ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΕΛΠΙΔΑ

Από τον Τόμο «Ο ΠΑΤΗΡ ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ»
Ιερόν Ανδρώον Ησυχαστήριον «Η Αγία Τριάς» – Πανόραμα Θεσσαλονίκης
Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», 2016

 

Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους του Θεού, από τους αγίους του Θεού είναι συνηθισμένοι άνθρωποι που δεν διαφέρουν σε τίποτε από όλους εμάς ως προς τις καταβολές τους, την οικογένεια, την καταγωγή, τον τρόπο ανατροφής, την εν γένει πορεία τους μέσα στη ζωή. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση του π. Συμεών Κραγιόπουλου. Ο π. Συμεών γεννήθηκε στη Ρητίνη Πιερίας στις 9 Μαρτίου 1926. Εκοιμήθη στις 30-9-2015.

 «Ο πόνος είναι ευλογία»

 

Ο πόνος, όταν τον πάρεις σωστά,
πόνος είναι πάλι αλλά αλλιώτικος,
πόνος που σε αγιάζει.
Το όποιο πρόβλημα
που σε οδηγεί σε αδιέξοδο,
όταν το πάρεις σωστά,
και αυτό σαν να είναι
χειροπιαστή ευλογία από το Θεό.
Και το άλλο… και το άλλλο…
Και το άλλο.

Διαπιστώνω κάθε μέρα αδελφοί μου, ότι οι άνθρωποι είναι πάρα πολύ πονεμένοι, βασανισμένοι. Από το άλλο μέρος όμως, δεν μπορεί τίποτε να βγάλει από την ψυχή μου την πίστη ότι ο Θεός τα ξέρει όλα, τα γνωρίζει όλα, και επομένως μπορούμε να εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στο Θεό, αλλά όντως να εμπιστευόμαστε και να αναπαυόμαστε , κι αν ακόμα βλέπουμε το χειρότερο πράγμα μπροστά μας. Ο ίδιος ο Θεός είδε τον Υιό του να σταυρώνεται, φορτωμένος μάλιστα τις αμαρτίες των ανθρώπων, πράγμα που τον έκανε να αποστρέψει τα μάτια του από τον Υιό του. Ο Θεός Πατέρας το σήκωσε αυτό, και έμεινε παράδειγμα και για μας. Έτσι, άλλος από μας θα σταυρωθεί, άλλος θα πονέσει από άλλη αιτία, άλλος θα πάθει το ένα, άλλος το άλλο.

Ο Θεός είναι Θεός αγάπης και ευσπλαχνίας και σε καμία περίπτωση δε θα ήθελε να παιδεύεται ο άνθρωπος. Και όμως, τελικά ο άνθρωπος παιδεύεται. Και δεν μπορούμε να πούμε ότι γίνεται αυτό ερήμην ή εν αγνοία του Θεού, ότι δεν το ξέρει ο Θεός ή δεν μπορεί να το προλάβει.  Όχι. Εάν φιλοσοφήσει κανείς, θα δει εδώ μεγάλο μυστήριο. Αυτός ο Θεός της αγάπης, που είναι εντελώς αδύνατον να θέλει να πονάει και να υποφέρει το πλάσμα του, τελικά το αφήνει να πονάει. Μόνο η πολλή αγάπη, η μεγάλη αγάπη μπορεί να εκδηλώνεται έτσι, όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο.

«Όταν δεν μας λέει ούτε λέξη ο Κύριος,
 τότε θα μας τα πει όλα»

 Η θλίψη έρχεται και ζορίζει, στενεύει τον άνθρωπο. Και ο Θεός επεμβαίνει. Και όχι απλώς φεύγει η θλίψη, αλλά πλαταίνει η καρδιά, η όλη ύπαρξη του ανθρώπου. Αποκαλύπτεται ο Θεός. Φανερώνονται τα μυστήρια του Θεού. Όλο αυτό που είναι φανερό μεν, αλλά δεν το βλέπει ο άνθρωπος ένεκα στενοχωρίας και φυλαυτίας.

Με τον καθένα μας ο Κύριος συμπορεύεται πλάι-πλάι και μας στηρίζει. Μας παραστέκεται στα διάφορα εμπόδια, ακριβώς για να πεισθεί ο άνθρωπος να πάει ελεύθερα στο Θεό. Ακόμη και ο διάβολος, που νομίζουμε ότι μας κάνει κακό, και αυτός δεν φταίει. Όλο το πρόβλημα είναι εδώ μέσα μας, στην καρδιά του καθενός μας.

