ΜΕ ΛΟΓΙΚΗ & ΜΕΤΡΟ

ΜΕ ΛΟΓΙΚΗ & ΜΕΤΡΟ

traikoudisΘα κάνω μία αναφορά για να τονίσω τις πρακτικές διαχείρισης των δημοσιονομικών της χώρας σε ένα ιστορικό γεγονός, σε μία ιστορική δήλωση. H ιστορική δήλωση1 αφορά τα λόγια του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Ξενοφώντα Ζολώτα ο οποίος, ίσως έμμεσα, είχε δηλώσει ότι ο παραλογισμός των τότε κυβερνήσεων του ’50 και του ‘60 ως προς τις αμυντικές δαπάνες της χώρας δεν θα έπληττε μόνο την οικονομία της, άλλα και την ίδια την ύπαρξη της*1. Βέβαια για να κάνει κανείς δαπάνες θα πρέπει να έχει έσοδα ή να δανείζεται. Σε ένα κράτος ή μία οργανωμένη κοινωνία αυτό συνεπάγεται φόρους, έμμεσους ή άμεσους, ή δανεισμό που και πάλι πρέπει να αποπληρωθεί από τα έσοδα, τόσο το αρχικό κεφάλαιο όσο και οι τόκοι. Το ζήτημα είναι αν αυτές οι δαπάνες είχαν τελικώς θετικό αντίκτυπο για την κοινωνία, έτυχαν ορθής διαχείρισης και απέφεραν οφέλη ώστε να πραγματοποιηθεί και η αποπληρωμή τους ομαλά, αν αυτές επετεύχθησαν μέσω δανεισμού, και χωρίς να δημιουργούνται στρεβλώσεις στην κοινωνική συνοχή. Αν, λοιπόν, κάτι δεν έγινε ορθά ή νομότυπα ή δίκαια τότε η όποια πρόχειρη και συνήθως ισοπεδωτικά προτεινόμενη λύση μπορεί να οδηγήσει μέχρι και σε σήψη τον κοινωνικό ιστό. 2”Η κοινωνία είναι διατεθειμένη να βάλει νερό στο κρασί της αρκεί να μην πίνει μόνο νερό” .

Είναι αλήθεια ότι σε κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο και κυρίως στις χώρες του νότου της Ευρώπης διαφαίνεται μία αδυναμία ενίσχυσης της απασχόλησης, πρόβλημα που δημιουργήθηκε περισσότερο από την υιοθέτηση μέτρων εξορθολογισμού της διαχειριστικής πρακτικής από εθνικές κυβερνήσεις, ακόμη και από αυτές που παραδοσιακά έδιναν μεγάλη σημασία στην κοινωνική πολιτική και που, ωστόσο, έπληξαν πολλά κοινωνικά στρώματα. Στόχος του κράτους είναι να στηρίξει τις πολιτικές αυτές που θα δημιουργήσουν ένα κλίμα ισότητας και ασφάλειας για όλους τους πολίτες. Στρατηγικές γραμμές που πρέπει να συνεχιστούν και να ενισχυθούν είναι η προσπάθεια ενίσχυσης της απασχόλησης, η βελτίωση της γνώσης και της καινοτομίας και η συνεχής ενημέρωση των πολιτών για τα κοινά.

Η ενότητα των κοινωνικών ομάδων μέσα σε ένα κοινωνικό σχηματισμό είναι πολύ σημαντικό στοιχείο. Σε περιόδους οικονομικής ύφεσης σημαντική  είναι και η συμβολή των οικονομικών ελίτ προς την κατεύθυνση της ευημερίας των συμπολιτών τους και την παράλληλη διασφάλιση μεγαλύτερης συμμετοχής των δημοσίων φορέων στην πολιτική ανάπτυξης του τόπου τους. Μεγάλη συμβολή για την ευημερία ενός τόπου έχει αναμφισβήτητα η στήριξη των τοπικών αγορών με ό,τι συνεπάγεται βέβαια, ως προς τα έσοδα που θα αποκομίσει η κρατική μηχανή και τη δυνητική ικανότητά της να τα δαπανά για κοινωνικές παροχές και έργα υποδομής. Είναι σημαντικό κομμάτι και όλοι μας θα πρέπει να δώσουμε μεγάλο βάρος ώστε να αναπτυχθούν οι τοπικές αγορές και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.

