ΜΕΙΝΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΕ ΧΡΙΣΤΕ

ΜΕΙΝΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΕ ΧΡΙΣΤΕ

trigono8Χαρά ανέκφραστος  και θρίαμβος πρωτοφανής επικρατεί εις την Εκκλησία του Χριστού. Ηχούν χαρμόσυνα οι κώδωνες των ιερών ναών και ο ήχος τους φθάνει εις τους μακρινούς ορίζοντες ως συμβολικός αντίλαλος της μουσικής συνθέσεως, που εκτελούν σε ρυθμό πανηγυρικόν οι ψυχές των χριστιανών. Της άνοιξης τα μυρόπνοα λουλούδια σκορπούνε παντού μιας καινούργιας ζωής ευωδιές. Τα πετεινά του ουρανού κελαιδούν απο τα κλωνάρια κάποιες γλυκές μελωδίες μιας ουράνιας χαράς. Ουρανός και γη σφιχταγκαλιάζονται και αρχινούν της αιωνίας νίκης το επινίκιο τραγούδι. Στήνουν μαζί ένα ατελείωτο μυστικό τραγούδι και χορό. Όλα σκιρτούν και χαίρονται και αγάλλονται. Τα σύμπαντα του ανίκητου νικητή νίκη γλυκολαλούν. Άγγελοι και αρχάγγελοι το θρίαμβο του ανάρχου Λόγου πανηγυρίζουν. Δοξάζουν τον αθάνατον και πανηγυρίζουν τη ζωή.

Η βαριά πέτρα του τάφου έχει πέσει. Κυλίστηκε πολύ νωρίς από το μνήμα. Δεν μπορούσε να κρατήσει για πάντα τον αθάνατον. Οι εχθροί νόμισαν, ότι τον εφόνευσαν. Νόμισαν, ότι ο τάφος ήταν το τέλος, αλλά δεν το κατάλαβαν,ότι ήταν μια καινούρια σωτήρια αρχή. Έκλεισαν το στόμα εκείνου του πλάνου, μα δεκάδες και εκατοντάδες άλλα στόματα άνοιξαν για το κήρυγμα του Ναζωραίου. Βάλανε φρουρούς εις τον τάφον, αλλά ξέχασαν, ότι Εκείνος φρουρεί τους ανθρώπους. Η ανομία τον σκέπασε εις το μνήμα, αλλά με την Ανάστασή του ξεσκέπασε την ανομία.  Αν η σταύρωση του Ιησού ήταν θεληματική αδυναμία, η ανάστασή του ήτο δείγμα της παντοδυναμίας Του Ει και εν τω τάφω κατήλθες αθάνατε, αλλά του άδου καθείλες την δύναμιν, ψάλει θριαμβευτικά η εκκλησία. Ο θάνατος έχασε τη δύναμή του.Νικήθηκε από τον Ανίκητο. Πού σου θάνατε το κέντρον, Που σου άδη, το νίκος.

Το πρωτάκουστο θαύμα της αναστάσεως, το πήραν οι άνεμοι στα φτερά τους και το εσκόρπισαν εις άπασαν την οικουμένην. Η αλήθεια δεν μπορεί να μένει για πάντα θαμένη. Ο Κύριος  ηγέρθη όντως. Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες. Ανέστη Χριστός και χαίρουσι άγγελοι. Με την ανάσταση νικήθηκε ο διάβολος. Κάποτε είχε νικήσει τον πρώτον Αδάμ. Σήμερον ο νέος Αδάμ της σωτηρίας του έχει συντρίψει την κεφαλήν. Για την συντριβή του διαβόλου είχε μιλήσει αμέσως μετά την παρακοή του ο ίδιος ο Θεός. Αυτός σου τηρήσει την κεφαλήν και συ τηρήσεις  αυτού την πτέρναν. Ο απόγονος της δεύτερης Εύας της Παναγίας θα έδινε το τελευταίο χτύπημα του διαβόλου, καταστρέφοντας ολότελα τη δύναμή του. Δια τούτο ο Θεός αυτόν υπερύψωσε και εχαρίστο αυτώ όνομα το υπέρ και χαριστο αυτω όνομα το υπέρ παν όνομα. Ο Κύριος είναι νικητής του διαβόλου, αλλά και του θανάτου. Είναι ο παντωδύναμος Νεκρεγέρτης. Ο θάνατός Του έγινε πηγή αθανασίας. Ο θάνατος δεν είναι πια εξορία. Είναι επιστροφή εις το χαρούμενο σπίτι μας, όπου εκεί όλα χαίρουν και τραγουδούν και πανηγυρίζουν.

