traikoudisΑς πέσουν τα προσωπεία…

Αν και έχει αποδειχθεί ότι ούτε η πλήρως αυτορυθμιζόμενη αγορά αλλά ούτε και το θεωρητικά παντοδύναμο και κυρίαρχο κράτος μπορούν ή μπόρεσαν να λύσουν όλα τα προβλήματα εντούτοις παρατηρώ τελευταία την επαναφορά στο πολιτικό λεξιλόγιο της χώρας της ψυχροπολεμικής φρασεολογίας και τη θεωρίας των δύο άκρων που κυριαρχούσε στη δεκαετία του ’50 και εξέφραζε τον διχασμό. Το ότι αρκετοί πολίτες από ευαίσθητα κοινωνικά ομάδες διαμαρτύρονται για την αδιαφορία στον ανθρώπινο πόνο και την καθημερινή διόγκωση του, είναι κάτι που δεν βρίσκεται μακριά από τη σφαίρα της πραγματικότητας και μάλιστα αυτός ο διπολισμός εκλαμβάνεται συνήθως από μέρος του εκλογικού σώματος σαν ένας διοικητικός και κοινωνικός εμφύλιος πόλεμος που διαρκεί από γενέσεως του νέο-Ελληνικού κράτους ως τα σήμερα, περί του ποιος θα πρωτοφάει τι. Ένας κοινωνικός εμφύλιος μακριά από κάθε ιδεολογία που δεν βασίζεται ακόμη και σε γεγονότα όπως την μετατροπή του κουμμουνισμού σε σουλτανισμό ή στο φόβο της άκρατης φιλελεύθερης οικονομίας και στην εκμετάλλευση της μικρομεσαίας και μεσαίας τάξης αλλά μόνο στον κανιβαλισμό της κοινωνίας προς τέρψη των ιδίων συμφερόντων.

Ιδεολογικοπολιτικές ταμπέλες όπως δεξιά και αριστερά όχι μόνο δέχονται ευθεία επίθεση αλλά και αμφισβητούνται κυρίως διότι εκφράζονται από ορισμένα άτομα που κινούνται στους χώρους αυτούς ως ομάδες συμφερόντων παρά λόγω ιδεολογικού υπόβαθρου που έχουν, αν το έχουν και μερικοί από αυτούς.

Στην Ελλάδα η δημιουργία ενός κράτους δικαίου αλλά και η συγκρότηση ενός υγιούς πολιτικού συστήματος είναι μία ιστορία που οι ρίζες του κακού βρίσκονται πρίν την μεταπολίτευση. Μόνο θα ξανά αναφέρω το εξής ότι τα τρία πρώτα κόμματα του νέο-ελληνικού κράτους το αγγλικό, γαλλικό και ρωσικό σύμφωνα με τα τότε δυτικά πρότυπα συγκρότησης κομματικών συνδυασμών δεν διέπονται και τόσο από αρχές και ταξική συγκρότηση παρά αποτελούν ομάδες συμφερόντων συχνά με στενούς δεσμούς συγγένειας, για να αντιληφθούμε τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας που διατηρούνται ως και σήμερα.

Μέσα από συζητήσεις αντιλαμβάνομαι ότι η αίσθηση μερικών ότι τα κόμματα στην Ελλάδα δεν είναι πολιτικά κόμματα που εκπροσωπούν ιδεολογικούς χώρους αλλά ισχυρά lobbies αυξάνεται κυρίως όταν έρχονται σε επαφή με άτομα που εντείνουν τον διπολισμό που ανέφερα και ο λόγος τους υποκινείται από ιδία συμφέροντα χωρίς να έχουν να προτάξουν κάτι ουσιαστικό και παραγωγικό για την κοινωνία.

Πώς λοιπόν θα γίνεις πιστικός όταν συγχρόνως γίνεσαι αφοριστικός και σε άλλες προτάσεις όταν δεν μπορείς να τεκμηριώσεις με την λογική τις δικές σου. Έναν απαίδευτο άνθρωπο μπορείς να τον αφήσεις στο σκοτάδι του και να τον χειραγωγείς απλά λέγοντας του ότι θα βελτιώσει τους όρους ζωής του δια της φυγοπονίας αδιαφορώντας για τους άλλους. Αυτό δεν είναι δίκαιο και καμία ιδεολογία δεν μιλάει ευθέως για αδικία αλλά ούτε και για εκμετάλλευση.

Στην Ελλάδα ως κράτος, δυστυχώς, πρέπει να αλλάξουν πολλά αλλά αυτά δεν μπορούν να επιτευχθούν μέσα από σφετερισμούς, αδικία και αναξιοκρατία και είναι σίγουρο ότι δεν μπορούμε να ελπίζουμε με τη φυγή των ανθρώπων που μπορούν να τα αλλάξουνε, διαφορετικά και για όσο οι ξένοι θα φροντίζουν για την μη αποδόμηση του κράτους αυτού να μην διαμαρτυρόμαστε και πολύ γιατί συνεχώς θα μας βάζουν κανόνες μέσα από μνημόνια.