ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ (Β)

georgakakisΤου Πολυεύκτου Παν. Γεωργακάκη
Πρωτοπρεσβυτέρου Του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Καθηγητού Ιερέως Της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας.

Συνεχίζουμε και στο άρθρο μας αυτό να περιγράφουμε ποία πρέπει να είναι η συμπεριφορά των ηγετών απέναντι στους λαούς που κατευθύνουν και κυβερνούν. Ο καλός ηγέτης είπαμε στις προηγούμενες σκέψεις μας, ότι θα πρέπει να είναι δίκαιος και φιλάνθρωπος στη διοίκηση και ηθικός και ενάρετος στη προσωπική του ζωή. Και συνεχίζουμε. Λένε μερικοί, ότι δεν μας ενδιαφέρει η προσωπική ζωή και η πίστη του ηγέτη. Ότι, είναι αρκετό, ο ηγέτης να κάνει καλά τη δουλειά του, ανεξάτητα από το πώς θα συμπεριφέρεται και το τι θα πιστεύει στη προσωπική του ζωή.
Αυτό είναι μεγάλο λάθος. Ο άνθρωπος δεν είναι μηχανάκι. Δεν λειτουργεί με κουμπιά. Δεν χωρίζει η ιδιωτική του ζωή από τη δημόσια συμπεριφορά του. Ο τίμιος και ηθικός άρχοντας πρέπει να είναι σε όλα του καλός. Ο ανήθικος και καιροσκόπος ηγέτης είναι επικίνδυνος και επιζήμιος. Ο άνθρωπος των παθών, ο εξαρτημένος από αδυναμίες, ο υποδουλωμένος στην αρχομανία, στη πλεονεξία, εκείνος που θεωρεί τη θέση που κατέχει σαν ιδιοκτησία του, και να θέλει δεν μπορεί να θέσει τον εαυτόν του στην υπηρεσία του συνόλου.
Η ιστορία και η σύγχρονη πραγματικότητα είναι γεμάτη από περιπτώσεις οικογενειαρχών, πολιτικών, στρατιωτικών, δημοσίων λειτουργών, εκκλησιαστικών, εκπαιδευτικών, που πρόδωσαν την αποστολή τους διότι, παρά τις ίσως προθέσεις τους, υπέκυψαν στα πάθη τους ή δεν άντεξαν στους εκβιασμούς των ποικίλων εχθρών του πολιτισμού, της αρετής, της Πατρίδος και της Εκκλησίας τους. Εξ’ άλλου, οι απλοί άνθρωποι, από την ιδιωτική ζωή των ηγετών τους, θα μπορούν με ασφάλεια και επιτυχία να τους εκτιμήσουν και να τους εμπιστευθούν. Είναι σίγουροι για τους άρχοντές τους, αν αυτοί είναι τίμιοι και σωστοί οικογενειάρχες, αξιόλογοι πολίτες, πετυχημένοι στην εργασία τους, καλοί πατριώτες, πιστοί χριστιανοί. Τούτο θα αποτελέσει μεγάλη εγγύηση, ότι οι ηγέτες τους είναι δίκαιοι, σωστοί, φωτεινοί και εωφελείς. „Τους αμαρτάνοντας ενώπιον πάντων έλεγχε, ίνα και οι λοιποί φόβον έχουσι“ μας συμβουλεύει ο Απόστολος των Εθνών. Οι λαοί του κόσμου, σε όποιο ημισφαίριο και αν ευρίσκονται και σε όποιο γεωγραφικό μήκος και πλάτος και αν κατοικούν, αξιώνουν απαρεγκλήτως οι ηγέτες τους, αυτοί που κατευθύνουν τις τύχες τους και την αξιοπρέπειά τους, αυτοί που χαράσσουν την πορεία τους και προσδιορίζουν το μέλλον τους, να είναι άσπιλοι και άμωμοι. Να είναι άμεμπτοι. Να είναι πρότυπα. Να είναι δάσκαλοι της ηθικής, της ανθρωπιάς και του δικαίου.
