Η ιστορία επαναλαμβάνεται με τη βοήθεια της “χαλαρής ψήφου”

Χρήστος Ν. Τραϊκούδης,
Οικονομολόγος
Economist MSc in politics &

economics in S.E Europe, UoM

Η Ελλάδα είχε χρεοκοπήσει πρίν καν γίνει κράτος και έτσι το σενάριο ότι η ναυμαχία του Ναυαρίνου έγινε ώστε οι δανειστές να μπορούν να διεκδικήσουν τα δάνεια που είχαν δώσει από ένα κράτος δεν φαντάζει και τόσο ουτοπικό. H εξαιρετική θέση στη γεωπολιτική σκακιέρα που έχει η χώρα μας, κάτι που φαίνεται ότι αμελούσαν και συνεχίζουν να αμελούν οι αυτόχθονες, αποτελεί τον πιο καίριο παράγοντα διατήρησης της δομής του Ελληνικού κράτους το οποίο θα πρέπει σύντομα να αποκτήσει παγιωμένες κοινωνικές δομές ώστε να ασχολείται περισσότερο για το πώς θα προσαρμόσει την εξωτερική του πολιτική παρά να πνίγεται συνεχώς στην εσωστρέφεια του.

Οι σχεδόν παράλληλες ιστορίες χρεοκοπίας από τον Τρικούπη το 1839, στον Βενιζέλο το 1932 μέχρι τα πρόσφατα γεγονότα που μας οδήγησαν σε υπογραφή τριών μνημονίων είχαν ένα κοινό παρανομαστή τον λαϊκισμό. Η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε το 1839 από τις πολιτικές και τις επιλογές του  Τρικούπη ο οποίος ήθελε υποδομές και εξυγίανση της γραφειοκρατίας αλλά από τον λαϊκισμό και τη ρητορεία του Δηλιγιάννη ο οποίος είχε κερδίσει την εξουσία εξαγγέλλοντας θέσεις εργασίας στο δημόσιο και το μάννα εξ ουρανού, στοιχεία ιδιαίτερα αγαπητά από μερίδα του λαού ακόμη και σήμερα.

Πώς μπορούν οι δήθεν εθνικόφρονες και θιασώτες του κοτζαμπασισμού να εξηγήσουν αυτή την ιστορική συνέχεια χωρίς να θίξουν αρνητικά γεγονότα της ιστορίας; Η απάντηση είναι προφανέστατη και είναι αρνητική ότι δηλαδή δεν θέλουν, όχι ότι δεν μπορούν αλλά δεν θέλουν και αυτό που δεν θέλουν με τίποτα είναι η ιστορική ειλικρίνεια και η υποκίνηση των πολιτών να ερευνήσουν πάνω στα ιστορικά γεγονότα.

Στην Ελλάδα δυστυχώς το πρόβλημα έλλειψης της στοιχειώδους γνώσης της ιστορίας καθώς και της έρευνας αυτής δεν είναι το μοναδικό αλλά όλα έχουν τη ρίζα τους σε αυτά τα δύο γεγονότα.

Η Ελλάδα φιγουράρει στις πρώτες θέσεις σε αρκετά αρνητικά γεγονότα όπως οι αυξήσεις των φόρων, η παραοικονομία, το ποσοστό του δημοσίου χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ, η υπερσυγκέντρωση πληθυσμού στα μεγάλα αστικά κέντρα, ο τρόπος δόμησης των μεγάλων αστικών κέντρων, η απογοήτευση των πολιτών για την κατεύθυνση των φόρων, η  οι οποίοι μόνο ανταποδοτικοί για το σύνολο της κοινωνίας δεν δείχνουν να είναι, η πολλή χαμηλή ψηφιοποίηση των δημοσίων υπηρεσιών, η πολυνομία.

Στο προσκήνιο και πάλι έρχεται αυτή η απορία που έχουν κάποιοι «ειδικοί» ότι η σχεδόν πατροπαράδοτη προσφυγή στα ταμεία και τα «δάνεια» κρίνεται ανίκανη να δώσει λύσεις στα εθνικά προβλήματα τα οποία μένουν και επιμένουν.

Σε πολλές φάσεις της ιστορικής διαδρομής του ελληνικού έθνους -κράτους οι εκλογές και κάποιες πολιτικές αποφάσεις γινόταν κάτω πίεση που αφορούσε κυρίως σε οικονομική δυσπραγία παρόλη την όποια ενίσχυση σε οικονομικό επίπεδο είχε προηγηθεί από το εξωτερικό από ομοεθνούς και ετερόχθονες αλλά αυτή η οικονομική δυσπραγία ήταν αποτέλεσμα μίας κοινωνικό-πολιτικής αποσύνθεσης, καθημερινών εμφυλίων και περιθωριοποίησης της αριστείας.

Όπως πολλάκις είχα γράψει ένα από τα καλά της Δημοκρατίας, όπως μου είπε ένας φίλος, είναι ότι μέσα από την συναναστροφή σου με πολλούς πρέπει πάντα να ψάχνεις για τον άριστο. Ένα από τα άσχημα του λαϊκισμού είναι ότι αυτός που λαϊκίζει θέλει τους υπόλοιπους από ημιμαθείς ως απαίδευτους, ανίκανους δηλαδή να διακρίνουν τον άριστο άρα και εχθρούς της πραγματικής Δημοκρατίας.

