έλαβε  μέρος με τη συμμετοχή της σε ζωντανή παρουσίαση  μακιγιάζ  με θέμα:

„ΓΥΝΑΙΚΑ 1920“

Από το 2007 έως το 2011 συμμετείχε  σε διεθνή  επαγγελματικά συνέδρια,  εκθέσεις   κοσμετολογίας,  fashion  week.

Βραβεία  που της  απονεμήθηκαν:

Στον  τομέα  του  επαγγελματικού  μακιγιάζ  έλαβε το Πρώτο Βραβείο,  Weiterlesen

ΠΩΛΕΙΤΑΙ γκαρσονιέρα 35 τ.μ.

στο 1ο όροφο με μπαλκόνι στη Καλλιθέα Αθηνών, κοντά στη Πάντειο σχολή.
Τιμή 39.400 EUR
Για πληροφορίες επικοινωνήστε με 0030 6983412972 ή 0049 172 6566079

f4 f2 f3 f1 f5f7f6f8

ΟΙ ΕΠΤΑΝΗΣΙΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Είναι πάρα πολλοί Θα ξεχωρίσουμε  αυτούς που δημιούργησαν τη λεγόμενη Επτανησιακή Σχολή και  που εννοούμε τη λογοτεχνική παραγωγή των Ιονίων νήσων από τις τελευταίες δεκαετίας του 18ου αι. έως το τέλος του 19ου αι (δηλαδή από 1700-1800) Την Επτανησιακή Σχολή συνθέτουν οι εξής κατηγορίες δημιουργών:

Οι Προσολωμικοί.  Αυτοί οι ποιητές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως πρόδρομοι, επειδή προετοίμασαν το έδαφος για την μετέπειτα πνευματική πρόοδο των Επτανήσων. Οι ποιητές αυτοί είναι σχεδόν όλοι Ζακύνθιοι.

Οι Σολωμικοί ποιητές που το έργο τους φέρει τα ίχνη της σολωμικής επίδρασης, ενώ οι ίδιοι συνέβαλαν στη μελέτη και τη διάδοση της ποίησης του Σολωμού.

Οι Μετασολωμικοί ποιητές που Δραστηριοποιούνται μετά το θάνατο του Σολωμού (1857).

Οι Εξωσολωμικοί ποιητές

Δεν ανήκουν στη σφαίρα επιρροής του Σολωμού. Κυριότεροι θεωρούνται ο Ανδρέας Κάλβος,  ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης και επίσης  ο Ανδρέας Λασκαράτος

Οι ποιητές και Λογοτέχνες της Επτανησιακής Σχολής είναι πάρα πολλοί με πλουσιότατο έργο. Αυτοί πρωτοδημιούργησαν και ανέπτυξαν την ελληνική λογοτεχνική παραγωγή και ποίηση και την πνευματική πρόοδο της Ελλάδος.

Εμείς θα αναφερθούμε μόνο, στον Μεγάλο Διονύσιο Σολωμό, στον Βαλαωρίτη, στον Κάλβο, στον Μαρκορά και στον Πολυλά.

Διονύσιος Σολωμός

Ο Ηρακλής της Ποίησης

Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές.

… λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει…

Ημίθεοι λίγοι έχουν γεννηθεί. Και ο Σολωμός είναι ένας ημίθεος, είναι ο Ηρακλής της ποίησης.
Αν ο Ρίτσος και ο Σεφέρης και ο Ελύτης και ο Βαλαωρίτης και τόσοι άλλοι, είναι βουνά της ποίησης, ο Σολωμός είναι Βουνό, ο ΟΛΥΜΠΟΣ.

H οικογένεια του εθνικού μας ποιητή καταγόταν από την Ανατολική Κρήτη. Μετά την πτώση του Χάνδακα από τους τούρκους 1669, κατέφυγε στη Ζάκυνθο. Ο ποιητής γεννήθηκε το 1798 στη Ζάκυνθο.

Σπούδασε στο λύκειο της Κρεμόνα, ενώ συνέχισε τις πανεπιστημιακὲς σπουδές του στην Νομικὴ σχολή του Πανεπιστημίου της Παβίας. Η Επανάσταση έπαιξε καταλυτικὸ ρόλο στην θεματολογία της ποίησής του. Το 1823 συνθέτει το «Ύμνος εις την ελευθερία», ο οποίος μεταφράστηκε μόλις τον επόμενο χρόνο σε πολλὲς ευρωπαϊκὲς γλώσσες. Από το 1828 εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα όπου και πέθανε το 1857.