Από τώρα ο θάνατος είναι η σκάλα, όπου το κάτω μέρος της είναι στο σκοτεινό τάφο, αλλά η κορυφή της φτάνει εις την αιώνια δόξα του ουρανού. Η Ανάσταση του Κυρίου είναι η πιο μεγάλη Νίκη εις την ιστορία του ανθρώπου. Είναι ο θρίαμβος της δικαιοσύνης. Είναι του θανάτου η νέκρωση και του άδου η καθαίρεση. Είναι η απαρχή μιας καινούριας ζωής. Το μεσημβρινό σκοτάδι της Παρασκευής το έχει διαδεχθεί η φωτοπλημμύρα της Κυριακής. Μετά το θάνατο του Σταυρού, ακολουθεί η Ανάσταση και η δόξα. Χριστός Ανέστη. Οι καρδιές μας ας γεμίσουν από χαρά. Τα χέρια μας ας υψωθούν εις τον ουρανόν για να δοξολογήσουν τον Κύριον. „Λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει και αλλήλους περιπτυξώμεθα.“ Ας δώσουμε το φίλημα της αγάπης. Οι εχθροί να δώσουνε τα χέρια με την υπόσχεση μιας καινούριας αγάπης και φιλίας. Ο Κύριος με την Ανάστασή Του άνοιξε διάπλατα τις πύλες της Βασιλείας Του να μπούμε όλοι νικητές. Είχαμε αμαρτίες; Σβήσανε. Συντροφιά μας είχαμε τα δάκρυα ο αναστημένος Χριστός μας τα εσκούπισε. Ο θάνατος, ο οποίος ποδοπατούσε τις ελπίδες μας και μαδούσε τα όνειρά μας, νικήθηκε. Ο θάνατος του Χριστού ήταν του θανάτου ο θάνατος. Από τότε το μέλλον είναι δικό μας. Ο ουρανός δικός μας. Ευρήκαμε το μονοπάτι της Βασιλείας του Θεού. Τώρα πολεμούμε άνετα την αμαρτία. με τη δύναμη του αναστημένου Χριστού, τα τείχη πέφτουν, ο εχθρός φυγαδεύεται, και ο τόπος της μάχης γεμίζει από λάφυρα. Πλάκες που στέκανε βαριές στα μνήματα και στις καρδιές, τις έσπασε με την ένδοξη Ανάστασή Του. Πάνε οι παλιοί λογαριασμοί και τα χρεωστικά γραμμάτεια. Όλα σχίστηκαν εις το δοξασμένο ξύλο του Σταυρού.

Αγαπητοί μου αδελφοί, αυτό που γράφω στη συνέχεια συνέβει σε μια πόλη της ενορίας μου.  Ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Η εκκλησία της πόλεως ήτο γεμάτη από κόσμο. Επικρατούσε σιγή παντού. Όλη η ατμόσφαιρα να αναδίδει μια πένθιμη οσμή. Ετοιμάζεται η γη να κηδεύσει το Δημιουργό και Σωτήρα της. Σε λίγο γίνεται η επιφορά του Επιταφίου. Τα εγκώμια, τα κεριά, τα εξαπτέρυγα με το Σταυρό και οι συγκινητικοί ύμνοι δημιουργούν ένα θέαμα συγκλονιστικό. Σε κάποια στιγμή βλέπουμε μέσα από ένα νυχγτερινό κέντρο να βγαίνει ένας νεαρός κατσουφιασμένος και μόλις αντίκρυσε την ιερά πομπή του Επιταφίου, ξαφνιάστηκε. Τα κορίτσια, οι Μυροφόρες με τα πανεράκια γεμάτα λουλούδια έψελναν Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι Μύρα… με εβλαβείς κινήσεις.

Ο νεαρός εκοίταζε και άκουγε με ταραγμένη την ψυχή. Εσήκωσε το δεξί του χέρι, με το οποίο προ ολίγου εκρατούσε τα ΧΑΡΤΙΑ, τη χειροβομβίδα της ευτυχίας του, και έκανε αργά το Σταυρό του. Εν τω μεταξύ ο Επιτάφιος και ο κόσμος προχωρούμε. Ο δρόμος ερημώθηκε πάλι. Ο καμπουριασμένος νεαρός στρατοκόπος επήρε ένα μικρό δρομάκι και κατευθύνθηκε στο σπίτι του. Μέσα του αντιχούσαν ακόμη τα λόγια: Έρρανα Τον Τάφον… Άρχισε να δακρύζει  Θυμήθηκε τα παιδικά του χρόνια. Την αγνότητα της ηλικίας εκείνης. Τάφος, μονολόγησε κλαίγοντας, είναι και η δική μου ψυχή, η δική μου ζωή. Χωρίς λουλούδια και μύρα. Και ο μεν τάφος του Χριστού θα ανοίξει αύριο το βράδυ, ο δε δικός μου θα είναι κλειστός, σκοτεινός, παγερός. Πότε θα γίνει και η δική μου ανάσταση; Πρέπει να αλλάξω ζωή. Δεν είναι για μένα πλέον τα νυχτερινά κέντρα. Σκυφτός, ταραγμένος και θλιμμένος εβάδιζε αργά φέροντας στη σκέψη του τα λόγια των κοριτσιών με τα λουλούδια του Επιταφίου που έψαλλαν Έρραναν τον Τάφον. Σαν εγερτήριο σάλπισμα τα λόγια αυτά έκαναν τον νεαρόν να αγαπήσει το Χριστό και να διαλαλει παντού: Μείνε περισσότερο κοντά μου Ανεστημένε Χριστέ.

Αδελφοί μου, αινείτε τον Κύριον εκ των ουρανών. Αινείτε Αυτόν εν τυπάνω και χορώ. Αινείτε Αυτόν εν χορδαίς και οργάνω. Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον. Των καρδιών μας οι μυστικές χορδές ας ηχήσουν και ας διαλαλήσουν παντού της νίκης το σάλπισμα και ας αφεθεί η ψυχή μας να τραγουδίσει της λύτρωσης το πιο ηρωικό θούριο εις τα φτερά της αναστάσιμης χαράς.