Επειδή ο καιρός να πάμε εκ νέου στην κάλπη πλησιάζει, αυτή τη φορά για να επιλέξουμε τους αντιπροσώπους μας στο εθνικό κοινοβούλιο, είναι καλό να ψάξουμε ενδελεχώς αυτόν που θα ψηφίσουμε και τον οποίο θα νομιμοποιήσουμε δια της ψήφου μας να αποφασίζει για το μέλλον μας. Η ιστορία είναι αμείλικτη σχετικά με όσα έχουν διαδραματιστεί από πρόσωπα με αμφιλεγόμενες προθέσεις και αντίθετες με όσα υποστήριζαν αποφάσεις οπότε δεν πρέπει να πάμε στην κάλπη επιλέγοντας τη χαλαρή ψήφο ή ακόμη χειρότερα επιλέγοντας την αποχή.

Οι μεγάλες πλατείες,  τα επιβλητικά κτήρια, τα μεγάλα πάρκα,  η προσπάθεια για διατήρηση του ίδιου αρχιτεκτονικού στυλ σε κάποιες οδούς, το πολύ καλά συντηρημένο οδικό δίκτυο, η διαλογή στην πηγή για τα σκουπίδια, οι πολλοί τουρίστες έτοιμοι να πληρώσουν ακριβά τις υπηρεσίες, τα πεζά περίπολα παντού, η αισιοδοξία για το αύριο με λιγότερες φανφάρες και πολιτικές του θεαθήναι και όλα αυτά μπολιασμένα με αρκετή δόση από αρχαία ελληνική παιδεία, δεν είναι τυχαία και είναι αυτά λοιπόν τα οποία συναντά κανείς στο μεγαλύτερο κομμάτι της Ευρώπης, ακόμη και στις χώρες που σχετικά πρόσφατα κάνανε την μετάβαση σε ένα νέο πολιτικό καθεστώς.

Τις τελευταίες δεκαετίες τι στο καλό έγινε εδώ στη χώρα μας; Που είναι οι άνθρωποι οι οποίοι θα εμπνεύσουν τον ως τώρα δήθεν κυρίαρχο λαό για μεγάλα πράγματα και καίριες αλλαγές; Θα μου πείτε άλλη ιστορική διαδρομή του δικού μας έθνους-κράτους. Ναι είναι διαφορετική η ιστορική διαδρομή κάθε έθνους κράτους αλλά στην χώρα μας οι παθογένειες μένουν και επιμένουν δυστυχώς μαζί με τους δήθεν εθνικόφρονες, τις φανφάρες, τις ιδεοληψίες, το θεαθήναι και καμία ουσιαστική αλλαγή δεν φαίνεται να γίνεται πράξη. Σε άλλα κράτη προφανώς υπήρξαν οι άνθρωποι που καθοδήγησαν ορθότερα τους πολίτες στην οδό της λογικής και του μέτρου και τα όποια δομικά προβλήματα  καταπολεμήθηκαν. Μέσα σε όλα αυτά και ως λογικό επόμενο η φυγή εγκεφάλων ως φαινόμενο φουντώνει και η χώρα γίνεται ολοένα και πιο ακάλυπτη στους εξωτερικούς κινδύνους.

Ας απαντήσει ο καθένας από μόνος του στο ερώτημα ποιοί θα μπορούσαν και θα ήθελαν να φέρουν την ανάπτυξη οι δήθεν εθνικόφρονες, οι πολιτικοί αριβίστες, οι φυγόπονοι, οι κατά συνείδηση άεργοι ή οι άνθρωποι που έχουν ιδέες και όρεξη να τις υλοποιήσουν πρός όφελος του γενικού συμφέροντος;

Οφείλουμε στους εαυτούς μας αλλά και στις μελλοντικές γενιές να αναδείξουμε τους ανθρώπους, και όχι να τους καπηλευόμαστε, που εμπιστεύονται και θεωρούν ότι καλύτερα αποτελέσματα επιτυγχάνονται με τη διοίκηση και την υποκίνηση των άλλων με το παράδειγμα, το διάλογο, την έρευνα και όχι με την εξουσία και τον φόβο. Καλό θα ήταν να έρθουν οι πολίτες σε διάλογο μαζί τους, να ακούσουν και να διαβάσουν τις απόψεις τους, να καταλάβουν αν όσα έχουν κάνει ως τώρα ανταποκρίνονται με όσα προβάλλουν στα Μ.Μ.Ε ώστε να κρίνουν αν πρέπει ή δεν πρέπει να τους εμπιστευτούν. Το κυριότερο βέβαια είναι να μην τους αφήσουν αν και αφού εκλεγούν να νομίζουν ότι μπορεί να μας εξουσιάζουν και να λειτουργούν κατά το δοκούν γιατί μετά θα τους «πληρώνουμε» πολύ ακριβά!

ΠΡΟΝΟΜΙΑ
Bonus Karte
Αγγελίες