Σκέψεις μιας ογδοντάχρονης γυναίκας

Αγαπητοί μας αναγνώστες καλησπέρα,

Σήμερα το άρθρο μου θα είναι κάπως διαφορετικό αλλά καμιά φορά η ζωή παίρνει πρωτοβουλία και καθορίζει εκείνη τη ροή των πραγμάτων.

Θα μπορούσα να σας γράψω τις σκέψεις μου σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις της χώρας μας, την απειλή ενός πολέμου από την Τουρκία και τις προκλήσεις που δεχόμαστε σε επίπεδο διπλωματίας από πολλές πλευρές. Ίσως και να έθιγα τη διαφθορά στο χώρο του αθλητισμού, που για ακόμα μια φορά αμαύρωσε το αθλητικό ιδεώδες.

Όμως, αυτό το άρθρο πεισματικά αποφάσισε να γραφτεί μόνο του, για να μου υπενθυμίσει ότι καμιά φορά το σχέδιο της ζωής δεν το καθορίζουμε εμείς.

Τη γνώρισα τυχαία στη βιβλιοθήκη. Μελετούσα κι εκείνη επέστρεφε τα βιβλία της εβδομάδας. Όταν άκουσα το επώνυμό της, δίχως δισταγμό την πλησίασα και της έδωσα το χέρι. Γιατί την ήξερα ήδη. Μου είχαν μιλήσει για εκείνη οι μαθητές μου, τα εγγόνια της. Για την ακρίβεια, είναι σημείο αναφοράς σε όλα τα μαθήματά μας. Η γιαγιά Φανή. Μια γυναίκα με πνεύμα φωτισμένο, με διαύγεια και ορθή κρίση, που μεγάλωσε παιδιά κι εγγόνια, τα διαπαιδαγώγησε ορθά και συνεχίζει να εξελίσσει τη σκέψη και να διευρύνει τους ορίζοντές της μέσα από τη λογοτεχνία. Καμιά φορά της στέλνω κι εγώ τίτλους βιβλίων, κι εκείνη μου κάνει την τιμή να διαβάζει τα άρθρα μου. Προχθές μου έστειλε ένα κείμενο που έγραψε για να της πω τη γνώμη μου. Θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας, απλά γιατί με άγγιξε η ανθρωπιά και τα συναισθήματα που εγείρει.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες αυτές τις γιαγιάδες που άξια διαπαιδαγωγούν τα παιδιά και τα εγγόνια τους, θυσιάζοντας πολλά κομμάτια του χρόνου και της ψυχής τους. Κι ένα μεγάλο μπράβο στους ανθρώπους που ποτέ δε σταματούν να προσπαθούν και συνεχίζουν να εξελίσσονται.

Ειρήνη Ι. Ζαννάκη

(ακολουθεί το κείμενο της κ. Θεοφανής Καναροπούλου)

Σκέψεις μιας ογδοντάχρονης γυναίκας

Επτά θανάσιμες πεθερές. Επανάληψη και πάλι επανάληψη μιας σειράς επεισοδίων από TV. Τι ωραίος τίτλος.. Ποιος τον εμπνεύστηκε άραγε; Το περιεχόμενο σάτιρα, γελοιοποίηση ή εύπεπτο υλικό για τις μάζες που κάνουν καζούρα στο άκουσμα της λέξης «πεθερά».

Ήμουν 61 όταν απέκτησα το πρώτο μου εγγόνι από γιο. Άλλωστε δυο γιους έχω.

Η νύφη. Εργαζόμενη. Ο γιος φώναξε «SOS». «Μαμά θα τραβήξεις κουπί». Δεν πειράζει. Η αγάπη και η φροντίδα για το εγγόνι ίση και μεγαλύτερη απ’ αυτή για τα παιδιά. Ώρες ατελείωτες μέχρι την επιστροφή των γονιών από τη δουλειά.

Στα τρία χρόνια έρχονται δίδυμα. Ένα αγόρι, ένα κορίτσι. Ο πατέρας της νύφης δευτεροπαντρεμένος και αμέτοχος σε όλα φουσκώνει σαν κούρκος, ενώ διατυμπανίζει «Η κόρη μου κυοφορεί δίδυμα». Από την πλευρά της πεθεράς, προβληματισμός.

Σκέψεις για τη μεθόδευση της δουλειάς μετά τον ερχομό των διδύμων. Δύο χαριτωμένα πλάσματα, βρέφη. Κρατούν το ένα στο χέρι και το άλλο στο άλλο. Βοηθά σ’ αυτό η συγκατοίκηση στην ίδια πολυκατοικία.

Αρχίζει ο αγώνας. Κλαίνε ταυτόχρονα, λερώνονται επίσης, θέλουν να φάνε την ίδια ώρα. Η πεθερά αγχώνεται. «Θα πάθεις τίποτα, μην κάνεις έτσι», προσπαθεί να την ηρεμήσει ο πεθερός των 77 χρόνων που και εκείνος συμμετέχει αδιάλειπτα στην προσπάθεια. Η νύφη γυρνά από τη δουλειά μουτρωμένη. Ευχαριστώ κανένα. Είναι δεδομένη η υποχρέωση της πεθεράς.

Τα παιδιά μεγάλωσαν. Ήρθε η ώρα του σχολείου. Η γιαγιά θα ασχοληθεί με τη μελέτη. Άλλωστε έχει τα προσόντα, μακάρι να μην τα είχε. Στο σχολείο άριστα, αγωγή κοσμιοτάτη, δαχτυλοδειχτούμενα για το χαρακτήρα τους.

Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία, Αρχαία, όλα περνούν από το μυαλό της γιαγιάς. Η ίδια έζησε εποχή που το σχολείο απαιτούσε πολύ διάβασμα.

Το πρώτο εγγόνι δίνει πανελλαδικές. Η γιαγιά μπαινοβγαίνει στο μπαλκόνι, τα αποτελέσματα θετικά. Τελείωσε από το πρώτο, θα πάρει το δρόμο του. Ακολουθούν άλλα δυο και ο αγώνας συνεχίζεται, όχι όμως τόσο πιεστικός, χαλαρώνει η πεθερά. Οι υποχρεώσεις περιορίζονται.

Κι εκεί προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της γιατί εδώ και εφτά χρόνια ο πεθερός έφυγε για τον παράδεισο, έμεινε μόνη.

Η αφοσίωση και η προσφορά τόσων χρόνων, την απέκλεισε από φίλες για έναν καφέ τουλάχιστον και ανταλλαγή κάποιων λέξεων.

Το αποκορύφωμα της απογοήτευσης ήρθε σύντομα.

«Αν δε μου μεγάλωνες τα παιδιά μου, δε θα είχες το δικαίωμα να είχες άποψη για όλα αυτά».

Θανάσιμη, ζηλιάρα, καταπιεστική, φθονερή, αντροχωρίστρα πεθερά, τα θελες και τα παθες.

Απόβαλε από πάνω σου τον τίτλο σου τον τίτλο της πεθεράς. Είναι ρετσινιά που κόλλησε στις μάνες, όταν, αφού μεγάλωσαν τα παιδιά τους, είχαν την τύχη – ατυχία να γίνουν πεθερές. Παρατηρείται και αναλογίζεται την σοφία του λαού.

Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Μην πυροβολείτε τον πιανίστα. Δεν είμαστε όλες ίδιες.

like & share:
ΠΡΟΝΟΜΙΑ
Bonus Karte
Αγγελίες