Οι γονείς του ήταν ο κόντες Νικόλαος Σολωμός και η υπηρέτριά του, Αγγελική Νίκλη. Η καταγωγή της μητέρας του είναι πιθανό να ήταν από την Μάνη.

Ο κόντες Νικόλαος Σολωμός χήρεψε το 1802 από την νόμιμη σύζυγό του, Μαρνέττα Κάκνη, με την οποία είχε αποκτήσει δύο παιδιά, τον Ρομπέρτο και την Έλενα. Από το 1796 όμως είχε δεσμό με την υπηρέτριά του, Αγγελική Νίκλη, με την οποία απέκτησε εκτός από τον Διονύσιο άλλον έναν γιο, τον Δημήτριο, μετέπειτα πρόεδρο της Ιονίου Βουλής, το 1801. Παντρεύτηκε την υπηρέτρια- ερωμένη του, μόλις την προπαραμονή του θανάτου του, 27 Φεβρουαρίου 1807 και τα παιδιά τους απέκτησαν τα δικαιώματα των νόμιμων τέκνων.

Ο ποιητής πέρασε τα παιδικά του χρόνια ως το 1808 στο πατρικό του σπίτι στην Ζάκυνθο, υπό την επίβλεψη του δασκάλου του, αβά Σάντο Ρόσι, Ιταλού πρόσφυγα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του ανέλαβε την κηδεμονία του ο κόντες Διονύσιος Μεσσαλάς, ενώ η μητέρα του παντρεύτηκε στις 15 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς τον Μανόλη Λεονταράκη. Την επόμενη χρονιά ο Μεσσαλάς έστειλε τον μικρό Διονύσιο, ήταν 10 ετών, στην Ιταλία για σπουδές, σύμφωνα με την συνήθεια των ευγενών των Επτανήσων, αλλά ενδεχομένως και λόγω του γάμου της Αγγελικής Νίκλη.

Ο Σολωμός αναχώρησε για την Ιταλία μαζί με τον δάσκαλό του, τον Ρόσι, οποίος επέστρεφε στην πατρίδα του, την Κρεμόνα. Γράφτηκε αρχικά στο Λύκειο της Αγίας Αικατερίνης στην Βενετία, όμως δυσκολευόταν να προσαρμοστεί στην αυστηρή πειθαρχία του σχολείου και γι‘ αυτό ο Ρόσι τον πήρε μαζί του στην Κρεμόνα, όπου τελείωσε το Λύκειο. Τον Νοέμβριο του 1815 γράφτηκε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Παβίας, από την οποία αποφοίτησε το 1817. Δεδομένων των φιλολογικών ενδιαφερόντων του, η άνθηση της ιταλικής λογοτεχνίας δεν τον άφησε ανεπηρέαστο. Καθώς μάλιστα μιλούσε πλέον θαυμάσια την ιταλική γλώσσα, άρχισε να γράφει ποιήματα στα ιταλικά.

Ο Σολωμός επέστρεψε στην Ζάκυνθο το 1818, μετά το τέλος των σπουδών του. Στην Ζάκυνθο υπήρχε αξιόλογη πνευματική κίνηση ήδη από τον 18ο αιώνα, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όλοι οι προσολωμικοί ποιητές προέρχονταν από αυτό το νησί. Γι‘ αυτό ο Σολωμός βρήκε έναν κύκλο από ανθρώπους με ενδιαφέρον για την λογοτεχνία, με τους οποίους γρήγορα ανέπτυξε φιλικές σχέσεις.

Παράλληλα με τα ιταλικά ποιήματα, ο Σολωμός έκανε και τις πρώτες απόπειρες να γράψει στα Ελληνικά. Αυτό το εγχείρημα ήταν δύσκολο, όχι μόνο επειδή ο ποιητής δεν γνώριζε καλά την ελληνική γλώσσα, αφού η παιδεία του ήταν κλασική και ιταλική, αλλά και επειδή δεν υπήρχαν πολλά αξιόλογα ποιητικά έργα στην δημοτική γλώσσα, τα οποία θα μπορούσε να αξιοποιήσει ως πρότυπο. Για να διαμορφώσει το γλωσσικό του πρότυπο, άρχισε να μελετά συστηματικά τα δημοτικά τραγούδια, το έργο των προσολωμικών ποιητών, δημώδη και κρητική λογοτεχνία, που ήταν τα καλύτερα ως τότε δείγματα της χρήσης της δημοτικής γλώσσας στη νεοελληνική λογοτεχνία. Τα ποιήματα που ξεχωρίζουν από τα έργα αυτής της περιόδου είναι η Ξανθούλα, η ΑγνώριστηΤα δυο αδέρφια και Η τρελή μάνα.

