ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 50 ΧΡΟΝΩΝ ΣΤΟ ΛΥΝΤΕΝΣΑΪΝΤ

Του Πολύευκτου Παν. Γεωργακάκη
Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Καθηγητής Ιερέας της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας

Ιωβηλαίον αγώνων και αγωνίας,
χαρμονής και πόνου!

Με τη χάρη του Θεού καταξιώθηκε η ταπεινής μου να συμπληρώσει τον Ιούνιον του τρέχοντος 2019 έτους μια Πεντηκονταετία ποιμενικού έργου εις την εκτενή και πολυπληθή Ενορίαν του Λυντενσάιντ.

Το Ιωβηλαίον αυτό πεντήκοντα  χρόνων είναι πλήρες έργων, συναντίληψης και αγάπης προς τους απόδημους Έλληνες της Γερμανίας, οι οποίοι κατέφθαναν με πενιχρότατα κατά το πλείστον εφόδια και έπρεπε να αγωνιστούν για να ενταχθούν και να κατανοήσουν ένα όχι και τόσο προσιτό και φιλικό, κοινωνικό, γλωσσικό, εργασιακό και φυσικό περιβάλλον, μια καθημερινότητα εν πολλοίς ξένη προς τα ισχύοντα τότε στους τόπους προελεύσεως των μεταναστών.

Όλοι ήταν σχεδόν „ερριμένοι ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα“ (Ματ. 9,36), κατά τα πρώτα τουλάχιστον έτη της προσελεύσεώς τους στη Γερμανία. Αυτά τα πρώτα χρόνια, τα δύσκολα, η Ενορία και ο Εφημέριός της ήταν το σημείον αναφοράς, ο τόπος καταφυγής σε κάθε δυσκολία.

Οι δεκαετίες κύλησαν και οι Έλληνες μετανάστες ρίζωσαν, ευδοκίμησαν και ανέδειξαν τις αρετές και τα ελαττώματά τους στην αλλοδαπή.

Η Εκκλησία μας ήλθε εδώ και, σχεδόν παραχρήμα, κατέστη ηγέτιδα δύναμις των Ελλήνων μεταναστών, όπως και σε άλλες χώρες του εξωτερικού. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει τον τρόπο, „την τεχνογνωσία και τα εργαλεία“ για να ποιμάνει, κατά τη βουλή και το πνεύμα του Καλού Ποιμένος Χριστού, το ποίμνιον της όποιας „Αυλής“ χωρίς παρεκκλίσεις από την παράδοση και την τάξη της Ορθοδοξίας.

Η ταπεινότης μου εφρόντισε να μοχθήσει, ανταποκρινόμενος εις το Ιερόν της Καθήκον, σύμφωνα με την Ορθόδοξο Πίστη και τάξη. Έπρεπε ο Λόγος του Κυρίου να τρέχει και να δοξάζεται (Β’ Θεσσ. 3,1) ευκαίρως, ακαίρως „προς πληροφόρηση της διακονίας μου“ (Β΄Τιμόθ. 4,5). Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι το εγχείρημα δεν είναι εύκολο, ούτε εν πολλοίς εφικτό. „Ου γαρ πάντων η πίστις“ (Β΄ Θεσς. 3.2)

Στην πορεία του έργου μου κατανόησα τη βαρύτητα, το μέγεθος του κύρους των λόγων του Απ. Παύλου „Τα πάντα ισχύει εν των ενδυναμούντι εν Χριστώ“ (Φιλίπ. 4,13). Ετόλμησα επομένως κι αυτό το στοιχείο της τόλμης δεν εξέλιπε από την διακονία μου. Τολμώ να είπω μάλιστα, αυτοανακρινόμενος, ότι κάποιες φορές ετόλμησα υπερβαλλόντως αστοχήσας. Δεν λιποψύχησα όμως, αλλά ανασυντάσσοντας τις δυνάμεις μου από τον Θεό, επανήλθα δριμύτερος και το αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές με εδικαίωσε.