Ο Χριστός κάπου σε περιμένει

Ίσως, αδελφέ μου, βρίσκεσαι σε τέτοια πνευματική κατάσταση, ώστε οι άνθρωποι μη δυνάμενοι να σου προσφέρουν τίποτε άλλο, σε καταδικάζουν, σε προωθούν προς τον πνευματικό τάφο. Πρόσεξε! Μή φοβάσαι. Μην απελπίζεσαι. Ο Χριστός κάπου σε περιμένει να σου δώσει τη ζωή. Πίστεψε σ’ αυτόν με όλη την καρδιά σου. Ζήτησε τη βοήθειά του, το έλεός του. Τρέξε σ’ έναν άγιο αντιπρόσωπό του και ταπεινά, χωρίς επιφυλάξεις, ομολόγησε με μετάνοια όλα εκείνα, τα οποία έχουν προκαλέσει τη φθορά και τη σήψη της ψυχής σου. Να είσαι βέβαιος ότι, αντί του πνευματικού τάφου στον οποίο η κοινωνία σε οδηγεί, θα επιστρέψεις στο πατρικό σπίτι, το οποίο έχει Πατέρα το Θεό. Όλα εκεί είναι ζωντανά, καθαρά, άγια, χαρούμενα.

Είναι των αδυνάτων αδύνατον να μείνει νέκρωση και θάνατος, διαφθορά και σαπίλα, απελπισία και αγωνία, στενοχωρία και θλίψη εκεί όπου θα μπεί ο Χριστός. Ο Χριστός δίνει ζωή και χαρά, καθαρότητα και αγιότητα.

Εις πείσμα του ότι επιμένουν τα βάσανα, εμείς πιστεύουμε ότι θα επέμβει ο Θεός. Εις πείσμα του ότι σιωπά ο ουρανός, εμείς πιστεύουμε ότι θα επέμβει ο Θεός. Έτσι αρχίζει να έρχεται όντως η άλλη κατάσταση. Πρέπει όμως να περάσει κανείς από αυτή τη δοκιμασία.

«Ο πόνος είναι ευλογία»,
Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες π. Συμεών Κραγιόπουλου
Β’ Έκδοση, Ιερόν Γυν. Ησυχαστήριον «Το Γενέσιον της Θεοτόκου»
Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2016

Το νόημα της εορτής των Αγίων Πάντων

Δεν έβαλαν τυχαία οι Πατέρες την εορτή αυτή στο τέλος του Πεντηκοσταρίου, δηλαδή την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή.

Ο Χριστός, στο δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ήρθε στον κόσμο ως άνθρωπος, κήρυξε, εσταυρώθη, απέθανε, ετάφη, ανέστη, ανελήφθη στους ουρανούς και έστειλε το Πνεύμα το Άγιο. Όλα αυτά είναι δεδομένα. Και φυσικά δεν έγιναν απλώς για να ΄χουμε γιορτές, αλλά έγιναν για να σωθεί ο άνθρωπος και ν’ αγιάσει ο άνθρωπος. Ήθελαν η Εκκλησία και οι Πατέρες να τονίσουν με την εορτή των Αγίων Πάντων ότι ναι, όντως έγινε αυτό. Δηλαδή, όχι απλώς ήρθε το Πνεύμα το Άγιο, αλλά αγίασε όλους εκείνους, οι οποίοι ήταν να αγιασθούν.

Δεν αποκλείεται κανένας. Εάν κάποιος μένει έξω από τον αγιασμό, μένει έξω από τη σωτηρία, μένει διότι μόνος του βγάζει τον εαυτό του. Άσχετα άν κάνει τον χριστιανό, αν κάνει…. Το θέμα είναι θα σωθείς ή δεν θα σωθείς, θ’ αγιάσεις ή δεν θ’ αγιάσεις. Μέσα σου σε καίει αυτό το θέμα της σωτηρίας, του αγιασμού ή απλώς χρησιμοποιείς την όποια χριστιανική αλήθεια για να βολευτείς στη ζωή;  Όποιος λοιπόν θέλει να αγιασθεί, θα αγιασθεί, όποιος θέλει να σωθεί, θα σωθεί.

Άν δεν λειτουργήσει μέσα μας η αγάπη του Θεού…

«Ο Θεός αγάπη εστί. Ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ». Μόνο που η αγάπη δεν είναι όπως νομίζουμε. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Έχει κανείς κάποια χαρά, μια κάποια γαλήνη και νομίζει ότι είναι πια μέσα του το Πνεύμα του Θεού. Το Πνεύμα του Θεού θα αναπαυθεί μέσα σου, εάν του δώσεις την άδεια να σε οδηγεί, να σε κυβερνά. Έτσι είναι και με την αγάπη. Δεν είναι κάποιες ψευτοαγάπες που δείχνουμε μεταξύ μας, αλλά πρέπει να ρθεί μέσα μας αυτή η αγάπη του Θεού. Ο Θεός δίνει την δική του ειρήνη, ο Θεός δίνει την δική του αγάπη, ο Θεός δίνει….

