ΛΙΒΑΔΕΙΑ, Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ.

ΛΙΒΑΔΕΙΑ, Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ.

Η πόλη της Λιβαδειάς βρίσκεται σε απόσταση 130 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Αθήνας στους πρόποδες του Ελικώνα και με τον ποταμό Έρκυνα να διαρρέει την πόλη από νότο προς βορρά. Χτισμένη ανάμεσα σε δύο βουνά τον Παρνασσό και τον Ελικώνα αντικατοπτρίζει ολόκληρη την παράδοση της Ρούμελης.

Είναι αγροτικό κέντρο που παράγει βαμβάκι, καπνό, σιτηρά και κτηνοτροφικά προϊόντα . Σημαντικά ανεπτυγμένη επίσης στον κλάδο της βιοτεχνίας και ειδών λαϊκής τέχνης. Η Λιβαδειά αποτελεί οδικό κόμβο μιας και είναι πέρασμα για Δελφούς, Παρνασσό και Αράχοβα για αυτό και έχει μεγάλη τουριστική κίνηση.

Κατά την παράδοση, η πόλη ονομαζόταν Μίδεια και ήταν χτισμένη σε λόφο. Αργότερα μετονομάστηκε σε Λεβάδεια από τον Αθηναίο Λέβαδο που εγκατέστησε τους κατοίκους στην πεδιάδα. Η Λιβαδειά ήταν γνωστή για το αρχαίο Μαντείο του Τροφωνίου. Το 395 π.χ. λεηλατήθηκε από τον Λύσανδρο και το 86 π.χ. από τον Μιθριδάτη. Στους πρώτους αιώνες της Βυζαντινής περιόδου η πόλη δεν παρουσίασε ιδιαίτερη ανάπτυξη αλλά τον 9ο αιώνα στα πλαίσια της γενικότερης οικονομικής προόδου αναπτύχθηκε οικονομικά. Στην εποχή της Φραγκοκρατίας μετά την κατάληψη της νότιας Ελλάδας από τους Φράγκους, η Λιβαδειά παραχωρήθηκε στον Όθωνα Δελαρός και έναν αιώνα αργότερα μετά την ήττα των Φράγκων από τους Καταλανούς , οι κάτοικοι παρέδωσαν το κάστρο της πόλης στους νικητές με αντάλλαγμα κάποια προνόμια. Η καταλανικη κυριαρχία συνεχίστηκε με τον βασιλιά της Σικελίας Φρειδερίκο έως και τον Μάιο του 1388 οπότε και η περιοχή του δουκάτου των Αθηνών περιήλθε στον Νέριο Ατζαγιόλι. Δύο χρόνια μετά την παράδοση της Αθήνας στον Μωάμεθ Β τον Πορθητή, η Λιβαδειά περιήλθε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η πόλη υπέστη μεγάλες καταστροφές από τις πολεμικές συγκρούσεις στην Βοιωτία κατά την διάρκεια του Τουρκοβενετικού πολέμου το 1684-1699. Μετά όμως τον 18ο αιώνα δόθηκαν στους κατοίκους κάποια προνόμια, ενισχύθηκαν οι κοινοτικοί θεσμοί και δημιουργήθηκε η τάξη των αρχόντων. Περίπου στις δέκα οικογένειες αποτελούσαν την αριστοκρατία της πόλης και καμμία απόφαση δεν μπορούσε να ληφθεί χωρίς την έγκριση των κοτζαμπάσηδων. Το 1820 και λίγο πριν ξεσπάσει η επανάσταση η Λιβαδειά ήταν το κέντρο των ενεργειών της Φιλικής Εταιρείας. Κατά την επανάσταση η πόλη δέχτηκε πολλές επιθέσεις από τις τουρκικές στρατιές που κατευθύνονταν στην Πελοπόννησο και στην περιοχή δόθηκαν οι τελευταίες μάχες του Αγώνα. Το 1841 η πόλη αποτελούσε ένα από τα πιο ανεπτυγμένα οικονομικά κέντρα του νεοελληνικού κράτους.

Γεωγραφικά η πόλη διασχίζεται από το ποτάμι της Έρκυνας και η περιοχή των πηγών του ποταμού, γνωστή και ως Κρύα, βρίσκεται στην έξοδο φαραγγιού. Σε αυτό το φαράγγι υπάρχει ανοιχτό πέτρινο θέατρο με πολύ καλή ακουστική. Η Κρύα είναι τόπος αναψυχής για τους κατοίκους της περιοχής με αιωνόβια πλατάνια και μικρούς καταρράκτες. Στα δυτικά της Κρύας βρίσκεται το μεσαιωνικό κάστρο της Λιβαδειάς. Νότια της πόλης συναντάμε το ιστορικό όρος του Ελικώνα γνωστό και ως όρος των Μουσών. Ο Ελικώνας είναι άμεσα προσβάσιμος από την πόλη με πολύ καλό οδικό δίκτυο.

Τα αξιοθέατα της πόλης πολλά αξίζει κανείς να περάσει από την Κεντρική πλατεία, τον Μύλο, την πλατεία Λάμπρου Κατσώνη, την Μητρόπολη. Μην παραλείψετε να επισκεφτείτε τα ερείπια του Μαντείου του Τροφωνίου, το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, την Μονή Λυκουρέση, το εκκλησάκι της Αγίας Ιερουσαλήμ και τον Πύργο του Ρολογιού.  Ο Πύργος του Ρολογιού είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό σημείο της πόλης και αξίζει να αναφερθεί η ιστορία του. Το 1803 ο Λόρδος Έλγιν χάρισε στην πόλη ένα ρολόι , ώστε οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες και αγάδες να του επιτρέψουν τις ανασκαφές του Μαντείου του Τροφωνείου και στην συνέχεια το ρολόι τοποθετήθηκε στον Πύργο λόγω της θέσης του.

Κάθε Σεπτέμβριιο διοργανώνονται τα Τροφώνεια, εκδηλώσεις πολιτιστικού χαρακτήρα με θεατρικές, χορευτικές παραστάσεις και πολλές συναυλίες.

Φυσικά αξίζει να αναφέρουμε το παραδοσιακό Πάσχα της Λιβαδειάς που συγκεντρώνει εκατοντάδες επισκεπτών κάθε χρόνο. Εκεί το Πάσχα εορτάζεται με τον πλέον παραδοσιακό τρόπο με το καθιερωμένο ψήσιμο του οβελία σε κάθε γωνιά της πόλης συνοδευόμενο από δημοτική μουσική και χορό.

Μια πόλη λοιπόν που συνδυάζει άριστα βουνό και θάλασσα μιας και η απόσταση από τις παραλίες του Ευβοϊκού κόλπου είναι πολύ μικρή και σε απόσταση αναπνοής για εξορμήσεις σε δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς. Όποια εποχή και αν επιλέξετε να την επισκεφτείτε σίγουρα θα βιώσετε πολύ έντονα την φιλοξενία και την παράδοση.

About Author