Στις προσπάθειές μου, κατά το μακρόν διάστημα της θητείας μου, οφείλω να το ομολογήσω αυτό, είχα την ηθική και πνευματική ενίσχυση της σεπτής κορυφής του Παναγιωτάτου Πατριάρχου Βαρθολομαίου, του σεβασμιωτάτου ποιμενάρχου μου Αυγουστίνου, ο οποίος στάθηκε δίπλα μου ως αδελφός, πατέρας και σύμβουλος, συγκατανεύων διά τις επικυρώσεις των επιλογών μου και της επιβράβευσης του έργου μου.

Δεν επιθυμώ να καυχηθώ διά την εργασίαν μου στην Ενορίαν μου. Θα περιοριστώ  και θα επιμείνω στο „Ο καυχόμενος εν Κυρίω καυχάσθω“ (Α΄Κορ.1,31). Δεν θα αναφερθώ στο μέγεθος, την ποικιλία και την ποιότητα των δράσεων της ταπεινότητός μου. ΄Αλλωστε περί αυτών μπορεί , όποιος επιθυμεί να πληροφορηθεί, ανατρέχοντας εις το βιβλίο που έχω κατά καιρούς δημοσιεύσει. Εκεί φανερώνω εμαυτόν στον κόσμο και φυσικά, στο ποίμνιό μου (Ιωάνν. 7.4). Θέτοντας και μη αυτοαποκαλύπτομαι.

Φυσικά και υπάρχουν αρκετοί που αντιτάχθηκαν και επολέμησαν το έργο μου μετά πάθους και πείσματος. „Μη αυτοίς λυγισθείη“ ( Β.Τιμ. 4,16). Και αν ακόμη η ποιότητα και το μέγεθος της εργασίας μου αποτιμώνται ως μη άξια λόγου και σε αυτήν ακόμα την περίπτωση θα μένω με την ικανοποίηση ότι εμόχθησα εργαζόμενος στον αμπελώνα του Κυρίου. Δεν έκρυψα στη γη το ένα τάλαντο που μου ενεπιστεύθη ο Κύριος.

Με τη συμπλήρωση της πεντηκονταετίας κλείνω έναν ενάρετο κύκλο της ζωής μου. Έτσι θέλω να πιστεύω. Κλείνοντας, οφείλω να εκπληρώσω ένα μεγάλο, υπέροχο χρέος! Να ευχαριστήσω τις εκατοντάδες συνεργάτιδες και τους συνεργάτες μου, που αφιέρωσαν χιλιάδες ώρες του πολύτιμου χρόνου τους, για να υπηρετήσουν την Ενορίαν. Χωρίς αυτούς, χωρίς την εργασία τους και την άδολη και αδάπανη βοήθειά τους το έργο μας θα ήταν πτωχό. Σημαντική βοήθεια στην πορεία μου παρέσχε και η οι οικογένειά μου.

Τους ευχαριστώ όλους και πάλι με όλη τη θέρμη της καρδιάς μου. „Δεν είναι άδικος ο Θεός για να ξεχάσει το έργο σας και την έμπρακτη αγάπη που δείξατε για χάρη Του. Εσείς η στρατιά των εργατών και συνεργατών με τις υπηρεσίες που προσφέρατε στους αδελφούς χριστιανούς. Επιθυμούμε ο καθένας σας να δείχνει ως το τέλος τον ίδιο ζήλο και να μην κατακυριευθεί  από την οκνηρία“. (Εβρ. 0.10-12). Τέλος ευχαριστώ το Θεό που με ικόνωσε να φθάσω μέχρις εδώ και , „μετ’ ου πολύ“ να ολοκληρώσω την διακονία μου πλήρης ημερών, εργαζόμενος και ποιμένων το εμπιστευθέν μοι ποίμνιον.

Πόσων Ετών Είσαι;

Τι αδιάκριτος αυτός που σου κάνει αυτή την ερώτηση. Σε φέρνει σε δύσκολη θέση. Σε κάνει να πεις κάτι που δεν σου αρέσει να σκέπτεσαι.