Την είδα την ξανθούλα,

την είδα `ψες αργά

που εμπήκε στη βαρκούλα

να πάει στην ξενιτιά.

 

Εφούσκωνε τ’ αέρι

λευκότατα πανιά

ωσάν το περιστέρι

που απλώνει τα φτερά.

……………………………………

Η συνάντηση με το Σπυρίδωνα Τρικούπη

Σημαντική για την στροφή του προς τη συγγραφή στα Ελληνικά, θεωρείται η συνάντησή του το 1822 με τον Σπ. Τρικούπη τον λόγιο, ιστορικό και πολιτικό. Ο Τρικούπης επισκέφθηκε την Ζάκυνθο το 1822 ως προσκεκλημένος του λόρδου Γκίλφορντ. Η φήμη του Σολωμού στο νησί ήταν ήδη μεγάλη και ο Τρικούπης θέλησε να τον γνωρίσει. Στη δεύτερη συνάντησή τους ο Σολωμός τού διάβασε το ιταλικό Ωδή για την πρώτη λειτουργία και ο Τρικούπης τού είπε:  «Η ποιητική σας ιδιοφυΐα σάς επιφυλάσσει μια διαλεχτή θέση στον ιταλικό Παρνασσό. Αλλά οι πρώτες θέσεις εκεί είναι πιασμένες. Ο ελληνικός Παρνασσός δεν έχει ακόμη το Δάντη του». Ο Σολωμός του εξήγησε ότι δεν γνώριζε καλά τα ελληνικά και ο Τρικούπης τον βοήθησε στην μελέτη των ποιημάτων του Χριστόπουλου. Ο αριστοκράτης Σολωμός αντίθετα από τον Κάλβο, ξεκινώντας από την ιταλική παιδεία, «ανακάλυψε τον νέο ελληνισμό σαν μια δύναμη άγνωστη, θαυμαστή και γονιμοποιό».

Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν και η καθιέρωση του ποιητή

Ο πρώτος σημαντικός σταθμός στην ελληνόγλωσση δημιουργία του Σολωμού ήταν ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν που ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 1823, ποίημα εμπνευσμένο από την ελληνική επανάσταση του 1821. Το ποίημα,  αποτελούμενο από 158 στροφές ή 632 στίχους, δημοσιεύθηκε στην Ελλάδα, το 1824 στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι και στην Ευρώπη το  1825,  στο  Παρίσι , σε  γαλλική  μετάφραση, αργότερα και σε άλλες γλώσσες  και η φήμη του ποιητή εξαπλώθηκε πέρα από τα στενά όρια του νησιού του. Σε αυτό το έργο εξ άλλου οφείλεται και η εκτίμηση που απολάμβανε ο Σολωμός μέχρι τον θάνατό του, αφού τα υπόλοιπα έργα του ήταν γνωστά μόνο στον στενό κύκλο των θαυμαστών και «μαθητών» του. Με το Ύμνος εις την Ελευθερίαν άρχισε μια σημαντική περίοδος για την μετέπειτα διαμόρφωση του ποιητή. Είναι η εποχή στην οποία έχει κατακτήσει  πλέον την γλώσσα και προσπαθεί να δοκιμαστεί σε συνθετότερες μορφές, να διευρύνει τον κύκλο των εμπνεύσεών του και να εγκαταλείψει την ευκολία του αυτοσχεδιασμού.  Καρπός των αναζητήσεων αυτής της περιόδου ήταν η Ωδή εις το θάνατο του Λόρδου Βύρωνα,  Η Καταστροφή των Ψαρών, ο Διάλογος, που αναφέρεται στην γλώσσα, η Γυναίκα της Ζάκυθος.

Ο κύκλος της Κέρκυρας

Το 1828, μετά από προστριβές και οικονομικές διαφορές με τον αδελφό του Δημήτριο για κληρονομικά ζητήματα, ο Σολωμός μετακόμισε στην Κέρκυρα, σημαντικό πνευματικό κέντρο των Επτανήσων εκείνη την εποχή. Αιτία της αναχώρησής δεν ήταν όμως μόνο τα οικογενειακά προβλήματα. Ο Σολωμός σχεδίαζε ήδη από το 1825 να ταξιδέψει στο νησί. Η Κέρκυρα θα του προσέφερε όχι μόνο ένα περιβάλλον πνευματικότερο, αλλά και την ηρεμία που ταίριαζε στον μονήρη και ιδιότροπο χαρακτήρα του και η οποία ήταν απαραίτητη για την μελέτη και την ενασχόλησή του με την ποίηση.

