Η χρονία δηλητηρίασις των μαζών «για μια χούφτα δολάρια».

Κάποιοι το χαρακτηρίζουν ως «κακή συνήθεια» που αποκτάται κατά την νεαρά ηλικία, όταν ο άνθρωπος αισθάνεται ακμαίος και ισχυρός kapnismaκαι δεν σκέπτεται ούτε ασθένειες, ούτε φοβάται τον θάνατο. Άλλοι το ονομάζουν «εκδίκησιν των Ινδιάνων» της Αμερικής προς τους Λευκούς, δια την καταστροφήν της πατρίδος των τον 16ον αιώνα. Και οι δύο χαρακτηρισμοί είναι σωστοί. Πράγματι η κακή αυτή έξις αποκτάται συνήθως κατά την νεαράν ηλικίαν και δια να εγκαταλειφθή αργότερον, απαιτείται μεγάλη προσπάθεια και ισχυρός χαρακτήρας. Είναι επίσης αληθές ότι εισήχθη εις την Ευρώπην από την Αμερικήν το 1560 μ.Χ. και από εκεί δια των διαφόρων θαλασσοπόρων διεδόθη εις όλον τον κόσμον. Ο πρώτος εισαγωγεύς ήτο ο Γάλος JeanNicot από τον οποίον πήρε το όνομά της και η δραστική ουσία του καπνού η νικοτίνη. Η νικοτίνη περιέχεται στα φύλλα του φυτού Nikotianatabacum και κατά την καύσιν των εισπνέεται και εισέρχεται εις τον οργανισμόν όπου εκδηλώνει ποικίλην δράσιν. Στην πραγματικότητα είναι ένα ισχυρό δηλητήριο. Ο οργανισμός αντιδρά ήδη από το πρώτο τσιγάρο που καπνίζει κάποιος. Ταχυκαρδία, αύξησις της πιέσεως του αίματος, ναυτία, έμετος, εντερικοί πόνοι είναι συχνά προειδοποιητικά συμπτώματα. Μερικοί αντιλαμβάνονται την σημασίαν των συμπτωμάτων αυτών και δεν γίνονται «καπνιστές». Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι συνεχίζουν να καπνίζουν. Γρήγορα προκαλείται εθισμός και αρχίζει πλέον η χρονία δηλητηρίασις του οργανισμού δια της νικοτίνης, της πίσσας και των 3000 περίπου ακόμη ουσιών που περιέχονται στον καπνό. Τα αποτελέσματα της χρονίας αυτής δηλητηριάσεως δια τους καπνιστάς αλλά και δι ολόκληρον την κοινωνίαν είναι καταστροφικά. Δεν υπάρχει κάποιο όργανο στον οργανισμό που δεν βλάπτεται. Η νικοτίνη προκαλεί αγγειοσυστολήν και χρονίαν αγγειοπάθειαν με αποτέλεσμα την κακήν αιμάτωσιν των διαφόρων οργάνων. Η πίσσα και πολλαί εκατοντάδες από τας άλλας ουσίας που περιέχονται στον καπνό προκαλούν χρόνιον ερεθισμόν διαφόρων οργάνων και καρκινογένεσιν. Θα αναφέρω κάποιες από τις συνήθεις νόσους που εμφανίζονται λόγω του καπνίσματος, μόνον και μόνον δια να δείξω το μέγεθος του προβλήματος.
Από την πύλην εισόδου του ο καπνός αρχίζει την βλαπτικήν του δράσιν προκαλώντας ουλίτιδα, στοματίτιδα, φαρυγγίτιδα, λαρυγγίτιδα, καρκίνο χειλέων, στόματος, φάρυγγος λάρυγγος. Η είσοδος του καπνού στην τραχεία και τους βρόγχους προκαλεί χρόνιον ερεθισμόν και καταστροφήν του επιθηλίου με αποτέλεσμα ανάπτυξιν χρονίας αποφρακτικής πνευμονοπαθείας. Η νόσος εμφανίζεται ως απλός «τσιγαρόβηχας» ή με βαρύτερη κλινική εικόνα με βήχα, απόχρεμψιν και δύσπνοια. Κρίσεις άσθματος είναι επίσης συχνή κλινική εικόνα της νόσου αυτής. Τελικό στάδιο είναι η ανάπτυξις αναπνευστικής ανεπαρκείας. Εις τους πνεύμονες γνωστή είναι η σχέσις καπνίσματος και καρκίνου πνεύμονος. Ένας από τους 4 ιστολογικούς τύπους καρκίνου πνεύμονος που είναι και ο συχνότερος, ο «εκ πλακώδους επιθηλίου», ονομάζεται και «καρκίνος των καπνιστών» διότι εμφανίζεται σχεδόν μόνον σε «καπνιστές». Είναι συχνή αιτία θανάτου δι όσους καπνίζουν και θα ήτο δυνατόν να προληφθή με έγκαιρον διακοπήν του καπνίσματος. Εις πάσαν περίπτωσιν όλοι όσοι καπνίζουν πρέπει να ευρίσκονται