Έτσι είναι. Ο χθεσινός μαθητής και η χθεσινή μαθήτρια του Γυμνασίου δεν αισθάνεται ευχάριστα όταν σκεφθεί ότι μπήκε πια στα 35. Ο χθεσινός νέος και η χθεσινή νέα σκέπτεται με μελαγχολία το ότι σαραντάρισε… Και οι μεγαλύτεροι. Αυτοί προσπαθούν „να τα κρύψουν“ όσο μπορούν και να πείσουν τον εαυτό τους ότι έχουν τα χρονάκια τους, αλλά „δεν τους φαίνονται„!..

Τα χρόνια όμως δεν παίζουν πάντοτε σπουδαίο ρόλο. Υπάρχουν άνθρωποι προχωρημένοι στην ηλικία, που διατηρούν αρκετή ζωντάνια και δροσιά και είναι πιο δημιουργικοί από μερικούς νέους πρόωρα γηρασμένους.

Ο Βίκτωρ Ουγκώ και ο Ίψεν σε ηλικία 70 ετών βρίσκονταν ακόμα σε πλήρη πνευματική άνθιση, ενώ ο Τιτσιάνο, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Τιντορέτο δημιούργησαν στα 80 τους χρόνια πραγματικά αριστουργήματα. Ο Γαλιλαίος είχε ξεπεράσει τα 70 όταν ανακάλυψε πως η γη κινείται γύρω από τον ήλιο και ο Ωμπέρ συνέθεσε την πιο νεανική και ανάλαφρη οπερέτα του όταν είχε φτάσει στα 87. Αυτός ο τελευταίος συνήθιζε να λέει: „Δεν είμαι 80 ετών, αλλά τέσσερις φορές 20 ετών“.

Από όλους όμως περισσότερο δυνατοί και δημιουργικοί μπορούν να είναι αυτοί που δέχθηκαν την „εν Χριστώ“ Σωτηρία και γέμισε την ψυχή τους η χαρά και η υπέροχη προοπτική του Ευαγγελίου.

Τα χρόνια περνούν. Αλλά αυτό δεν πρέπει να μας τρομάζει. Αυτό που πρέπει να σκεφτούμε είναι: Τα χρόνια μας φωτίζονται από την Χάρη του Θεού. Η ζωή μας υπηρετεί το θέλημα Εκείνου. Αν περνούμε το χρόνο μας στην υπηρεσία του Χριστού, τότε θα είμαστε αληθινά μακάριοι.

Κάθε ηλικία έχει την ομορφιά της και τη Χάρη της. Αρκεί ο άνθρωπος να βρίσκεται στο δρόμο του Θεού. Ο Θεός παρατείνει τη ζωή μας και την αφήνει εδώ στη Γη για να υπηρετήσουμε το θέλημά Του και να προετοιμαστούμε για την αιωνιότητα.

Εφέτος είμαστε ένα χρόνο μεγαλύτεροι. Καλό είναι κι αυτό. Έχουμε μεγαλύτερη ωριμότητα και μεγαλύτερη πείρα της ζωής. Έχουμε καινούριες ευκαιρίες για να υπηρετήσουμε το θέλημα του Κυρίου. Ας προχωρήσουμε λοιπόν στον καινούριο χρόνο με την αισιοδοξία της πίστεως και με τη χαρά του Ευαγγελίου, τη χαρά που „αιώνια θα ζει ενώ φεύγει η ζωή“!.

„Μη φροντίζετε με ανησυχία λέγοντας τι θα φάμε ή τι θα πιούμε ή τι θα ντυθούμε. Γιατί όλα αυτά τα επιδιώκουν οι εθνικοί. Γνωρίζει ο Πατέρας σας ο ουράνιος ότι έχετε ανάγκη από όλα αυτά. Ζητάτε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του και τότε όλα αυτά τα υλικά αγαθά θα σας προστεθούν“. ( Ο Κύριος, Ματθαίου 31-33).

ΠΡΟΝΟΜΙΑ
Bonus Karte
Αγγελίες