Στην Κέρκυρα ο Σολωμός βρέθηκε σύντομα στο επίκεντρο ενός κύκλου θαυμαστών και ποιητών, ενός πυρήνα από πνευματικούς ανθρώπους με μεγάλη μόρφωση, με προοδευτικές και φιλελεύθερες ιδέες, με αισθητική κατάρτιση και με αυστηρές αξιώσεις για την τέχνη. Τα σημαντικότερα πρόσωπα με τα οποία συσχετίστηκε ο ποιητής ήταν ο Νικόλαος Μάντζαρος, ο Ιωάννης και ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος, ο Ανδρέας Μουστοξύδης, ο Ιάκωβος Πολυλάς, ο Ιούλιος Τυπάλδος, ο Ανδρέας Λασκαράτος, ο Γεράσιμος Μαρκοράς και άλλοι.

Οι ΠολυλάςΤυπάλδος και Μαρκοράς ήταν οι «μαθητές» του Σολωμού, οι ποιητές που συγκροτούν  τον κύκλο των «σολωμικών ποιητών», από τον οποίο αρχίζει πραγματικά η ποιητική άνοδος της ελληνικής ποίησης, πολλές δεκαετίες πριν από την Αθήνα, όπου ο Κωστής Παλαμάς επιχείρησε μια δεύτερη ποιητική αναγέννηση, ως «αρχηγός» της Νέας Αθηναϊκής Σχολής.

Τα τελευταία χρόνια

Ο Σολωμός μετά το 1847 άρχισε να ξαναγράφει στα Ιταλικά. Τα έργα της περιόδου είναι ημιτελή ποιήματα και πεζά σχεδιάσματα και κάποια από αυτά ίσως σχεδίαζε να μεταφέρει στα Ελληνικά. Το 1851εμφανίστηκαν και σοβαρά προβλήματα υγείας και ο χαρακτήρας του έγινε ακόμα πιο ιδιόρρυθμος. Αποκόπηκε από φιλικά του πρόσωπα, όπως τον Πολυλά -οι σχέσεις τους αποκαταστάθηκαν το 1854. Μετά από μια τρίτη εγκεφαλική συμφόρηση που έπαθε το 1856 δεν έβγαινε πλέον από το σπίτι. Πέθανε τελικά τον Φεβρουάριο του 1857. Ήταν τόσο γενική και στέρεη η φήμη του, ώστε όταν μαθεύτηκε ο θάνατός του, όλος ο λαός πένθησε. Το θέατρο της Κέρκυρας έκλεισε, η Ιόνιος Βουλή σταμάτησε τις εργασίες της και αποφάσισε να κηρυχθεί πένθος για τον ποιητή. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Ζάκυνθο το 1865.

Το πρόβλημα της αποσπασματικής μορφής του σολωμικού έργου και της έκδοσής του είναι ένα από τα σημαντικότερα θέματα της μελέτης της σολωμικής ποίησης αλλά και της ελληνικής φιλολογίας γενικότερα.

Τα μόνα έργα του Σολωμού που δημοσιεύθηκαν όσο ζούσε ήταν ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν (1825), ένα απόσπασμα του Λάμπρου («Η δέηση της Μαρίας» 1834), το Ωδή εις Μοναχήν (1829) και το επίγραμμα Εις Φραγκίσκα Φραίζερ (1849). Τα υπόλοιπα έργα του έμειναν ανολοκλήρωτα. Ο Σολωμός επεξεργαζόταν συνεχώς τα έργα του και αγωνιζόταν για την επίτευξη της απόλυτης τελειότητας στη μορφή, προσπαθώντας να τα απαλλάξει από οτιδήποτε περιττό, που κατέστρεφε την καθαρά λυρική ουσία. Τα χειρόγραφά του δεν περιέχουν τα έργα καθαρογραμμένα, αλλά αποκαλύπτουν όλα τα στάδια επεξεργασίας τους, χωρίς απαραίτητα η τελευταία επεξεργασία να είναι η τελική. Ο ποιητής συνελάμβανε πρώτα ένα προσχέδιο του ποιήματος σε πεζό, το οποίο κατέγραφε στα ιταλικά, και στη συνέχεια άρχιζε την ελληνική επεξεργασία. Για πολλούς στίχους σώζονται διάφορες παραλλαγές, οι στίχοι συχνά δεν είναι στη σωστή σειρά, κάποιοι είναι ανολοκλήρωτοι ενώ υπάρχουν και χάσματα. Συχνά στην ίδια σελίδα ο ποιητής μπορεί να έγραφε στίχους από διαφορετικά ποιήματα.  Κανένα από τα ποιήματα που έγραψε μετά το  Ύμνος εις την Ελευθερίαν δεν είναι ολοκληρωμένο και με ελάχιστες εξαιρέσεις, τίποτα δεν δημοσιεύτηκε από τον ίδιο. Ο Κώστας Βάρναλης περιέγραψε εύστοχα την αποσπασματικότητα του σολωμικού έργου με τη φράση «…(Ο Σολωμός) πάντα τα έγραφε, αλλά ποτές του δεν τα έγραψε».