εις μόνιμον επιφυλακήν. Ένας χρόνιος βήχας, ένας θωρακικός πόνος ή το συνηθέστερον μία αιμόπτυσις (=αίμα στα πτύελα), πρέπει να τους οδηγεί αμέσως στον ιατρό και στον ακτινολογικό έλεγχο των πνευμόνων. Μετά τους πνεύμονες αι τοξικαί ουσίαι εισέρχονται στο αίμα και ούτω ασκούν την δράσιν των εις όλα πλέον τα όργανα του ανθρωπίνου οργανισμού. Η νικοτίνη δια της προκαλουμένης αγγειοσυστολής αλλά και δι επηρεασμού της σχέσεως καλής – κακής Χοληστερίνης (HDL – LDL), προκαλεί ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗΝ βλάβην των αγγείων, με αποτέλεσμα ελάττωσιν της αιματώσεως και διαταραχήν της λειτουργίας σχεδόν όλων των οργάνων. Στην καρδιά προκαλείται στεφανιαία νόσος με τελικόν αποτέλεσμα το έμφραγμα ή την χρονίαν καρδιακήν ανεπάρκειαν. Το έμφραγμα του μυοκαρδίου είναι σήμερα μία από τις κυριώτερες αιτίες θανάτου το δε κάπνισμα μία από τις κυριώτερς αιτίες του. Καθίσταται σαφές ότι όλοι οι καπνισταί είναι υποψήφιοι εμφραγματίαι και καλόν θα ήτο μόλις ανάβουν τσιγάρο, το κάθε τσιγάρο, να σκέπτονται και να φαντάζονται τον εαυτό των συνδεδεμένον με όλα εκείνα τα σωληνάκια σε κάποια μονάδα εντατικής νοσηλείας. Στον εγκέφαλο προκαλεί χρονίαν ή και οξείαν ισχαιμίαν με αποτέλεσμα ημιπαρέσεις ή χρονίαν άνοιαν. Στα περιφερικά αγγεία προκαλεί χρονίαν αποφρακτικήν αγγειοπάθειαν που πολλάκις οδηγεί σε ακρωτηριασμούς. Η νόσος του Raynaud έχει σαν μιαν από τας αιτίας της το κάπνισμα. Επίσης ή η νόσος Buerger που χαρακτηρίζεται από ραγδαίως εξελισσομένην αποφρακτικήν αγγειοπάθειαν κυρίως των άνω άκρων, έχει ως αποκλειστικήν αιτίαν το κάπνισμα και δύναται να αναστραφή μόνον επί διακοπής του καπνίσματος. Αξίζει επίσης να αναφερθή η σχέσις καπνίσματος και καρκίνου ουροδόχου κύστεως όπου μαζί με τις χρωστικές της ανιλίνης θεωρούνται βασικοί αιτιολογικοί παράγοντες. Τέλος αξίζει να αναφερθή η αφυδάτωσις του οργανισμού που προκαλείται εις τους καπνιστάς. Το δέρμα εκ της αφυδατώσεως και της κακής αιματώσεως χάνει την σπαργήν, αποκτά ρυτίδας και γηράσκει προώρως. Στο να έχει το κάπνισμα τόσο καταστρεπτική επίδρασιν επί του οργανισμού, πλην της ελαττουμένης αιματώσεως συντελεί και η μείωσις της μεταφερομένης ποσότητος οξυγόνου διά της αιμοσφαιρίνης. Συνυπάρχει δηλαδή και μία μόνιμος υποξυγοναιμία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την μείωσιν της ικανότητος προς άσκησιν και ούτω την επισώρευσιν ενός ακόμη αρνητικού παράγοντος. Είναι γνωστόν ότι οι καπνισταί «λαχανιάζουν» όταν δοκιμάσουν να ασκηθούν σωματικώς. Η τοιαύτη κατάστασις επιφέρει υποβάθμισιν της ποιότητος ζωής των καπνιστών, βλάβη της υγείας του ως άτομον, αλλά έχει και ολέθριες επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο, αφού ο αριθμός των καπνιστών εξακολουθεί και είναι υπερβολικά μεγάλος. Οι καπνισταί όμως δεν βλάπτουν μόνον την ιδικήν των υγείαν, αλλά δυστυχώς θέτουν σε κίνδυνο και αθώους συνανθρώπους των οι οποίοι υποχρεούνται να αναπνέουν μολυσμένο από καπνό αέρα. Τα άτομα αυτά ονομάζονται παθητικοί καπνισταί και εκτίθενται στους ίδιους ακριβώς κινδύνους που αναφέραμε παραπάνω. Τονίζω εδώ την απερισκεψία πολλών γονέων που καπνίζουν και στο σπίτι τους και στο αυτοκίνητό τους, ενώ τα ανήλικα τέκνα των υποχρεούνται να αναπνέουν τον δηλητηριασμένον αέρα.