Ελπίζουμε ως Έλληνες πολίτες ότι το νέο κυβερνητικό σχήμα δεν θα ακολουθήσει πρακτικές του παρελθόντος όπως πελατειακές σχέσεις και θα εκσυγχρονίσει την κοινωνία αποβάλλοντας από αυτή κάθε έννοια που όριζε τη δήθεν πολιτική βούληση και που περιείχε μέσα αρκετή δόση σφετερισμού, θεσμοθετημένου από μία μερίδα πολιτών δια του μηχανισμού που είχε ως γρανάζι ό,τι συμπυκνώνει σε μία λέξη στο βιβλίο του η Ελλάς ως κράτος δικαίου ο Γεράσιμος Κακλαμάνης και αυτή είναι το “κατοικοεδρεύω”3. Καμία ιδεολογία όπως υποστηρίζω, και το έχω γράψει , δεν είναι κακή όταν εκφράζεται από άτομα που έχουν ανιδιοτελή κίνητρα φθάνει αυτά να μην πέφτουν σε τοίχο που συνήθως ορθώνεται από μία μερίδα του εκλογικού σώματος που μένει προσκολλημένο σε πρακτικές του παρελθόντος που υποκρύπτανε, όσο και υπερβολικό αν ακούγεται, πλήρη αποδόμηση του κράτους.

Ως κοινωνία λοιπόν, σε αυτό το κομβικό σημείο που βρισκόμαστε, πρέπει να δίνουμε περισσότερη σημασία σε αυτά που είναι γύρω μας και είναι αρνητικά, το ίδιο και αυτοί που καλούνται να μας διοικήσουν. Ένας πολίτης που αγαπά τον τόπο του δεν του αρέσει να κολακεύει όσους προσπαθούν να δημιουργήσουν εμπόδια στην ευημερία του άμεσα και έμμεσα. Είναι επιτακτική ανάγκη να δείξεις στον συμπολίτη σου τον κίνδυνο που παραμονεύει και να τον εξουδετερώνεις ακόμη και εάν ο δρόμος της αλήθειας δεν είναι πάντα στρωμένος με ροδοπέταλα.

Μην ξεχνάμε και πάλι όμως ,ότι ο άνθρωπος κάποιες φορές φυλακίζεται στην ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο ακούγοντας ψέματα και όχι σκληρές αλήθειες. Ευελπιστώ οι αλήθειες να υπερισχύσουν. Δεν χρειάζεται η κοινωνία να βαριανασαίνει από θεσμοθετημένα ψέματα, διότι μία μερίδα των πολιτών που τα αντιλαμβάνεται ψάχνει να βρει την πραγματική αλήθεια κάπου άλλου. Κάποιες φορές, βέβαια, το αλλού είναι εκεί που δεν πρέπει. Ο Αριστοτέλης είπε ότι την ενότητα πρέπει να την προάγουμε μέσω της παιδείας, και παιδεία δεν είναι ούτε η στρατευμένη τέχνη, ούτε το ανεπαρκές εκπαιδευτικό σύστημα, ούτε ο πολιτικός συνδικαλισμός στα Πανεπιστήμια αλλά ούτε και η στρατευμένη δημοσιογραφία.

Τα όσα ζούμε σήμερα δεν είναι κάτι καινούργιο για τούτο το κράτος, αν και είπαμε ότι για να δεχθούμε ότι υφίσταται κράτος θα πρέπει να υπάρχει και η έννοια του γενικού συμφέροντος. H χώρα μας από τη δημιουργία της προσπάθειας να δομηθεί ως κράτος – έθνος και να φθάσει στη σημερινή της υπόσταση ταλαιπωρήθηκε συχνά από εκλογές και πολιτική αστάθεια, κυρίως λόγω των αυτοχθόνων, επιτρέψτε μου να πω, που κάποιοι από αυτούς πίστευαν, στη διάρκεια της ιστορίας, ότι διοικώντας τη χώρα θα είναι και οι μοναδικοί που θα είχαν το χάρισμα για την σώσουν ή ότι ενώ θα ήταν κοινοβουλευτικοί δικτάτορες θα αφήναν τους υπολοίπους να νομίζουν ότι όλα στη χώρα λειτουργούσαν δημοκρατικά. Σε πολλές φάσεις της ιστορικής διαδρομής του ελληνικού έθνους -κράτους οι εκλογές γινόταν κάτω πίεση που αφορούσε κυρίως σε οικονομική δυσπραγία παρόλη την όποια ενίσχυση σε οικονομικό επίπεδο είχε προηγηθεί από το εξωτερικό από ομοεθνείς και ετερόχθονες.

Μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο λοιπόν; Σε έναν τόπο που και στην ιδιωτική πρωτοβουλία ο καλύτερα αμειβόμενος υπάλληλος είναι ορισμένες φορές αυτός που θα φέρει το περισσότερο “μαύρο” χρήμα στην επιχείρηση, όταν το κέντρο αναπτύσσεται σε βάρος των περιφερειών της χώρας. Όταν κατά τον Αριστοτέλη *δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των άνισων, εδώ κάποιοι συνεχίζουν να απολαμβάνουν τη φυγοπονία τους εις βάρος αυτών που θέλουν να εργαστούν και να προσφέρουν. Έτσι όμως δεν αναπτύσσεται η τεχνολογία, η παραγωγή και η ευημερία στην κοινωνία, χωρίς αξιοκρατία, χωρίς κοινωνική παιδεία και δίκαιο. Και, εν τέλει, ποιοι είναι αυτοί που θα προάγουν την σύγκλιση με τα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη; Ποιοι επιθυμούν την Ελλάδα ως κράτος δικαίου; Οι αυτόχθονες ή οι ετερόχθονες θα πρέπει να άρχουν τελικά; Τί μας διδάσκει η ιστορία; Τι θα κάνει το μέλλον καλύτερο αν πρώτα δεν αναγνωρίσουμε ως κοινωνία τα επαναλαμβανόμενα ιστορικά λάθη, όχι τα ακούσια ,τα ανθρώπινα, άλλα τα εκούσια τα απάνθρωπα.