Οι αξίες της ζωής

Ο Ζακυνθηνὸς ποιητής, σε όλο το έργο του, κήρυξε με ιερὴ εμμονὴ τις αθάνατες αξίες της ζωής: Δικαιοσύνη, Ελευθερία, Αλήθεια, Πίστη, Αγάπη, Χρέος.

Τo σπουδαιότερο πρόβλημα που απασχόλησε τη μεγαλοφυΐα του εθνικού μας ποιητή Δ. Σολωμού, ήταν το πρόβλημα της Ελευθερίας. Της ελευθερίας πρώτα της Εθνικής που είναι συνυφασμένη με την ηθική ελευθερία του ατόμου, και της ελευθερίας ως Ιδέας, που περικλείει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Τις θέσεις αυτές τις αποτύπωσε ο Σολωμός στο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», στους «Ελεύθερους πολιορκημένους», και στον «Διάλογο» ποιητή και σοφολογιότατου.

Ο συγγραφέας Γεώργιος Βελουδής στο πόνημά του για τον Διονύσιο Σολωμό, που δημοσιεύτηκε στο «Βήμα» της 10ης Μαΐου 1995, υποστηρίζει ότι «..την προσωνυμία Εθνικός ποιητής έχουν προσλάβει στην ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, καμιά εικοσαριά ποιητές όπως, ο Κάλβος, ο Βαλαωρίτης, ο Κρυστάλλης, ο Σεφέρης, ο Βρεττάκος… Ο τίτλος όμως του «εθνικού», ανήκει, απόλυτα δικαιολογημένα, μόνο στο Σολωμό..».

Ο Σολωμός έδειξε, ότι η ποίηση πρέπει να έχει πυκνότητα. Με τις λιγότερες και μουσικότερες λέξεις να αποδίδει υψηλά νοήματα και καθαρές εικόνες, όπου τίποτα περιττό δεν υπήρχε κι όπου όλα – γλώσσα, νόημα, ρυθμός, εικόνα – ήταν αισθητικά οργανωμένα, με απλότητα και φυσικότητα. Τίποτα δεν πρόδιδε την επίπονη κατεργασία. Αντίθετα το ποίημα είχε φρεσκάδα, φυσικότητα και παρθενικότητα σαν της δροσιάς τις σταλαματιές. Ο Σολωμός πέτυχε, μια θαυμαστή ισορροπία πνεύματος και μορφής, νόησης και αισθήματος γλώσσας και μουσικότητας. Οι χτυπητές λέξεις, οι φλύαροι στίχοι, τα άχρηστα παραγεμίσματα έπαψαν να αποτελούν ποίηση. Ναι ήταν σαν της δροσιάς τις σταλαματιές.

Είχε μια θεωρητική κατάρτιση, που τη βλέπουμε και στο «Διάλογο» του,  όπου μιλούν ο ποιητής, ο φίλος και ο σοφολογιότατος, και που του επέτρεψε να συλλάβει σωστά το πρόβλημα της ποίησης, και να το πραγματοποιήσει σε βαθμό τελειότητας, δημιουργώντας μια παράδοση και κερδίζοντας επάξια τον τίτλο του γενάρχη του νέου μας ποιητικού λόγου.

Έστησε ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη

……………………………………………………………..

λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.

……………………………………………………………………………

Aνάκουστος κελαϊδισμός και λιποθυμισμένος

……………………………………………………………….

Νύχτα γεμάτη θάματα, νύχτα σπαρμένη μάγια.

…………………………………………………………………

Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή

………………………………………………………..

