Είμαστε μόνο στην αρχή τελικά;

Είμαστε μόνο στην αρχή τελικά;

traikoudisΘα ξεκινήσω με μία παραδοχή ότι κανένας κοινωνικός σχηματισμός, κανένα κράτος δεν μπορεί να διατηρηθεί, να αναπτυχθεί ως αντίγραφο ενός άλλου. Αυτό ισχύει και στους ανθρώπους. Η Ευρώπη αποτελείται από κράτη με διαφορετική ιστορική διαδρομή και ιστορικά αντιτιθέμενα εθνικά συμφέροντα π. Το ξανά υπενθυμίζω βέβαια ότι κράτος χωρίς εθνική παραγωγή και εξαγωγές πλούσιο δεν γίνεται όπως επίσης δεν γίνεται και δυνατό στην διαπραγματευτική του δύναμη, αλλά εδώ ίσως πρώτα πρέπει να αντιληφθούμε όλοι τί εστί κράτος.

Θα θέσω κάποια ερωτήματα προς προβληματισμό. Ήταν σωστά προετοιμασμένη η Ευρώπη σε όλες τις κρίσεις; Είναι η Ευρώπη του δικαίου ή του δικαίου των ισχυρών; Μήπως η Ευρώπη δεν θα αποτελέσει ποτέ μία εναλλακτική λύση στην Παγκοσμιοποίηση; Είναι η άνοδος του εθνικισμού για την αντιμετώπιση του προσφυγικού ένα σοβαρό τροχοπέδη για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση; Αλλά πότε υπήρξε τόσο ηθική ανάμεσα στα κράτη;

Είναι αλήθεια ότι σε όλο τον άξονα της πολιτικής πολλοί είναι αυτοί που έχουν μιλήσει για ευρωσκεπτικισμό ή έχουν αμφισβητήσει ευθέως την Ε.Ε. Με το προσφυγικό ενισχύεται ο φόβος ότι ευρωπαϊκό όνειρο πνέει τα λοίσθια, βέβαια και οι εξ αριστερόθεν ευρωσκεπτικιστές δείχνανε αλλά τόσο η ιστορία όσο και η λογική λέει ότι ουδέποτε η Ελλάς ήταν και μπορεί να γίνει, αν δεν αλλάξουν πολλά πράγματα, κράτος που μπορεί να υφίσταται εκτός υπερεθνικών σχηματισμών άλλωστε και η δόμηση του ήταν εκτός των άλλων και αποτέλεσμα αντικρουόμενων συμφερόντων μεταξύ των τότε μεγάλων δυνάμεων. Σήμερα άραγε έχει αλλάξει αυτό; Ποιός μπορεί να σας πείσει περί του αντιθέτου;

Μια σημαντική παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας είναι και αυτή που περιγράφεται παρακάτω ενώ και τα σημερινά κόμματα προσπαθούν να απαλλαγούν από κουσούρια των τριών πρώτων κομμάτων του νέο-Ελληνικού κράτους.

1Η εχθρότητα των αυτοχθόνων προς τους ετερόχθονες, που την προκαλούσε η διεκδίκηση των δημοσίων αξιωμάτων, συνιστούσε ένα ακόμη κοινό στοιχείο κάποιων Βαλκανικών κρατών-εθνών. Στην Ελλάδα την καχυποψία γνώρισαν και οι Έλληνες ετερόχθονες όταν ήρθαν με τους αυτόχθονες της Ρούμελης και του Μοριά. Οι γηγενείς της των περιοχών αυτών κατάφεραν να αποκλείσουν τους ετερόχθονες απο δημόσιες θέσεις με ειδικό άρθρο στο Σύνταγμα του 1844.

Το άρθρο του Gustav Perez για τα προβλήματα της Αμερικάνικης κοινωνίας του ’70 σίγουρα θα έβρισκε πολλά κοινά χαρακτηριστικά και στην Ελλάδα ανεξάρτητα απο ποια δεκαετία αναφερόμαστε. ” We are the number one” γιατί πάντα για κάθε σοβινιστικό νταηλίκι επικαλούμαστε τους προγόνους μας ή το Θεό. Μα γιατί στο καλό όμως πάντα γινόμαστε ρεντίκολο; Είναι δυνατό να πάρει κανείς σοβαρά τον αστείο υιό ενός σοβαρού πατέρα; Γιατί οι άλλες κοινωνίες επενδύουν στους σοβαρούς ανθρώπους και τους σέβονται ενώ εδώ προσπαθούν να τους κανιβαλίσουν; Ευτυχώς όλοι δεν είναι ίδιοι και έτσι υπάρχει ελπίδα ότι αυτός ο υπέροχος τόπος δεν θα καταληφθεί από την ηλιθιότητα.

