Ελπίδα μόνο ή πράξεις εδώ και τώρα;

Αξιότιμοι φίλοι και αναγνώστες

Ενώ πολλές στατιστικές μελέτες δείχνουν ότι ο πληθυσμός της Ελλάδος συρρικνώνεται χρόνο με το χρόνο εντούτοις οι δήθεν αντί-μνημονιακές κυβερνήσεις που νοιάζονται και κόπτονται για τον κυρίαρχο λαό εφαρμόζουν πολιτικές οι οποίες δια του αποτελέσματος απειλούν την ίδια την ύπαρξη του έθνους και κατ’ επέκταση και του εθνικού κράτους.  Δεν γίνεται όπως καταλαβαίνετε για έναν εργαζόμενο με 800€ καθαρές αποδοχές ο οποίος δεν μπορεί να συντηρήσει ούτε καν τον εαυτό του πόσο μάλλον δε να κάνει οικογένεια να ζητηθούν να πληρώνει επιπλέον φόρους. Επιπρόσθετα να μην ξεχνάμε ότι ζει κάθε μέρα  με το άγχος να μην μείνει άνεργος και περιθωριοποιημένος. Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν για τους ελεύθερους επαγγελματίες οι οποίοι παλεύουν καθημερινά να μην βάλλουν λουκέτο στην επιχείρηση τους, τους δημοσίους υπαλλήλους που εξυπηρετούν και συμβουλεύουν τους πολίτες και για όσους δεν βλέπανε την Ελλάδα ως ξέφραγο αμπέλι όπου μπορούσαν να αρπάξουν ότι μπορούσαν μέχρι να τους πιάσουν και αν τους αντιλαμβανόταν κάποιοι ελλείψεως μηχανογράφησης και μία ράθυμης, αδηφάγου και αναξιοκρατικής γραφειοκρατίας.  Στην Ελλάδα όπου έχει μία εξαιρετική θέση τόσο εμπορικά όσο και γεωπολιτικά δυστυχώς ακόμη και σήμερα μας σέρνει η ιστορία μας.

Όπως πολλάκις τονίζω ο σημαντικότερος παράγοντας είναι ο άνθρωπος, φορέας ιδεών οι οποίες είτε θα υποκινήσουν είτε μπορεί να χρησιμοποιηθούν προς ίδιον συμφέρον.

Επομένως θα πρέπει να σκεφτούμε ότι τα προβλήματα ανταγωνιστικότητας, βιωσιμότητας και ανάπτυξης δεν έχουν να κάνουν μόνο με το υψηλό κόστος ρεύματος για κάποιες μεγάλες βιομηχανίες ή με το ασταθές φορολογικό περιβάλλον, πολύ απλά διότι αυτά είναι αποτελέσματα ενός ήδη προϋπάρχοντος προβληματικού κοινωνικού περιβάλλοντος.  Αυτό το τελευταίο είναι που πρέπει να αλλάξει και μπορεί να αλλάξει αν το θέλει η πλειοψηφία.

Σήμερα έχουν περισσότερο δίκαιο όσοι νιώθουν απαισιόδοξοι ότι η κοινωνία θα φτωχοποιηθεί άκομη περισσότερο. Η φτωχοποίηση της κοινωνίας εντείνει την εγκληματικότητα, την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για αποδόμηση του κράτους. Πρίν όμως φτάσουμε στην αποδόμηση των κρατών θα πρέπει να ανησυχεί την Ευρώπη και η δική της ύπαρξη ως ένα υπερεθνικό σχηματισμό. Ο συνδυασµός εθνικισμού και αντιευρωπαϊσμού μοιάζει εφιάλτης τόσο για ολόκληρο το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, περισσότερο όμως για χώρες όπως η δική μας όπου η ύπαρξη τους σχετίζεται άμεσα από την εξωτερική πολιτική και τις οικονομίες των μεγάλων δυνάμεων.

Οι παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας και η κατ‘ επέκταση η ανίσχυρη οικονομίας της την κάνουν σίγουρα πιο ευάλωτη σε τέτοιες καταστάσεις, αυτό φαίνεται και μέσα από την ιστορία. Αν λοιπόν κάποιοι που ευαγγελίζονται αλλαγές ώστε η Ελλάδα να γίνει πιο ισχυρή οικονομικά δεν επενδύσουν και σε ανθρώπους που θέλουν την αλλαγή τότε λίγο άστοχα υπερτονίζουν το γεγονός αυτό.