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη

………………………………………………………

Στοίχοι, ομηρικοί και επικοί. Στοίχοι γεμάτοι νόημα. Στοίχοι που γεμίζουν βιβλία ολόκληρα με ερμηνείες και αναλύσεις…

Ο Σολωμός, με το «Yμνος εις την Eλευθερίαν» μας έδωσε το νόημα της «Εθνικής ελευθερίας», με τους «Ελεύθερους πολιορκημένους», το νόημα της «Ηθικής ελευθερίας», και με το «Διάλογο» του το νόημα της «Πνευματικής ελευθερίας».

Από την άποψη της ελευθερίας πρέπει να δούμε και το μοναδικό πεζό του Σολωμού, τη «Γυναίκα τής Ζάκυθος», αυτό το θαυμάσιο μνημείο του ελληνικού πεζού λόγου, με το άφταστο ποιητικό ύφος, που στηλιτεύει την απαίσια μορφή και βρωμερή ψυχή του εθελόδουλου ατομιστή, του κακού ανθρώπου που βασανίζει τους άλλους.

 

Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε.

Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε.

Τα κύρια έργα του είναι:  Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν (1823), Εἰς Μάρκον Μπότσαρη (1823), Ἡ καταστροφή τῶν Ψαρῶν (1824), Ὡδή στὸν θάνατο τοῦ Λόρδου Βύρωνα (1824), Ὁ Λάμπρος (1829), Ὁ Κρητικὸς (1833), Ὁ Πόρφυρας (1849), Ἡ Ξανθούλα, Ὥδή εἰς τὴ Σελήνη, Νεκρική ὡδή, Ἡ σκιά τοῦ Ὁμήρου  Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι (1826-1844),

Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι είναι ένα από τα κορυφαία ποιητικά συνθέματα του Διονύσιου Σολωμού. Τον «απασχόλησε στο μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του», καθώς και ένα από τα πιο σημαντικά έργα της νεότερης ελληνικής ποίησης. Το έργο είναι εμπνευσμένο από τα γεγονότα της πολιορκίας και της Εξόδου του Μεσολογγίου κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821.

Ο δημιουργός του ασχολήθηκε με τη σύνθεσή του σχεδόν σε ολόκληρη τη διάρκεια της λεγόμενης ώριμης ποιητικής περιόδου της ζωής του. Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, είναι ένα από τα πιο αποσπασματικά έργα του. Παραδόθηκε με τη μορφή τριών σχεδιασμάτων. Το εξέδωσε ο Ιάκωβος Πολυλάς

Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι
ΑΠΟ ΤΟ Β‘ ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ
Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει·
λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει·
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα καί κλαίει:
«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ’ έχω γω στο χέρι;
οπού συ μού ΄γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει».

…………………………………………………

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Εὐαγγελισμός – Ἑλληνισμός

Μὲ μιᾶς ἀνοίγει ὁ οὐρανός, τὰ σύγνεφα μεριάζουν,

οἱ κόσμοι ἐμείνανε βουβοί, παράλυτοι κοιτάζουν.

Μία φλόγα ἀστράφτει… ἀκούονται ψαλμοὶ καὶ μελῳδία…

Πετάει ἕν᾿ ἄστρο… σταματᾶ ἐμπρὸς εἰς τὴ Μαρία…

«Χαῖρε τῆς λέει ἀειπάρθενε, εὐλογημένη χαῖρε!

Ὁ Κύριός μου εἶναι μὲ σέ. Χαῖρε Μαρία, Χαῖρε!»

Γεννήθηκε στη Λευκάδα τον Ιούνιο του 1824 και βαπτίστηκε, Μόσχος – Αριστοτέλης.

Γιος του ηπειρωτικής καταγωγής Ιωάννη Βαλαωρίτη από τη Βαλαώρα Ευρυτανίας και της καταγόμενης από ευγενή οικογένεια της Κεφαλλονιάς Αναστασίας Τυπάλδου-Φορέστη. Το όνομα Αριστοτέλης που του δόθηκε ήταν δείγμα της λατρείας προ την αρχαία Ελλάδα και τον κλασσικό πολιτισμό τους οποίους έτρεφε η οικογένειά του. Τα πρώτα γράμματα, τα έμαθε στη Λευκάδα και στην Κέρκυρα. Φοίτησε στην Ιόνιο Ακαδημία και ακολούθως ταξίδεψε στο ελεύθερο Ελληνικό κράτος και στην Ιταλία.  Ύστερα πήγε στο Ελβετικό κολλέγιο στη Γενεύη, Στη συνέχεια στο Παρίσι, όπου γράφτηκε στη νομική σχολή, αλλά για λόγους υγείας μετέβη στην Πίζα στην Ιταλία και συνέχισε τα νομικά. Το 1848, αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Δικαίου. Το επάγγελμα του δικηγόρου όμως δεν το εξάσκησε ποτέ. Αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην ποίηση.

