Έξω από τον χορό, όλοι ξέρουν και χορεύουν

Έξω από τον χορό, όλοι ξέρουν και χορεύουν

Να, όμως, που ξαφνικά άπειροι και απροετοίμαστοι βρεθήκαμε στην πίστα του χορού. Τώρα τι κάνουμε; Απλώς, προσπαθούμε να μυηθούμε τα βήματα των άλλων κι όσο πιο νωρίς τα καταφέρουμε τόσο πιο καλά για όλους.

Η σχεδόν 180 μοιρών στροφή του ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα έδειξε τα σύνορά του. Ανέτρεψε τον μύθο που επιτακτικά καλλιεργούσε ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις αποδείχθηκαν δειλές στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Ότι θα αρκούσε η απειλή της εξόδου μας από την Ευρωζώνη για να καταρρεύσει ολόκληρο το οικοδόμημα των Βορείων της Ευρώπης. Ότι οι δανειστές μας δεν έχουν άλλη εκλογή από το να συνεχίσουν να μας δανείζουν με όρους που εμείς επιβάλλουμε και, γιατί όχι, να μας τα χαρίζουν. Ότι εν ανάγκη θα στραφούμε προς την Κίνα και τη Ρωσία. Ναι, προς τις ΗΠΑ, για να τους υπογραμμίσουμε τη στρατηγική θέση της χώρας μας, πολλώ μάλλον στη σημερινή άστατη κατάσταση που επικρατεί στην Ανατολική Μεσόγειο – λες και οι άλλοι δεν γνωρίζουν που βρίσκεται η Ελλάδα στον γεωγραφικό χάρτη.

Πέραν όλων, απειλές και παληκαρισμοί δεν φοβίζουν πλέον την Ευρωζώνη, γιατί σήμερα είναι πιο οχυρωμένη και πιο προετοιμασμένη για τυχόν έξοδο μελών της από ό,τι ήταν πριν πέντε χρόνια. Λέγεται, ότι τον Απρίλιο του 2012, όταν ο πρόεδρος της Κύπρου Αναστασιάδης απείλησε στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ ότι θα φύγει αν αποφασιστούν τα συζητούμενα σκληρά μέτρα λιτότητας για την Κύπρο, άκουσε αναπάντεχα τους συναδέλφους του: «Πηγαίνετε, κύριε Αναστασιάδη», οπότε βγήκε για λίγο έξω από την αίθουσα και επέστρεψε άπρακτος στη θέση του στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Μολονότι όλοι τους υπερπατριώτες, ξέχασαν πολύ γρήγορα τον εθνικό μας ποιητή Σολωμό, ο οποίος παραστατικά περιγράφει στον ένατο και δέκατο στοίχο του εθνικού ύμνου μας την τότε δεινή κατάσταση της Ελλάδας – όταν ζητούσε βοήθεια και κανένας δεν την εισάκουγε:

«Με τα ρούχα αιματωμένα
ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
να γυρεύης εις τα ξένα
άλλα χέρια δυνατά.

Μοναχή το δρόμο επήρες,
εξανάλθες μοναχή,
δεν είν’ εύκολες οι θύρες
εάν η χρεία τες κουρταλή».

Με άλλα λόγια: οι ξένοι δεν ανοίγουν στον καθένα εύκολα τις πόρτες τους κι ας έχει ανάγκη από βοήθεια, πολύ περισσότερο σε κάποιον που δεν έχει προοπτική.

Αλήθεια, δεν περίμενε ο λαός που ψήφισε τη σημερινή κυβέρνηση τέτοια αθέτηση υποσχέσεων; Σαφώς, δεν πίστευε σε όλα, αφού δεν έχουμε για πρώτη φορά κυβέρνηση που προεκλογικά υποσχέθηκε μύρια και όταν ανέλαβε την εξουσία έφαγε με το κιλό λωτούς λησμονιάς. Όμως, οι Έλληνες είχαν κουρασθεί στα σαράντα χρόνια τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που τελικά έφεραν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού της χρεοκοπίας.

Ευτυχώς, που η σημερινή κυβέρνηση αντιλήφθηκε πολύ γρήγορα τη σκληρή πραγματικότητα και κατάλαβε το συμφέρον της χώρας, εν προκειμένω: η παραμονή στο ευρώ, η ανάληψη των πλείστον υποχρεώσεων του Μνημονίου και με αυτά η στενά συνδεμένη αποφυγή της χρεοκοπίας. Μπορεί να προχωρήσει σε ριζική αναμόρφωση της Ελλάδας, να την εκσυγχρονίσει, να την κάνει διεθνώς πιο ανταγωνιστική. Η κυβέρνηση υποβοηθείται εκ των πραγμάτων, γιατί έχει μερικές πολυτέλειες που άλλες δεν τις είχαν: Δεν έχει επιβαρυμένο παρελθόν διαφθοράς, δεν έχει αναλωθεί στην εξουσία, δεν χρειάζεται να φοβάται οικονομικά συμφέροντα πιεστικών ομάδων, τα λεγόμενα λόμπι. Σε αυτά τα πλαίσια, λοιπόν, προχώρα και σε ακολουθούμε.

Categories: Έκδοση 36

About Author