Υπάρχει ελπίδα για όλους ή είμαστε φαλκιδευμένοι  στην ελπίδα ορισμένων;

traikoudisΟι εσωκομματικές εκλογές της Ν.Δ ανέδειξαν έναν πρόεδρο που κινείται ιδεολογικά στον φιλελεύθερο χώρο αν και υποστηρίχθηκε στο 2ο γύρω από συνιστώσες της Ν.Δ που κινούνται σε άλλους χώρους της δεξιάς. Κάποια από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκαν σε μία ξεκάθαρη μάχη μεταξύ σοσιαλισμού και φιλελευθερισμού από εδώ και πέρα. Σε κάθε περίπτωση και ως είναι γνωστό τα κόμματα δεν διαθέτουν ένα διακριτό και λογικό ταξικό υπόβαθρο ικανό ώστε να μετατραπούν με υγιή τρόπο οι παραπάνω ιδεολογίες σε πρακτικές. Το πελατειακό σύστημα καλά κρατεί και υπάρχουν πολίτες που άγονται και φέρονται με βάση τα ιδία συμφέροντα τους ενώ το λίπος (μαύρο χρήμα) δεν διανέμεται δίκαια στην κοινωνία. Το ίδιο όμως συμβαίνει και για ένα κομμάτι του πολιτικού κόσμου, το οποίο άγεται και φέρεται όσο αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει κάπου αλλού έδαφος για απόκτηση περισσότερης εξουσίας.  Ένα μεγάλο ποσοστό από το ενεργό εκλογικό σώμα προέρχεται από το δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα όπου η λέξη αξιοκρατία είναι κάπου κρυμμένη σε κάποια σελίδα ενός λεξικού της νεοελληνικής γλώσσας.  Βέβαια μην έχουμε αυταπάτες ότι και στον ιδιωτικό τομέα και κυρίως σε μεγάλες επιχειρήσεις, θα μπορούσε να πει κανείς μέσα σε αυτήν την γενικευμένη κατάσταση αναξιοκρατίας, ότι οι προσλήψεις και η ανέλιξη δεν γίνονται με τον πιο εύλογο και δίκαιο τρόπο. Μέσα σε όλη αυτή την χαοτική κατά κάποιο τρόπο κοινωνία που ο Γεράσιμος Κακλαμάνης στο βιβλίο του Η Ελλάς ως κράτος δικαίου την περιγράφει εμμέσως ως κοινωνία φυλών και όχι εθνοτήτων, πώς μπορεί κάποιος να μιλάει για διάκριση ιδεολογιών;  Και αν όπως δείχνουν τα πράγματα είναι δύσκολο να γίνεις πειστικός στο άλλο κομμάτι της κοινωνίας που δείχνει ότι θέλει ένα μονοπάτι διαφυγής από τούτη τη κατάσταση τότε η ισορροπία, το κράτος δικαίου, η ευημερία θα μείνουν λέξεις κρυμμένες και αυτές σε κάποιες σελίδες ενός λεξιλογίου έως ότου κάτι καινούργιο αντικαταστήσει το παλιό έστω και αν αυτό το καινούργιο έχει τις βάσεις σε κάτι παλιό αλλά σίγουρο περισσότερο ελληνικό, κοινωνικό, αξιοκρατικό, φιλελεύθερο και πάνω από όλα λογικό. Ως γνωστόν καμία ιδεολογία δεν είναι κακή ή άχρηστη όταν οι άνθρωποι που την χρησιμοποιούν δεν έχουν αμιγώς ιδιοτελείς σκοπούς.

Στο δια ταύτα οι άνθρωποι που μένουν αμέτοχοι πιστεύουν ότι όποιος και να τους εξουσιάζει-δεν μιλούν περί διοίκησης αλλά περί εξουσίας που με βάση την ιστορία δεν είναι και μακριά από την αλήθεια-το αποτέλεσμα θα είναι ίδιο και θα την πληρώνουν πάντα αυτοί. Εδώ βέβαια υφίσταται μία αντίθεση, ότι αυτοί που πιστεύουν ότι θα πληρώσουν το βάρος μία δήθεν σοσιαλιστικής ή μίας δήθεν φιλελεύθερης πολιτικής δεν συμμετέχουν στα πολιτικά δρώμενα. Από την άλλη όμως και αν γυρίσουμε πίσω στην ιστορία θα δούμε ότι ακόμη και αν ξυπνούσαν από το λήθαργο τους δεν θα άλλαζε και κάτι σημαντικό ή θετικό.  Αν κάποιος θα μπορούσε να μιλήσει για την συνενοχή των ξένων στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα τότε αυτή ίσως κρύβεται αλλά σίγουρα ευθύνεται λιγότερο από τον εγχώριο πολιτικό κόσμο στο γεγονός ότι δεν επέτρεψαν και δεν βοήθησαν όσο έπρεπε ένα κράτος να αποκτήσει οντότητα ως κράτος μέσα από την αντιπαλότητα τους να το κάνουν δική τους  αποικία λόγω της εξέχουσας γεωγραφικής του θέσης  συνάμα να δώσουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν ενεργό ρόλο αυτοί που πρωτίστως αντιλήφθηκαν  τι εστί κράτος και εν τέλει τι σημαίνει Ελληνισμός.  Τα τελευταία χρόνια αλλά και πάλι με πολλή καλή διπλωματία οι εταίροι μας δείχνουν πια ότι κάτω από το φόβο ότι η παγκοσμιοποίηση και η τεχνολογία μπορούν ευθέως να αμφισβητήσουν κάθε κοινωνικό σχηματισμό προς όφελος του ατομικισμού, ότι θέλουν όχι με βίαιο τρόπο να δημιουργήσουν ένα κράτος στην Ελλάδα και πάλι όμως επιτρέψτε μου να αναφέρω σε πείσμα κάποιων αυτοχθόνων που βολεύονται στον κανιβαλισμό της κοινωνίας και στον μόνιμο σκοταδισμό των διπλανών τους.

Κλείνοντας και όσο αισιόδοξος θα ήθελα να είμαι για το μέλλον δεν θα πρέπει να μην αναφέρω ότι ίσως η αφετηρία των προβλημάτων που ζούμε σήμερα πηγάζουν και από το συνεχώς αναθεωρημένο σύνταγμα που ακόμη και σήμερα δεν έχει αποσαφηνίσει τη διαφορά ανάμεσα στις έννοιες ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος ώστε να καταστεί σαφές από πηγάζουν οι εξουσίες και υπέρ ποιανού από τα δύο λειτουργούν ώστε να αντιληφθείτε γιατί κάποιοι προπαγανδίζουν δια της ψευδούς εξύψωσης του εθνικού τους αναστήματος την ώρα που τόσο η εθνική τους συνείδηση είναι πέρα για πέρα ανεπαρκής αλλά και ο τρόπος που διάγουν τον προσωπικό τους βίο λίγα μέσα σε αυτόν έχουν να κάνουν με τον Ελληνισμό και με έννοιες όπως η λογική, το δίκαιο, ο αλτρουισμός και η ανιδιοτέλεια.