Από αρκετά νωρίς ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης μπλέχθηκε στην πολιτική, και το 1857 εξελέγη στην Ιόνιο Βουλή, τασσόμενος με το κόμμα των Ριζοσπαστών και αγωνιζόμενος για την ένωση των Ιονίων νήσων με την Ελλάδα.

Μετά την ένωση, στάλθηκε ως αντιπρόσωπος των Επτανήσων στην Ελληνική Εθνοσυνέλευση.  Διακρίθηκε με τη δήλωση που έκανε ότι οι συντοπίτες του θα συνεργάζονταν χωρίς προτίμηση για το ένα ή το άλλο κόμμα με τον καταλληλότερο ή ικανότερο πρωθυπουργό αλλά και τον πιο ανιδιοτελή.

Μέριμνά του είναι η ενότητα του Ελληνικού έθνους γι’ αυτό προβάλει μέσα από τις ομιλίες του στο κοινοβούλιο ,την προσήλωση στο θεσμό της μοναρχίας, σαν  παράγοντα εξισορρόπησης.  Έτσι, πολύ καλή ήταν η ιδιωτική και δημόσια σχέση που είχε με τον βασιλιά Γεώργιο.  Οι διαβόητες για τη νοθεία τους εκλογές του 1868,οι αυθαιρεσίες της κυβερνητικής παράταξης κατά την επικύρωση των αποτελεσμάτων από τη βουλή, καθώς κι ένα επεισόδιο ανάμεσα στον ποιητή και τους αδελφούς Ιακωβάτους, όπου στη συνεδρίαση της 5ης Ιουνίου 1868, ο Βαλαωρίτης δεν θα διστάσει να χαστουκίσει τον Χαράλαμπο Τυπάλδο-Ιακωβάτο ενώ αντάλλαξε και γρονθοκοπήματα με τον αδελφό του τον Γεώργιο Τυπάλδο-Ιακωβάτο, κατέληξε σε αποδοκιμασία της Βουλής για τον Βαλαωρίτη.

Στις επόμενες εκλογές, τον Μάιο του 1869, δεν θέλησε πλέον να θέσει υποψηφιότητα. Εγκαθίσταται στο νησάκι Μαδουρή. Εκεί θα ζήσει μέχρι το τέλος της ζωής του το 1879 . Ορόσημο στην τελευταία αυτή φάση του βίου του αποτελεί η περίοδος από το τέλος του 1871, όταν το Πανεπιστήμιο του αναθέτει τη σύνθεση ενός ποιήματος για τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του πατριάρχη Γρηγόριου Ε΄. Ήδη η κίνηση της ανάθεσης μπορεί να θεωρηθεί σημαντική. Η απαγγελία ωστόσο του ποιήματος «Αδριάς του αοίδιμου Γρηγορίου του Ε΄, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως» λίγους μήνες μετά, την 25η Μαρτίου 1872, ταυτίζεται συμβολικά με τη στιγμή της επίσημης και πανελλήνιας αναγνώρισης του Βαλαωρίτη ως «εθνικού ποιητή».

Πώς μας θωρείς ακίνητος πού τρέχει ο λογισμός σου

Τα φτερωτά σου όνειρα Γιατί στο μέτωπο σου

Να μη φυτρώνουν γέροντα τόσες χρυσές αχτίδες

Όσες μας  δίνει η όψη σου παρηγοριά κι ελπίδες;

Τα γνωρίσματα του ποιητικού του έργου ήταν: η ρητορικότητα, ο πραγματισμός, η αφηγηματικότητα, η ιστορική, εθνοκεντρική, πατριδολατρική και μεγαλοϊδεατική θεματική,  η εμποτισμένη από το δημοτικό τραγούδι της ηπειρωτικής Ελλάδας γλώσσα.

Ο Βαλαωρίτης κρατάει φανερή απόσταση από το έργο και το πρότυπο του Σολωμού

Αν και έγραψε μάλιστα δύο ποιήματα στην μνήμη του. Η αντισολωμική στάση του Βαλαωρίτη δεν αποσκοπούσε παρά στη διεκδίκηση της θέσης του εθνικού ποιητή που οι άλλοι επτανήσιοι προόριζαν για τον Σολωμό.