Μία χώρα σε μία έξοχη γεωπολιτική θέση, που βρέχεται από θάλασσα, που έχει πάρει ένα σωρό δάνεια και υποδομές δεν έχει κάνει, που κάποιοι την προόριζαν ή είναι άγνωστό αν ακόμη την προορίζουν για σερβιτόρο των υπολοίπων και δεν αναφέρομαι μόνο στους ξένους, που αγνοεί την ιστορία, έχει τόσο υψηλή ανεργία και τόσο μεγάλη φυγή ικανών ανθρώπων που βρίσκουν καταφύγιο και την πραγματική Ελλάδα κάπου αλλού, δεν είναι δυνατό αν δεν βάλει μπροστά τη λογική να μπορεί να ελπίζει.

Σαφώς και οι ηγεσίες έχουν την μεγαλύτερη ευθύνη αλλά ευθύνη βαρύνει και τον καθένα μας ξεχωριστά γιατί δια της ψήφου τις νομιμοποιούμε. Εκτός από τη ψήφο χρειάζεται  συμμετοχή στα κοινά, διάλογος, μελέτη και έρευνα.

Ποια από τα κατάλοιπα του παρελθόντος πρέπει να καταπολεμήσουνε οι πολίτες αν θέλουν να ελπίζουν; Την αναξιοκρατία, την ευνοιοκρατία, την ιδιοτέλεια, να μην παρασύρονται απο τις κούφιες υποσχέσεις αυτών που αναφέρονται στους πολίτες και τους αποκαλούν λαό εννοώντας τον όχλο,  που ξεπετάχθηκαν στην πρώτη γραμμή με μόνο προσόν το χρήμα που κάποιες φορές προήλθε από άνομες πράξεις, τον νεποτισμό όταν ο απόγονος δεν είναι ικανός να διοικήσει και άδικα ορίζει τις τύχες άλλων ανθρώπων, την δικαιοσύνη που ορίζεται με βάση τα συμφέροντα των ολίγων, την παραποίηση των ιστορικών γεγονότων.

Ποιοι θα μείνουν όμως για να στηρίξουν τούτο τον τόπο για τις αλλαγές που πρέπει να συντελεστούν όταν το κύμα φυγής  ικανών και άξιων ανθρώπων αυξάνεται ενώ η αναξιοκρατία και η ευνοιοκρατία επιμένουν;

Τι λέει ο Σωκράτης περί της μεγαλύτερης ποινής των χρηστών στην πολιτεία του Πλάτωνος;

Να έχουμε βέβαια στο νου μας ότι το κράτος μας για να συγκλίνει οικονομικά και πολιτικά με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη δεν πρέπει να περιχαρακώνεται μόνο σε δανειακές συμβάσεις αλλά πρέπει να ψάξει τρόπους ώστε να βρει την οδό της λογικής,  διαφορετικά θα πρέπει να επιλέξει την οδό της απομόνωσης αν και επιτρέψτε μου να πώ ότι αυτός ο τόπος ως γεωγραφική έννοια «προώρισται να ζήση και θα ζήση» με ή και χωρίς αυτούς που δεν πολύ σκέφτονται περί της βιωσιμότητας του και σίγουρα δεν πολύ θέλουνε την έρευνα, τη λογική και την μόρφωση των πολιτών.

θα διερωτηθεί κανείς αν ποτέ υπήρξε πραγματική ανάγκη στην ελληνική κοινωνία κάποιος να ερευνά, να καινοτομεί, να δημιουργεί και ως εκ τούτου δια αυτής της οδού να βελτιώνεται και το βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας. Σε άλλες κοινωνίες αυτό είναι μία πραγματικότητα και τα εκπαιδευτικά συστήματα το υποστηρίζουν άλλωστε και η τεχνολογία την οποία εισάγουμε εδώ δεν προέρχεται απο παρθενογένεση. Θα ήταν βέβαιο πολύ χρήσιμο να γίνει μία αξιόπιστη έρευνα σχετικά με την αξιοκρατία στην στελέχωση όχι μόνο του δημοσίου αλλά και του ιδιωτικού τομέα καθώς και των κομμάτων ώστε να κρίνουμε και μέσα από αυτή αν πρέπει να ελπίζουμε ή είναι επιτακτική ανάγκη να γίνουν ανατροπές και ουσιαστικές αλλαγές ακόμη και από σήμερα χωρίς όμως αυτό το σόκ να το βιώσουν και πάλι όσοι δεν είχαν τόσο μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την τρέχουσα κατάσταση.

ΠΡΟΝΟΜΙΑ
Bonus Karte
Αγγελίες