Μόνο με  σεβασμό προς την ιστορία, τους θεσμούς και ευθύνη πρέπει να αντιμετωπίζουμε όλες τις προκλήσεις. Να  στεκόμαστε δίπλα στο συμπολίτη μας και κάνουμε την καθημερινότητα του ακόμη καλύτερη. Όπως έγγραψε ο Δημήτριος Μπουραντάς, καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, η ζωή μας είναι μόνο μία, και μάλιστα μικρής διάρκειας. Αυτό το θέατρο μπορούμε να το παίξουμε μόνο μία φορά4. Χωρίς να υπονοεί ότι θα υποκρινόμαστε, κάθε άλλο μάλιστα. Είναι ευχήόλων μας να ζούμε σε μία κοινωνία ευημερίας, χαράς, κοινωνικής αλληλεγγύης και ενότητας, της λογικής και του μέτρου.

 1Η ιστορία του Νεοελληνικού κράτους 1830-1974, σελ 398, Βασίλης Ραφαηλίδης, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου

2λόγια ενός πολύ καλού φίλου και άξιου επιστήμονα και αρχαιολόγου του Αλέξανδρου

3Το σύνθετο ρήμα έχει να κάνει σχέση με ένα μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας που σχετίζεται με την δεκαετία που αναφέρω συνεχώς αλλά και με την προσπάθεια για εγκατάλειψη συνθηκών πλήρους νομιμότητας κάτι δηλαδή περίπου όπως το κακό κομμάτι της Αμερικής του ’70. Στην Ελλάδα αυτοί λοιπόν που άλλοι κατοικούν και αλλού εδρεύουν, έχουν δηλαδή αλλού τα πολιτικά τους δικαιώματα, και σε σχέση με αυτά που έχουν συντελεστεί στο παρελθόν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται λίγο καχύποπτα, ξανά τονίζω σε σχέση με αυτά που διδάσκει η ιστορία. Και όπως αναφέρεται και στο παράρτημα για τον βουλευτή είναι και λίγο λογικό να κατοικεί όσον καιρό είναι βουλευτής κοντά στη βουλή για τον ψηφοφόρο όμως ποιο είναι το όφελος όταν αλλού κατοικεί και αλλού έχει την έδρα του δηλαδή ασκεί το εκλογικό του δικαίωμα; Θα συμφωνήσω με τον συγγραφέα ότι για τον απλό λόγο ότι στο χωρίο ή σε μικρότερες κοινωνίες από την πόλη η όποια πελατειακή σχέση με τον πολιτευτή είναι πιο εύκολη. Βέβαια τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πολίτης είναι πολύ διαφορετικά στον τόπο που κατοικεί από τον τόπο που ασκεί το εκλογικό του δικαίωμα και συνεπώς η σχέση των δύο, πολιτευτή και πολίτη, διακατέχεται από μία ρουσφετολογία.  Παράρτημα 54, Ιστορία του Νεοελληνικού κράτους, Βασίλης Ραφαηλίδης, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου

*1Ο Χρήστος Γ. Κόλλιας αναφέρει στο βιβλίο του Ελλάδα-Τουρκία Άμυνα, Οικονομία και Εθνική Στρατηγική στην σελίδα 133 ότι ενώ οι αμυντικές δαπάνες του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε παρουσίασαν κατά την δεκαετία 1989-1998 μία μείωση της τάξεως του 26,3% και 12,4% αντίστοιχα, αυτές της Ελλάδας και της Τουρκίας παρουσίασαν μία αυξητική πορεία της τάξεως του 24,2% και 74% αντίστοιχα. Τα νούμερα αυτά αντανακλούν με πειστικό τρόπο την ευρύτερη αστάθεια και ρευστότητα που επικρατεί στην περιοχή. Στην σελί δα 31 αναφέρει ο συγγραφέας ότι η συνολική ισχύς ενός κράτους εξαρτάται και από μη υλικούς, μη ποσοτικοποιήσιμους συντελεστές, όπως η εσωτερική και η διεθνής νομιμοποίηση, η ιδεολογική και πολιτισμική ηγεσία και επιρροή, η δημιουργία και εξαγωγή κοινωνικοοικονομικού προτύπου και συστήματος αξιών.

4 Πρόλογος, σελίδα 9 από μυθιστόρημα Όλα σου τα ‘μαθα μα ξέχασα μία λέξη, Μπουραντάς Δημήτριος, εκδόσεις Πατάκη

Categories: Έκδοση 36

About Author