Στην περίπτωση του Βαλαωρίτη ο τίτλος του «εθνικού ποιητή» δόθηκε, ίσως, διότι «αντλούσε σχεδόν αποκλειστικά τα θέματά του από τη νεώτερη ελληνική ιστορία και επειδή υπερασπίστηκε την εθνική ιδέα όχι μόνο με το λόγο του αλλά και εμπράκτως». Όμως με δεδομένο πως και άλλοι ποιητές και πεζογράφοι της εποχής του αντλούσαν από το ίδιο υλικό, η διάκριση αυτή του Βαλαωρίτη οφειλόταν

α) στη δημοτική γλώσσα που χρησιμοποίησε –θελκτικό στοιχείο για το ακροατήριό του μα που άρμοζε και με το «ήθος και τη φωνή των διαφόρων ηρώων του»

β) στο πάθος και το τραγικό μεγαλείο με το οποίο πρόβαλε τους ήρωές του.

γ) στη συγκυρία που επέτεινε όλα αυτά κι έτσι ήταν επακόλουθο οι κριτικοί να επισημάνουν «διαρκώς θετικά», αυτά τα δεδομένα, «αναδεικνύοντας τον Βαλαωρίτη στον εγκυρότερο ποιητικό εκφραστή της Μεγάλης Ιδέας και της Μεγάλης Ελλάδας.

Γράμμα του Βαλαωρίτη προς  τον Λασκαράτο

10 Φεβρ. 1872

Φίλε Λασκαράτε

Το Πανεπιστήμιον με προσεκάλεσεν επισήμως, να προσαγορεύσω δι‘ ενός διθυράμβου κατά την 25η Μαρτίου τον Ανδριάντα του Πατριάρχου Γρηγορίου.

Εδέχθην την πρόσκλησιν και ελπίζω εις τον Θεόν να μην εντροπιάσω ούτε την μνήμην του μεγάλου της νεωτέρας Ελλάδος αθλητού, ούτε τους φίλους μου».

Απάντηση Λασκαράτου

27 Φεβρ. 1872

Φίλε Βαλαωρίτη

Σε συγχαίρω διά την Πανεπιστημονική πρόσκληση που έλαβες να προσαγορέψεις τον ανδριάντα του Γληγοράκη.

Δώσ‘ του κι από μέρους μου τα γκαρδιακά χαιρετίσματά μου και πες του πως του εύχομαι να ξακολουθάη να φανατίζει τους όχλους, όσο ναν τους αποχτηνώση εξ ολοκλήρου, και ναν τους κάμη ακόμη περισσότερο απ‘ ό,τι είναι δίποδους γαϊδάρους».

Το έργο που άφησε ο Βαλαωρίτης είναι πολύ μεγάλο και σπουδαίο. Στα 1847 φοιτητής ακόμα, τυπώνει την πρώτη ποιητική συλλογή του, ‘’Στιχουργήματα’’ . Το 1859 τυπώνει τη δεύτερη ποιητική συλλογή του, ‘’Μνημόσυνα’’ και το 1859 τη μεγάλη ποιητική του σύνθεση ‘’Η Κυρά Φροσύνη’’.  Αυτά περιλαμβάνουν δεκάδες ποιήματα. Πραγματοποίησε και πολλές μεταφράσεις, όπως ποιήματα του Βίκτωρα ντε Λαπράντ (Victor de Laprade).

Ο Βαλαωρίτης μαζί με Κάλβο και το Λασκαράτο είναι οι εξωσολωμικοί ποιητές.

Η ποίησή του Βαλαωρίτη δέχθηκε τις επιρροές του Γαλλικού ρομαντισμού. Μέσα από τα ποιήματά του που τα περισσότερα έχουν σχέση με τον αγώνα, ήθελε να τονώσει το πατριωτικό αίσθημα και την εθνική αυτογνωσία των Ελλήνων.

 

Εἰς τὴν μνήμην Διονυσίου Κόμητος Σολωμοῦ

Κοιμήσου… ἐγὼ τὸν ὕπνο σου δὲν ἦλθα νὰ ταράξω
δεν ἦλθα ἐδῶ στο μνῆμά σου οὔτ᾿ ἕνα λουλουδάκι
ἀπ᾿ ὅσα τὸ στολίζουνε κρυφὰ νὰ ξερριζώσω.
Κοιμήσου… χάρου, ποιητά, τὴν ἄφθαρτη γλυκάδα,
ποὺ ζῶντας ἐπεθύμησες καὶ ποὺ νεκρὸς χορταίνεις.

1 2 3 11
ΠΡΟΝΟΜΙΑ
Bonus Karte
Αγγελίες