traikoudisΑς γίνει το νέο έτος αρχή αλλαγών και περισσότερης συμμετοχής στα κοινά

Είναι αλήθεια ότι εξέλιξη των κοινωνιών, αφορά κυρίως της δυτικές κοινωνίες, έχει διαμορφώσει το χαρακτήρα του ανθρώπου με κύρια ροπή προς τον ατομικισμό. Η ελευθερία είναι πλέον συνυφασμένη με την ατομικότητα και η μανία για όλο και περισσότερη κατανάλωση  αρωγός της στρατευμένης τέχνης και της αποπολιτικοποίησης της καθημερινότητας. Αυτή η κατάσταση, με την έντονη αστικοποίηση να υφίσταται σε μεγάλο βαθμό και αν έχει και αυτή το ρόλο της, έχει ανατρέψει πολλές παραδοσιακές αξίες ακόμη και σε  κοινωνίες με έντονα τα παραδοσιακά στοιχεία όπως και η Ελλάδα.

Οι απειλές που αφορούν τους κοινωνικούς σχηματισμούς έχουν πολλούς αποδέκτες. Η σοβαρότερη απειλή από όλες αφορά τη δημοκρατία για την οποία πολλοί πιστεύουν πώς εξασθενεί συνεχώς μπροστά στην τεχνολογική λαίλαπα  όπως και το έθνος κράτος ως κοινωνικός σχηματισμός. Σήμερα γίνεται αντιληπτό σε πολλές περιπτώσεις ότι η κοινωνία μας αναπτύσσεται δίχως αλληλεγγύη με πολλές αξίες όπως η οικογένεια, η πατρίδα, ακόμη και η θρησκεία να γίνονται αντικείμενο σφετερισμού προς ικανοποίηση ατομικών συμφερόντων και του πλουτισμού.

Στην Ελλάδα η κατάσταση είναι ιδιαίτερα περίπλοκη ως προς την αποφυγή δυσάρεστων συνεπειών από την παγκοσμιοποίηση αλλά εύκολα εξηγήσιμη ως προς τι βιώνουμε σήμερα και τι πρόκειται να βιώσουμε στο μέλλον αν δεν γίνουν οι αλλαγές που χρειάζονται. Δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα αυτοί που πιστεύουν ότι τόσο οι ιδέες όσο και οι συμπεριφορές των ψηφοφόρων αλλάζουν πολύ συχνά ανάλογα με τα προσωπικά συμφέροντα και όχι με το γενικό συμφέρον. Βέβαια στις πιο δημοκρατικές κοινωνίες το γενικό συμφέρον υπάρχει σε κάθε ατομικό και έτσι θα μπορούσε να πει κανείς ότι διασφαλίζεται έστω και μία υποτυπώδης αξιοκρατία, ευημερία και ένα κράτος που δεν ταυτίζεται με το παρακράτος.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό που συναντά κανείς στην ελληνική κοινωνία είναι η σχεδόν όμοια ταξική συγκρότηση των πολιτικών κομμάτων. Το ερώτημα για το αν πρέπει να υπάρχουν τόσα πολλά κόμματα ενώ το υπόβαθρο τους ομοιάζει δεν έχει τεθεί τυχαία από πολλούς συγγραφείς διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών. Μια ωμή κατά κάποιο τρόπο απάντηση που θα μπορούσε να δοθεί είναι ότι η μονοφαγία δεν θα μπορούσε να αποτελέσει στοιχείο συντήρησης ενός πολιτικού συστήματος που χαρακτηρίζεται από τον νεποτισμό, την αναξιοκρατία και την ισοπέδωση των ιδεολογιών όταν θα ερχόταν η ώρα που η κοινωνία θα αναζητούσε εξηγήσεις. Αυτή η ώρα φαίνεται πώς δεν είναι μακριά αν και η αναζήτηση ευθυνών πλέον βαραίνει περισσότερο όσους νομιμοποιήθηκαν πρόσφατα από τους πολίτες για να τους καθοδηγήσουν όπως πρέπει και όχι όπως τους αρέσει. Αν ακόμη μία φορά συνεχίσουμε την καταστροφική πολιτική με ότι απομεινάρια κουβαλάει η κοινωνία μας από ένα σκοτεινό ανατολίζον παρελθόν, δυστυχώς θα πρέπει να υποστούμε τις συνέπειες ακόμη και αν συνεχίζουν οι ευρωπαίοι να θεωρούν την υπόσταση του κράτους μας σημαντική για την γεωπολιτική τους στρατηγική. Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα χωρίς την οικονομική στήριξη των τότε μεγάλων δυνάμεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης σήμερα είναι καταδικασμένη σε οικονομικό μαρασμό και αυτή τη φορά ίσως σε έναν εμφύλιο που δεν θα μοιάζει τόσο σχιζοφρενής όσο αυτός του 1831, όχι δεν μιλώ για αυτόν που όλοι γνωρίζεται, αλλά και ο πρώτος πριν ακόμη αναγνωριστεί επίσημα το ελληνικό κράτος το 1832 έφερε σχεδόν τα ίδια χαρακτηριστικά, την αδυσώπητη μανία να μην μεταρρυθμιστεί ποτέ το κράτος αυτό ώστε να γίνει ένα κράτος δικαίου σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα δηλαδή και με τα Ελληνικά. Όσες προσπάθειες γίνανε ώστε να προχωρήσουν κάποιες μεταρρυθμίσεις σκάλωναν πάντα στον λαϊκισμό, τις πελατειακές σχέσεις, στην ατομικότητα που εντείνονται περισσότερα με την έλλειψη κοινωνικής παιδείας και την στρατευμένη ψήφο.

