“Η πολιτική πρέπει επιτέλους να έχει σκοπούς”

“Η πολιτική πρέπει επιτέλους να έχει σκοπούς”

Καμία ιδεολογία όπως υποστηρίζω, και το έχω γράψει και παλαιότερα , δεν είναι κακή όταν εκφράζεται από άτομα που έχουν ανιδιοτελή κίνητρα. Δυστυχώς στην Ελλάδα σε λίγες φάσεις της σύγχρονης ιστορίας της μπορεί κανείς να διακρίνει αποφάσεις και πράξεις με σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό και προς τέρψιν της λογικής και του μέτρου.

Η πολιτική λοιπόν πρέπει να έχει σκοπούς και οι σκοποί αγιάζουν τα μέσα και αν οι σκοποί αυτοί πρέπει να έχουν ως στόχο την ευημερία του πολίτη τότε είναι αναγκαίο να μην είσαι ούτε σωβινιστής, ούτε λαϊκιστής αλλά ούτε και περιχαρακωμένος στις ορέξεις και τις επιθυμίες μέτριων ανθρώπων. Μέσα από τη Δημοκρατία σου δίδεται η ευκαιρία να αναζητήσεις τον άριστο. Ο ενεργός πολίτης είναι ο ακρογωνιαίος λίθος μίας δημοκρατικής κοινωνίας αλλά ενεργός πολίτης σημαίνει ότι πρέπει να ασχολείται με τα κοινά όχι μόνο όταν πλησιάζουν εκλογές αλλά καθημερινά.

“We are the number one” όπως αναφέρονται στο άρθρο του Gustav Perez περί των  παθογενειών οι οποίες εκρήγνυνται  την  δεκαετία του ’70 στις Η.Π.Α και θα πρέπει  κανείς να ταξιδεύει συχνά στο εξωτερικό ώστε να αντιληφθεί  το πόσο πολύ έχουν στοιχήσει στους ευσυνείδητους έλληνες πολίτες όλες αυτές οι παθογένειες οι οποίες λόγω πολιτικού κόστους παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτες και σήμερα. Δεν χρειάζεται η κοινωνία να βαριανασαίνει από θεσμοθετημένα ψέματα, ούτε από έλλειψη λογικής και επιτέλους πρέπει να γίνει αυτή η μετάβαση από το παλιό στο νέο, από ένα σκοτεινό ανατολίζον παρελθόν στα δυτικά πρότυπα τα οποία είναι συνυφασμένα και με τα αρχαιοελληνικά πρότυπα.

Η Ελλάς δεν μπόρεσε να συγκλίνει όσο έπρεπε τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά με άλλα κράτη της Ε.Ε και αυτό διότι όπως είχα γράψει δεν υπήρξε ποτέ κράτος το οποίο στηρίχθηκε σε καλά συγκροτημένες και αυτορυθμιζόμενες κοινωνίες όπως οι (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Σουηδία, Γερμανία, κτλ.). Στην Ελλάδα, αντίθετα, κάθε φορά πού αλλάζει η κυβέρνηση, δημιουργείται στο λαό η προσδοκία πως θ’ αλλάξει η εσωτερική πολιτική και η οποία παραμένει δυστυχώς η ίδια και προσκολλημένη σε παλιές , δοκιμασμένες αλλά άστοχες πολιτικές και αντιλήψεις για την ευημερία των πολλών και όχι μόνο των ημετέρων.

Οι δανειακές συμβάσεις, και εδώ είναι άλλο ένα ρεντίκολο για εμάς, δεν αναφέρονται μόνο σε νούμερα αλλά σε αλλαγές του τρόπου αντίληψης του κράτους ως νομική έννοια από τους έλληνες πολίτες. Το ότι θα φθάναμε με μαθηματική ακρίβεια να γυρνάμε με το δίσκο της επαιτείας δεν ήταν και κάτι που έπρεπε να είσαι μάντης για να το προβλέψεις αλλά από την άλλη ένα κράτος-έθνος όπως η Ελλάδα εκτός υπερεθνικών σχηματισμών θα ήταν καταδικασμένο να αρχίσει η αποδόμηση του διότι και η δόμηση του στηρίχθηκε αφενός στα αντικρουόμενα συμφέροντα των τότε μεγάλων δυνάμεων αφετέρου και στην γεωπολιτική.

Η δραματική συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης και των εισοδημάτων του μέσου Έλληνα, το κλείσιμο της «στρόφιγγας» του δανεισμού από τις τράπεζες, οι αυξήσεις στους φόρους και η αβεβαιότητα  είναι στοιχεία τα οποία κατά κύριο λόγο προήλθαν από λάθος πολιτικές αποφάσεις στο εσωτερικό της χώρας και γιατί αυτή η μετάβαση η οποία προανέφερα δεν έγινε ομαλά. Θωπεύανε ορισμένοι κάποιους οι οποίοι πιστεύανε ότι δια της φυγοπονίας μπορείς να ευημερείς είς βάρους του άλλου. Πόσο αξιοκρατικό είναι αυτό άραγε και πόσο βιώσιμο παράλληλα;

About Author