Το όπλο του Ελληνισμού απέναντι στην κρίση

Η οικονομική ύφεση των ημερών μας είναι ίσως η χειρότερη μορφή κρίσης στην ιστορία της χώρας μας. Κι αυτό γιατί δεν εστιάζεται μονάχα στο επίπεδο της οικονομίας, της επιχειρηματικότητας και της δημοσιονομικής διαχείρισης αλλά επεκτείνεται και στον κοινωνικό, τον ανθρωπιστικό και τον εθνικό τομέα.

Και στο παρελθόν η χώρα βρέθηκε σε ύφεση. Κάποιες φορές, μάλιστα, αναγκάστηκε ν’ αναγεννηθεί από τις στάχτες της και να οικοδομηθεί εκ νέου, με πόρους περιορισμένους και ανύπαρκτους συμμάχους. Η Επανάσταση του 1821, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, ο Διχασμός, η Μικρασιατική καταστροφή, η κρίση του 1932, δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, η Κατοχή, ο αιματηρός Εμφύλιος, μια επταετής δικτατορία δεν κατάφεραν να μας κλονίσουν. Το έθνος μας παρέμεινε ισχυρό και κατάφερε να ανακτήσει τα δεδομένα που χάθηκαν μέσα από την καταστροφή. Όλες οι ανεπάρκειες και οι δυσλειτουργίες αντιμετωπίζονταν και το κράτος μας οικοδομούσε το μέλλον του με ασφάλεια. Και με το κεφάλι ψηλά.

Σήμερα κάτι έχει αλλάξει. Και δεν είναι το μέγεθος της κρίσης ούτε τα δεδομένα της παγκόσμιας οικονομίας. Είναι η κάμψη του φρονήματός μας και ο κλονισμός της αυτοεικόνας που ως έθνος διαθέτουμε. Θαρρείς και μαζί με την αγοραστική μας δύναμη απωλέσαμε και το μεγαλείο του πολιτισμού και την ισχύ των αξιών μας.

Ίσως γιατί οι νέες (μετακατοχικές και μεταπολιτευτικές) γενιές γαλουχήθηκαν με υλιστικά ιδανικά και το φόβο της στέρησης και έμαθαν ν’ αποτιμούν τις αξίες με κριτήρια ωφελιμιστικά. Διόλου περίεργο που ως λαός δε διαθέτουμε πλέον καμιά αυτοεκτίμηση. Η αξία μας ήταν τα υλικά μας μέσα. Που όμως ήταν δανεικά.

Αυτή τη στιγμή ένας ολόκληρος πλανήτης ασχολείται με τον ελληνισμό. Όχι με τα ελλείμματά του αλλά με τον πλούτο του. Η αρχαία ελληνική γλώσσα καθιερώνεται ως επίσημη γλώσσα σε σχολεία ξένων χωρών, τα μάρμαρα του Παρθενώνα διεκδικούνται δυναμικά, ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα μελετά την έννοια του ελληνικού φιλότιμου και η Αμερική προσπαθεί ν’ αποτρέψει το ενδεχόμενο ενός Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου αντλώντας διδάγματα από τον Πελοποννησιακό πόλεμο και την ιστορία του Θουκυδίδη.

Ωστόσο, εμείς εμμένουμε στο σενάριο της κρίσης. Ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους και τις αξίες μας και ν’ απαγκιστρωθούμε από τη στενά υλιστική αντίληψη της ζωής μας. Και τότε θ’ ανακτήσουμε την αυτοεικόνα και την εθνική μας αυτοπεποίθηση και θα διεκδικήσουμε δυναμικά τη θέση που μας αξίζει στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο χάρτη της ανθρωπότητας. Αυτή που, στην ουσία, ποτέ δε χάσαμε.

Ειρήνη Ι. Ζαννάκη

like & share:
ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ – ALL
Bonus Karte
Εργασία στη Γερμανία
Αγγελίες