Οι γονείς αυτοί μετατρέπουν τα τέκνα των εις παθητικούς καπνιστάς από την στιγμήν της γεννήσεώς των, αλλά ταυτόχρονα γίνονται κακό παράδειγμα το οποίον συνήθως τα παιδιά μιμούνται και κατά την εφηβείαν συνήθως, γίνονται και τα ίδια κανονικοί καπνισταί. Έχουν άραγε ένα τέτοιο δικαίωμα οι γονείς αυτοί;
Ο αριθμός όλων όσων τελικώς νοσούν εξ αιτίας του καπνίσματος είναι τόσον μεγάλος, ώστε το κάπνισμα δικαίως χαρακτηρίζεται ως σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα. Τα περισσότερα κρατικά συστήματα υγείας βρίσκονται σε δυσχερή θέσιν λόγω του υψηλού κόστους θεραπείας των διαφόρων νόσων. Η προσπάθεια εξοικονομήσεως πόρων δια της επιβολής νέων φόρων, δεν είναι δυνατόν να εφαρμοσθή πέραν ενός σημείου. Περισσότερα θα απέδιδεν η πρόληψις των νόσων. Πολλοί είναι εκείνοι που όχι αδίκως αναρωτώνται διατί επιτρέπεται στους ανθρώπους το κάπνισμα και δεν απαγορεύεται παντελώς. Η απαγόρευσις του καπνίσματος σε διαφόρους δημοσίους χώρους, δείχνει ότι η κοινωνία αντιδρά θετικώς και τα αποτελέσματα είναι θετικά. Εκείνο που πολλοί λέγουν ότι δήθεν «δεν μπορούν να κόψουν το τσιγάρο» αποδεικνύεται ΜΥΘΟΣ. Αρκεί να ληφθεί υπ` όψιν το εξής: Μόλις τεθεί η διάγνωσις του καρκίνου πνεύμονος σε κάποιον καπνιστή, η ΠΡΩΤΗ και πλέον συνήθης αντίδρασίς του είναι η ΑΜΕΣΟΣ διακοπή του καπνίσματος. Προσωπικώς έχω συναντήσει ΜΟΝΟΝ ΕΝΑΝ ασθενή ο οποίος παρά την τοιαύτην διάγνωσιν εξακολουθούσε να καπνίζει. Ολοι οι υπόλοιποι «έκοψαν» το κάπνισμα και μάλιστα «με το μαχαίρι» χωρίς την παραμικράν δυσκολίαν. Είναι όμως πλέον αργά. Πολλοί από τους ανθρώπους αυτούς έχουν ήδη χάσει την ζωήν των και δεν υπάρχουν μεταξύ μας. Παραμένουν όμως τα ερωτήματα τα οποία απευθύνει προς την κοινωνίαν ο χαμός των:
Διατί πρέπει να πεθαίνουν πρόωρα οι άνθρωποι αυτοί; Μήπως θα έπρεπε η κοινωνία να τους προφυλάξη πριν αρχίσουν το κάπνισμα δια της σωστής διαπαιδαγωγήσεως και ενημερώσεως; Μήπως η πολιτεία, η κάθε πολιτεία, τους εξώθησε εις το να γίνουν «καπνιστές» δια διαφόρων ανεπιτρέπτων μεθόδων, π.χ. διαφήμησις κ.λ.π. αι οποίαι μέθοδοι δρούν ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΩΣ εις τας μάζας και τας κατευθύνουν; Μήπως αι μέθοδοι αυταί θα έπρεπε να εφαρμοσθούν αντιστρόφως; Μήπως θα έπρεπε να απαγορευθή παντελώς η καλλιέργεια των φυτών του καπνού; Και εάν ακόμη είναι αληθές ότι υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα που εξυπηρετούνται από την όλην υπόθεσιν του καπνίσματος, μήπως είναι ανήθικος η χρονία δηλητηρίασις των μαζών «για μια χούφτα δολάρια»; Αυτά τα ερωτήματα ας τα μελετήσουν οι αρμόδιοι στους οποίους άλλωστε απευθύνονται. Οι αναγνώσται του παρόντος άρθρου ας σκεφθούν και όσοι είναι καπνισταί άς απαντήσουν σε ένα μόνον ερώτημα: Σκέφθηκαν ποτέ ότι κάποιοι τους ΕΠΕΒΑΛΑΝ τον εθισμό μόνον και μόνον δια να τους παίρνουν 3 έως 5 Ευρώ ημερησίως δίδοντάς τους ως αντάλλαγμα τον θάνατο; Μήπως είναι καιρός να πουν «όχι πιά»; Ας πουν λοιπόν όχι στο επόμενο τσιγάρο, κάνοντας έτσι ένα μεγάλο δώρο στον εαυτό τους.

Το δώρο της ζωής και της υγείας!