Όσο υψηλό έργο και αν επιτελούν, όσες πολιτικές και άλλες ικανότητες και αν διαθέτουν και όσες επιτυχίες και αν σημειώνουν στο στίβο της εσωτερικής ή της εξωτερικής πολιτικής, τίποτε, μα τίποτε δεν είναι ικανό να αντισταθμίσει την απιστία και την ανηθικότητα, το στραβοπάτημα και τα σκάνδαλα. Αυτά μένουν. Χαράσσονται με ανεξίτηλα γράμματα και δεν σβήνουν ποτέ. Ο αρχηγός είναι ο εντολοδόχος του κοινωνικού αγαθού, που πρέπει να το ερμηνεύσει, να το υποστηρίξει και να το πραγματοποιήσει σαν το ύψιστον ενδιαφέρον της ομάδος του και, τελικά της κάθε προσωπικότητος, που συνδέεται μαζί του.
Το κύρος και η υστεροφημία των ηγετών των λαών, που παραστρατούν ηθικά και διοικητικά, που παραβαίνουν το άγραφο δίκαιο και τους άγραφους νόμους, την παράδοση, τα ήθη και την πίστη, οι ηγέτες αυτοί χάνονται δια παντός. Γίνονται κονιορτός, σκόνη και εξαφανίζονται. Πρέπει να είναι πρότυπα σε όλα τους. ‘Ετσι τους θέλουν οι λαοί. Έτσι τους επιθυμούν. Τους θέλουν σοβαρούς και έντιμους, ειλικρινείς και φιλαλήθεις. Χωρίς πονηρία και δόλο. Χωρίς φαρισαισμό, υποκρισία, λαικισμό και δημαγωγία.
Τους θέλουν να θρησκεύουν και να λέγουν πάντοτε εκείνο που λέγουν στον όρκο τους, όταν αναλαμβάνουν την υπηρεσία τους στη θέση, που τους δίδει η Πατρίδα : „ Και έστω ο Θεός, βοηθός εις το έργον μου“.
Ας μη ξεχνούν, ότι είναι πόλη επάνω όρους κειμένη και, όπως η κτισμένη επάνω στη κορυφή του βουνού πόλη, δεν μπορεί να κρυβεί από τα μάτια των ανθρώπων, έτσι και αυτοί δεν μπορούν να κρύψουν τον δημόσιον και ιδιωτικό τους βίο. Δια τούτου οφείλουν να διδάσκουν και να φωτίζουν όλους αυτούς, που έχουν υπό την ιδική τους πνευματική ή πολιτική εξουσία, και με τη φωτεινή τους ιδιωτική συμπεριφορά και ζωή. Το όνειρό τους να είναι η πρόοδος και η ευημερία των λαών τους. Να είναι η ασφάλεια, η ειρήνη, η ελπίδα, η τιμή και η δόξα.
Οι ηγέτες, τέλος, που είναι αληθινοί ηγέτες, που σέβονται τον εαυτόν τους, που δεν ασχολούνται ποτέ με ξένα, που δεν παίζουν απαγορευμένα παιχνίδια, που έχουν ανοιχτά τα αυτία τους και ακούνε την φωνή των λαών τους, που ακούουν τα αιτήματά τους, τις ιδέες τους, τις κριτικές τους, τις παρατηρήσεις τους, τα παράπονά τους, αυτοί οι ηγέτες είναι επιτυχημένοι.
Καλοί και χρήσιμοι ηγέτες γίνονται οι άνθρωποι της θυσίας και της προσφοράς. Εκείνοι που κάθονται επάνω στο λιχνοστάτη και έχουν προορισμό να φωτίζουν αθόρυβα και ταπεινά τον λαόν τους, το ποίμνιό τους. Αυτοί έχουν καθήκον να σκορπίζουν το φώς της έμπρακτης αγάπης στη χώρα τους, στο λαό τους. Οι λαοί τους θέλουν να στέκονται ψηλά και να φωτίζουν, και, όχι χαμηλά και να σέρνονται στο χώμα. Τους θέλουν να είναι λαμπάδα άσβεστης αγάπης, φωτεινό μετέωρο θυσίας, ιλαρό λιχνάρι παρηγοριάς. Να πεθαίνουν χάριν της αρετής, να θυσιάζονται χάριν της ηθικής,παρά να ντροπιάζουν τον εαυτό τους, την οικογένειά τους, το λαό τους, τη χώρα τους.
Αλλά επί του θέματος αυτού, θα επανέλθουμε στο τρίτο και τελαυταίο επόμενο άρθρο μας.