Άλλο είναι η αρετή που φτιάχνουμε εμείς -η όποια αρετή- και άλλο είναι αυτό που θα μας φτιάξει μέσα μας η Χάρις του Θεού, η Χάρις του Αγίου Πνεύματος. Έτσι έρχεται και αυτό που λέει παρακάτω «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον». Πράγματι έρχεται κάποτε τέτοια κατάσταση στον άνθρωπο -την δημιουργεί ο Θεός μέσα του- τέτοια κατάσταση που φεύγει ο φόβος από την ψυχή και μέσα στην ψυχή λειτουργεί πλέον η αγάπη. Νιώθει την αγάπη του Θεού η ψυχή, αγαπά τον Θεό, αγαπά τους συνανθρώπους, είναι προς πάσαν κατεύθυνσιν ανοικτή και δεν έχει φόβο κολάσεως, γιατί αυτή «η αγάπη έξω βάλλει τον φόβον».

Και καταλήγει η αποστολική περικοπή «Ημείς αγαπώμεν αυτόν, ότι αυτός πρώτος ηγάπησεν ημάς». Έτσι, ας πούμε, μπαίνει η σφραγίδα και ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. Η αγάπη του Θεού είναι εκείνη η οποία ξεχύνεται μέσα στον άνθρωπο και κάνει και τον άνθρωπο να αγαπά.

Και είναι και ένα σημάδι αυτό, για να καταλάβουμε και ως ανθρωπότητα που βρισκόμαστε και ως μεμονωμένα, ας πούμε, πρόσωπα να καταλάβουμε που βρισκόμαστε, το ότι δε νιώθουμε την αγάπη του Θεού και κυριαρχούν μέσα στην ψυχή μας τόσα άλλα πράγματα. Εδώ νιώθουμε μερικές φορές ένας άνθρωπος να μας αγαπά με ειλικρίνια, με ανιδιοτέλεια, με πολύ αγνή αγάπη -ανθρώπινη βέβαια αγάπη- και μας λιώνει κυριολεκτικά.Τί θα γίνει μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, όταν νιώσει αυτή την αγάπη του Θεού

Αυτή η ολίγη αγάπη που διαθέτει ο άνθρωπος, είναι απλώς το νεράκι που ρίχνουμε στο πηγάδι, για ν’ αρχίσει έπειτα να βγαίνει το πολύ νερό. Αυτό το λίγο που διαθέτουμε -μας έκανε έτσι ο Θεός- αλλά δεν θα ποτίσει αυτό το χωράφι,  δεν θα ποτίσει αυτό τον κήπο. Πρέπει να βγει το πολύ νερό. Όταν λοιπόν αυτήν την λίγη αγάπη που έχουμε την στρέψουμε προς τον Θεό και προς τους συνσνθρώπους μας, έρχεται η αληθινή αγάπη του Θεού -η αγάπη του Θεού είναι αληθινή πάντοτε- και έτσι μας κάνει και μας να αγαπούμε.

Έτσι όλα αυτά τα πράγματα που φαίνονται δύσκολα, που μερικές φορές τα νιώθουμε λίγο ξένα, λίγο μακρινά, λίγο…., είναι πολύ απλά. Διότι τα κάνει ο Θεός, δεν τα κάνουμε εμείς. Μπορούμε ποτέ εμείς να κάνουμε τον εαυτό μαςπνευματικό άνθρωπο; Το Πνεύμα του Θεού θα μας φτιάξει. Μπορούμε ποτέ εμείς νά ΄χουμε αληθινή αγάπη; Όχι. Η αγάπη του Θεού είναι εκείνη, η οποία θα μας δώσειτην αληθινή αγάπη και θα μας δώσει την αληθινή αγάπη και θα μας κάνει αήθινούς ανθρώπους και προς τον Θεό και προς τους συνανθρώπους.

Εύχομαι, αδελφοί μου, να γίνουμε αληθινοί.

«… ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον…»
Γυν. Ιερόν Ησυχαστήριον «Το Γενέσιον της Θεοτόκου»
Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ιούνιος 1998

ΠΡΟΝΟΜΙΑ
Bonus Karte
Αγγελίες