Ο λαϊκισμός στην Ελλάδα δεν εμφανίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι μια παθογένεια που δεν αφορά μόνο την πολιτική. Βέβαια κάποιοι αφελείς πιστεύουν πώς αυτό είναι το μυστικό για την επιτυχία. Σαφώς δια της ατόπου μάλλον αδιαφορούν ή φθονούν αυτούς που είναι άξιοι να πετύχουν και για την κοινωνία. Συχνά αποφεύγουν να μπουν στην ουσία του θέματος διότι έχουν την αστεία αντίληψη ότι πάντα η λύση των προβλημάτων ανήκει στους άλλους.

Πάντως όσο το παγκόσμιο κλίμα είναι ρευστό και αφού η Ελλάδα πάντα ήταν εξαρτώμενη εξωγενών παραγόντων τίποτα δεν αποκλείεται και μην πιστεύετε και τόσο σε υποσχέσεις και θαύματα. Κράτος χωρίς παραγωγή και εξαγωγές θα ναι πάντα εξαρτώμενο και δανειολήπτης αλλά πρέπει πρώτα κανείς να αντιληφθεί τί εστί κράτος και πολίτης, αυτό είναι μία πονεμένη ιστορία για την Ελλάς αυτήν την μετά επαναστάσεως του 1821.

Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που σκοτώνει τη πραγματική ελευθερία και όλα αυτά που βιώνουμε σήμερα τον ενισχύουν. Μήπως όμως αυτή η κοινωνία του σύγχρονου δυτικού κόσμου είναι εμποτισμένη τόσο βαθιά με το φόβο;

Δεν ξέρω αν ασυναίσθητα χορεύουμε σαν μαριονέτες σ’ έναν σπάγκο, μέσα σε έναν παραλογισμό συσσώρευσης και παραγωγής όπως αναφέρει ο W.Sombart. Το ευκταίο είναι σε μία εποχή που έχει αναδείξει όσο καμία άλλη την ρευστότητα των πραγμάτων σύμφωνα με τον Μ. Χατζηγάκη, να αναδείξουμε τους ανθρώπους, και όχι να τους καπηλευόμαστε, που εμπιστεύονται την διοίκηση και την υποκίνηση των άλλων με το παράδειγμα και όχι με την εξουσία και τον φόβο.

Αν πάλι αρχίζετε να υπολογίζετε πόσο φόρο θα πληρώνετε για τα εισοδήματα του 2016, αναρωτηθείτε πού στο καλό θα βάλουμε τόσους πρόσφυγες, άνθρωποι είναι πάνω από όλα βέβαια, πόσες επιχειρήσεις θα μετακομίσουν στην γείτονες χώρες ως φορολογικοί παράδεισοι που είναι, που θα πάνε οι μισθοί, που θα πάνε εν τέλη οι άξιοι άνθρωποι, τί κοινωνία θα παραδώσουμε στους απογόνους, μά ποιους απόγονους τέλος πάντων έτσι όπως γίναμε, τότε σίγουρα θα πρέπει να προβληματιστείτε και για το τι πρέπει να αλλάξει ώστε να μην δούμε τα χειρότερα κάτι για το οποίο άλλωστε μας έχουν προετοιμάσει κάποιοι με τις δηλώσεις τους. Μην νομίζετε ότι λέγεται, έστω και αν φαίνεται αστείο, δεν είναι και τόσο τυχαίο.

Δεν θα πρέπει βέβαια να ξεχνάμε πώς πάνω από όλα τα δικαιώματα, τα ύψιστα είναι τα ανθρώπινα. Σαφώς υφίστανται κίνδυνοι και απειλές αλλά αυτά γίνονται γεγονός μόνο αν υπάρξει αδιαφορία. Αλληλεγγύη, αρωγή, προβληματισμός, ενέργειες με κέντρο τον άνθρωπο ανεξάρτητα από τις εθνικές και εθνοτικές του καταβολές, τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, είναι αξίες που δεν πρέπει να εκλείψουν. Βέβαια υπάρχουν άνθρωποι που σφετερίζονται τα πάντα για ιδία και συνήθως οικονομικά οφέλη και εκεί είναι που το πράγμα μπερδεύεται αρκετά και αναδύονται άλλα προβλήματα που επηρεάζουν αρνητικά την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση στην κοινωνία. Βρισκόμαστε άραγε στην αρχή μεγάλων αλλαγών;

!

  1. Θάνος Βερέμης, Βαλκάνια από τον 19ο ως τον 21ο αιώνα, σελ 29

 

 

 

 

 

About Author