Το Μνημόνιο. Άργησε κι όχι δεν έπρεπε να έρθει

goulios_01Το ΠΑΣΟΚ στα πρώτα του χρόνια κυκλοφόρησε το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Η ηχώ του ήταν τόσο δυνατή που κάθε αντίλαλος τρεμόσβηνε και εξελισσόταν σε δυσνόητος. Απορεί κανείς πως άντεξε αυτή η χώρα να παραμείνει μέλος της Ε.Ε. μέσα σε ένα τόσο εχθρικό πολιτικό κλίμα.
Με το Μνημόνιο η κατάσταση δεν είναι αλλιώς, για όλα φταίει αυτό! Με βαριά καρδιά το συμφωνήσαμε, δικαίως. Μισόκαρδα το εφαρμόσαμε, αδίκως, γιατί το Μνημόνιο προβλέπει μέτρα εξυγίανσης της υπερφορτωμένης δημόσιας διοίκησης και της κρατικοδίαιτης οικονομίας μας, μέτρα που εμείς οι ίδιοι οφείλαμε εξ ιδίοις να έχουμε λάβει και εφαρμόσει από πολλού. Και επειδή κωλυσιεργήσαμε, για αυτό ήρθε ορμητικό και ογκώδες. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ απέφυγαν να αναλάβουν τυχόν πολιτικό κόστος και να εξηγήσουν γιατί το Μνημόνιο ήταν αναγκαίο, ακριβώς, επειδή η χώρα μας είχε ήδη καταρρεύσει, επειδή τα «λεφτά υπάρχουν», που δεν υπήρχαν. Και τώρα, που «Εφυγαν οι δεξιοί και ήλθαν οι αδέξιοι», ελπίζουμε να έρθουν λεφτά με τα καράβια από την Κίνα και την Ρωσία, παραβλέποντας ότι κι αυτές οι χώρες έχουν τα προβλήματά τους, τις προτεραιότητές τους. Ποντάρουμε με τη στρατηγική θέση της Ελλάδας, λες και οι άλλοι είναι αγεωγράφητοι και δεν γνωρίζουν σε ποιο σημείο της υδρογείου θα ψάξουν να βρούνε την Ελλάδα.
Για την εφαρμογή δυο προγραμμάτων Μνημονίου λάβαμε 220 δις €, πολλαπλάσια σε σύγκριση με άλλες χώρες, επίσης ομοιοπαθούσες -. Ιρλανδία (85, Πορτογαλία (78) και Κύπρος (58). Όλες τους εφάρμοσαν τα προγράμματα, βρίσκονται σήμερα έξω από το Μνημόνιο και χρηματοδοτούνται ελεύθερα στις αγορές με τόκους εξαιρετικά χαμηλούς – Κώστας Καλλίτσης στην «Καθημερινή», 5/4/15. Και εμείς; Εμείς αρκούμαστε στο να ξαναβαφτίζουμε το Μνημόνιο σε Συμφωνία των εταίρων, την Τρόικα σε Θεσμούς, το κρέας σε ψάρι και πάρε λαέ των Ελλήνων στάχτη στα μάτια σου.
Ναι, έγιναν πολλά, αλλά όχι αρκετά και βασικά. Συνεχίζουμε με τις χρόνιες αδυναμίες της δημόσιες διοίκησης, χαϊδεύουμε πολλές ζημιογόνες ΔΕΚΟ, κονσερβοποιούμε κλειστά επαγγέλματα, τη στιγμή που χιλιάδες άνεργοι θα έμπαιναν στην αγορά, αν τους επιτρεπόταν. Βάζουμε κόκκινες γραμμές στο συνταξιοδοτικό, ενώ συγχρόνως ψάχνουμε λεφτά στα σεντούκια των ΟΤΑ για να πληρωθούν οι συντάξεις άλλον έναν μήνα. Έτσι, τιμωρούνται και πολλοί δήμοι που στο παρελθόν δούλεψαν ορθολογιστικά και εξοικονόμησαν λεφτά, τα οποία ανήκουν στους δημότες τους, σαφώς, για έργα στον τόπο τους κι όχι για μια κυβέρνηση με σαράντα υπουργούς, υφυπουργούς και αναπληρωτές.
Το Μνημόνιο είναι καλό, κι, αν δεν το είχαμε, θα έπρεπε να το έχουμε επινοήσουμε και εφαρμόσει. Δυστυχώς, ήρθε σαν πρώτο στην Ευρωζώνη, η οποία δεν είχε ούτε την πείρα ούτε την τεχνογνωσία εφαρμογής του και για αυτό κλήθηκε το ΔΝΤ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) να συμπαρασταθεί, το οποίο από τη μεριά του διαθέτει μεγάλη τεχνογνωσία σε θέματα διαρθρωτικών προβλημάτων των χωρών-μελών του. Δεύτερον, η Ελλάδα με τα συσσωρευμένα της προβλήματα στη δημόσια διοίκηση (μηχανογράφηση στα σπάργανα, άγνωστο πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι και πόσοι συνταξιούχοι υπήρχαν, συνταγογράφηση με πόρτες και παράθυρα για σπατάλες φαρμάκων…) έπρεπε σε λίγο χρονικό διάστημα να προβεί σε μια τεράστια προσαρμογή. Και επειδή οι κυβερνήσεις μας απέφευγαν να εφαρμόσουν σκληρά μέτρα (φοροφυγάδες, αδικαιολόγητες συντάξεις, εκτεταμένο λαθρεμπόριο καυσίμων, απολύσεις υπεράριθμων υπαλλήλων, υπερχρεωμένες ΔΕΚΟ, κλειστά επαγγέλματα…), εφάρμοσαν το εύκολο: Αύξησαν φόρους για πλούσιους και φτωχούς, εισήγαγαν νέους, περιέκοψαν κρατικές επενδύσεις, οδήγησαν τη χώρα στην ανεργία άνευ προηγουμένου και την αγορά στο πέντε παρά δώδεκα για την εντατική.
Κοντολογίς: Μνημόνιο εδώ, Μνημόνιο εκεί, όμως για κανέναν δεν χωράει αμφισβήτηση ότι ήρθε για να καταπολεμήσει τη σπατάλη, γνωστή σε όλους μας για το βάθος και το μήκος της σε κυβέρνηση, ΟΤΑ, νομαρχίες και ΔΕΚΟ. Κανένας πλέον στην Ευρωζώνη δεν είναι διατεθειμένος να μας δανείζει με όρους που εμείς τους θέτουμε. Ωσαύτως, είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε με αυτά που έχουμε. Για περισσότερα υπάρχει ο επίπονος δρόμος, κι αυτός είναι η υψηλότερη εγχώρια παραγωγή. Όλα τα άλλα είναι λόγια του καφενείου.