Η πολιτική ενηλικίωση του Αλέξη

Η πολιτική ενηλικίωση του Αλέξη

zannaki_ausweisΌσο και αν φαντάζει παράδοξο.. σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές.. πάλι.. Ο Αλέξης έφυγε και στη θέση του τοποθετήθηκε υπηρεσιακός πρωθυπουργός.. γυναίκα. Και μάλιστα με βιογραφικό πιο αξιόλογο από αυτό πολλών πολιτικών ανδρών. Ο θρίαμβος του φεμινισμού. Και μια υπηρεσιακή κυβέρνηση. Και εκλογές με λίστα.. μετά από άλλες πρόωρες εκλογές και ένα άστοχο δημοψήφισμα. Και κλείσιμο των τραπεζών. Και έλεγχο κεφαλαίων. Ένας απλός παρατηρητής θα προβληματιζόταν, θα προσπαθούσε να ερμηνεύσει το φαινόμενο, ενδεχομένως να αναζητούσε σενάρια συνωμοσίας πίσω από τις περίπλοκες και ακατανόητες αυτές πολιτικές ζυμώσεις. Κάποιος άλλος θα έσπευδε να προσάψει στα μέλη της βραχύβιας κυβέρνησης της αριστεράς το στίγμα της ανοησίας.

Ωστόσο, ο μέσος Έλληνας δεν είναι ένας απλός και ανίδεος παρατηρητής. Κακά τα ψέματα.. όταν ζεις σε καθεστώς μόνιμης πολιτικής αστάθειας, με το τέλος της λογικής να θριαμβεύει πανηγυρικά, δεν ψάχνεις ερμηνείες. Ξέρεις. Ουδόλως ήταν αψυχολόγητη η προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Αναμενόμενη ήταν. Ουδόλως είναι ακατανόητη και παράδοξη η πολιτική αυτή εξέλιξη. Είναι το εύλογο αποτέλεσμα μιας προδιαγεγραμμένης πορείας. Ουδόλως υπήρξε ανόητος ο κύριος Τσίπρας. Ευφυέστατος στάθηκε ως προς την απόφασή του. Τι άλλο να έκανε δηλαδή;

Τα πράγματα είναι απλά. Το ελληνικό κράτος ήταν σε δυσχερή θέση. Η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά είχε αποτύχει στα μάτια του λαού. Οι φορείς της πολιτικής εξουσίας είχαν απαξιωθεί συλλήβδην. Και όχι άδικα. Άλλωστε αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για την καταστροφή, ας μην βαυκαλιζόμαστε. Και τότε η Αριστερά αποφάσισε ότι ήταν ώρα να κυβερνήσει. Και προχώρησε σταθερά μέχρι να πετύχει το στόχο της. Συνεχής κριτική, πιέσεις στην κυβέρνηση σε κρίσιμες ώρες, λαϊκισμός στο έπακρο. Ο Αλέξης παρουσιάστηκε ως ένας άλλος Ερνέστο (στην πραγματικότητα όμως τον Ανδρέα είχε ως πρότυπο). Και εκβίασε εκλογές. Και κέρδισε. Από εκεί και πέρα άρχισε μια δραματική πορεία προς την καταστροφή. Τα ατοπήματά του πολλά.. και προφανή. Και οι λαϊκίστικες πρακτικές του κατάφεραν να αμβλύνουν προσωρινά μόνο τις επιπτώσεις της πολιτικής του ακρισίας.

Σταδιακά άρχισε η πτώση. Το χαμόγελο έσβησε, οι συνεργάτες του τον πρόδωσαν και η έλλειψη πολιτικής κρίσης και βούλησης χτύπησε στην πλάτη όλους τους ψηφοφόρους του. Και ας τον υποστήριξαν όλα τα ΜΜΕ. Και ας μην του ασκήθηκε αντιπολίτευση. Όλοι χάιδεψαν στην πλάτη τον Αλέξη. Μέχρι και οι εταίροι στην αρχή. Κι ας μην τους έφερε τα νταούλια που τους υποσχέθηκε. Όμως ο Αλέξης συνέχισε την τακτική της αδιαλλαξίας και της παρέλκυσης. Ίσως για να μείνει πιστός στο αριστερό παρωχημένο του όραμα. Ίσως γιατί φοβόταν μήπως του τραβήξει το αυτί ο κυρ – Αλέκος. Και όταν ήρθαν τα δύσκολα αρνήθηκε να αναλάβει το κόστος της όποιας απόφασης. Και έκανε δημοψήφισμα. Την απόφαση του οποίου τελικά αναίρεσε. Και τώρα που έφτασε η ώρα να επωμιστεί τη δυσαρέσκεια του λαού και να πληρώσει το κόστος των πολιτικών του επιλογών και αποφάσεων προκηρύσσει και πάλι εκλογές για να το αποφύγει. Αυτή τη φορά η ελπίδα του δεν είναι να εκλεγεί. Η ελπίδα του είναι να χάσει στην εκλογική αναμέτρηση. Ή έστω να κάνει συγκυβέρνηση. Γιατί ο Αλέξης ενηλικιώθηκε και κατάλαβε ότι τελικά η μεγαλόστομη κριτική γίνεται μόνο εκ του ασφαλούς και ότι τελικά είναι καλύτερο να είσαι στη θέση της αντιπολίτευσης.. γιατί εκεί τα μικρόφωνα δεν έχουν mute.

Και κάπως έτσι ο Αλέξης ενηλικιώθηκε…

Ειρήνη Ι. Ζαννάκη

Πηγή : vimapress.gr

Categories: Έκδοση 38

About Author