Ο κομματικοποιημένος συνδικαλισμός που δεν λειτούργησε προς όφελος της εθνικής παραγωγής είναι ένα ακόμη ένα αγκάθι της ελληνικής κοινωνίας.  Χωρίς εθνική παραγωγή μία χώρα είναι καταδικασμένη σε συνεχή εξωτερικό δανεισμό ώστε να διατηρήσει τουλάχιστον ένα κοινωνικό πρόσωπο. Τα κουμουνιστικά βαλκάνια είναι δίχως άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κρατισμού με δανειακά κεφάλαια από τη δύση. Η κατάρρευση του συστήματος αυτού δεν έγινε με τον πιο αναίμακτο τρόπο ενώ η μετάβαση σε ένα πιο φιλελεύθερο καθεστώς επηρεάστηκε από τα ιστορικά κατάλοιπα κάθε έθνους.

Το ερώτημα που τίθεται είναι λοιπόν αν με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς έχουμε ξεκινήσει να αναρωτιόμαστε αν πραγματικά επιθυμούμε την αλλαγή, αν θέλουμε ένα κράτος δικαίου ή απλά είναι ακόμη μία ρητορική ερώτηση εντυπωσιασμού και στην πραγματικότητα μας βολεύει μία κατάσταση όσο ακόμη αυτή δεν επηρεάζει και τόσο την προσωπική καθημερινότητα μας. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα πρέπει να ταυτίζουμε την αισιοδοξία μας για ένα καλύτερο αύριο με την αμεριμνησία μας και με την ιδέα ότι αυτοί που προσδιορίζουν το μέλλον μας πρέπει να εξετάζονται μόνο κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια με την ψήφο μας.

Αυτό που κάνω ως ευχή για το νέο χρόνο είναι η ενεργή συμμετοχή όλων μας για τις αποφάσεις που καθορίζουν και το μέλλον όλων μας και η ανατροπή κάποιων πρακτικών του παρελθόντος που μας γεμίζουν απαισιοδοξία αν και θα έπρεπε να γεννούν εποικοδομητικό προβληματισμό και πίεση για αλλαγές προς τη σωστή κατεύθυνση.