traikoudisΠροφανώς κάτι πρέπει να γίνει …

Αγαπητοί φίλοι,

Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα υφίσταται εδώ και καιρό φυγή κεφαλαίων και φυγή ανθρώπινου κεφαλαίου.  Πολλοί πιστεύουν ότι τα μισά και απο τα δύο να γυρνούσαν πίσω δεν θα υπήρχε λόγος ανησυχίας σήμερα.  Η πραγματικότητα είναι ότι κάποιοι απολαμβάνανε και απολαμβάνουν περισσότερα απο ότι αξίζουν ενώ και οι κινητοποιήσεις είναι σε λάθος κατεύθυνση με συνέπεια οι λύσεις να είναι μεσοβέζικες και συχνά όχι προς όφελος της κοινωνίας μέσα σε ένα περιβάλλον που η παγκοσμιοποίηση εντείνει τις ανισότητες.

Το ότι μερικοί πιστεύουν ότι η νομισματική ένωση έπρεπε να περιοριστεί σε χώρες με ομοιόμορφες παραγωγικές δομές και σχεδόν ίδιους κλάδους παραγωγής, ώστε να αντιμετωπιστούν ομοιόμορφα οι όποιες διαταραχές πλέον σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν ακούγεται τόσο ατεκμηρίωτο. Απο την άλλη και σύμφωνα με τις απόψεις των νεολειτουργικών δεν θα μπορούσε να υπάρξει εμβάθυνση και περισσότερη σύγκλιση στην Ε.Ε χωρίς την ΟΝΕ. Τα πακέτα στήριξης υπήρξαν και υφίστανται προς την κατεύθυνση της αρωγής των κρατών που ασκούσαν πιο χαλαρή δημοσιονομική πολιτική και δεν είχαν τις ισχυρές παραγωγικές δομές και υποδομές ώστε να μην αποκλίνουν απο τους όρους της συνθήκης. Στην Ελλάδα αποδείχθηκε ότι δεν έγινε η σωστή διαχείριση των πακέτων που είτε υπάρχουν ως λίπος στο εξωτερικό είτε γίνανε εισαγόμενα υψηλής προστιθέμενης αξίας προϊόντα. Συχνά η Ελλάδα χαρακτηρίζεται ως βαρίδιο για τη συνέχεια της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αν και όπως είχα αναφέρει και παλαιότερα είναι περισσότερο η εξέχουσα γεωγραφική της θέση που την διατηρεί σε αυτόν τον υπερεθνικό σχηματισμό παρά τα παρελθόντα και τρέχοντα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα. Προφανώς πρέπει να γίνουν αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Γιατί όμως αυτό που φαντάζει προφανέστατο χάνεται μέσα σε θεσμοθετημένα ψέματα, στο τάζε το οποίο δεν είναι νέο ούτε μεταπολιτευτικό δημιούργημα, είναι ένας ασφαλής τρόπος να ανέβεις στην εξουσία. Να θυμηθούμε πώς έχασε τις εκλογές ο Τρικούπης από τον Δηλιγιάννη και πόσες παράλληλες ιστορίες μπορούμε να φέρουμε στο μυαλό μας.

Για να δούμε λοιπόν μερικά από τα προφανώς ζητούμενα.

            Προφανώς ένα απο καίρια ζητήματα στην ελληνική κοινωνία ώστε να βρεθούν ισοδύναμα είναι η επιτάχυνση εξεύρεσης μέσω των λιστών όσων κατέχουν λίπος στο εξωτερικό ακόμη και αν η απόκτηση αυτών των λιστών μπορεί να μην έγινε με το πιο νόμιμο τρόπο. Προφανώς πρέπει πέρα απο τις αμέτρητες ίσως και κατα το δοκούν αναθεωρήσεις του συντάγματος να οριστεί ότι οι εξουσίες πηγάζουν απο το λαό και ασκούνται για το λαό και όχι για το έθνος μόνο ώστε να δίδεται δικαίωμα σε κάποιους να παρανομούν και να πλουτίζουν γιατί προσπαθούν να παρουσιάζουν τον εαύτο τους πιο έλληνα απο τους υπόλοιπους έλληνες πολίτες. Προφανώς πρέπει να καταλάβουμε ότι το νεο-Ελληνικό κράτος δεν υπήρξε ποτέ αυτάρκες και κράτος δικαίου αλλά επιτρέψτε μου να αναφέρω και τη συνενοχή που φέρουν οι μεγάλες δυνάμεις ως πρός αυτό. Προφανώς οι μεταρυθμίσεις δεν μπόρεσαν και δε θα μπορέσουν να προχωρήσουν τόσο εύκολα απο το γεγονός ότι η κοινωνία καθοδηγήθηκε με λάθος τρόπο. Προφανώς μια υγιώς σκεπτόμενη μερίδα των πολιτών αποστρέφεται όσους με μία ελιτίστικη συμπεριφορά θέλουν να εξουσιάζουν και να επιβάλλουν την ιδιοτέλεια τους. Προφανώς η παγκοσμιοποίηση έχει αλλάξει πολλά στις κοινωνίες. Προφανώς στην Ελλάδα πρέπει να προσδιορίσουμε τί εστί άρχουσα τάξη. Προφανώς δεν πρέπει να περιμένουμε έναν αμερικάνο τοποτηρητή όπως ο Πόρτερ περίπου 50 χρόνια να υποστηρίζει τον λαό για τον λαό και να λέει την αλήθεια έξω απο τα δόντια με τον πιο γλαφυρό τρόπο, διότι η πραγματικότητα υπήρξε μάλλον χειρότερη. Για να δούμε λοιπόν τι έγραψε τότε: “Οι κερδίζοντες, δλδ βιομήχανοι, κερδοσκόποι, μαυραγορίτες διάγουν εν πλούτω και χλιδή…οι λαϊκές μάζες περνούν μια άθλια ζωή…ουδέν μέτρο δεν ελήφθει απο της απελευθερώσεως (προσοχή εδώ) για να δοθεί χρήσιμη εργασία εις τους δυνάμενους να εργαστούν απο το ευρύ στρώμα της κοινωνίας…σε ένα άλλο άρθρο του επισημαίνει ότι…“ η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπισθεί με κάθε μέσο τα συμφέροντα της…δεν συναινεί στην αλλαγή του φορολογικού συστήματος…δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη χώρα που θεωρούνται πολίτες…“ για να έρθουμε στο σήμερα και να διερωτηθούμε  αν άλλαξε τελικά κάτι;

            Θα επισημάνω για πολλοστή φορά τη σημασία της στελέχωσης και το ρόλο της στην ανάπτυξη. Χωρίς τους κατάλληλους ανθρώπους που έχουν γνώση των προβλημάτων της κοινωνίας και δεν διακατέχονται από μία ελιτίστική συμπεριφορά απόρροια του τρόπου που έχουν ανατραφεί και αναλώνονται στο να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των ομάδων που έχουν ίδια συμφέροντα με αυτούς και συχνά μακριά από αυτά της κοινωνίας. Χρειάζονται άνθρωποι που να έχουν γνώση ηγεσίας, υποκίνησης ,της πραγματικότητας και να μην είναι μακριά από το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας που νιώθει την αβεβαιότητα, τον κίνδυνο της πλήρους φτωχοποίησης και οικονομικής ανέχειας χωρίς ελπίδα για κάτι καλύτερο. Γίνανε υπερβολές ακόμη και στο κυνήγι του εύκολου πλουτισμού που σχεδόν θα το παρομοίαζε κάποιος με κανιβαλισμό και τώρα προσπαθούν κάποιοι να φορτώσουν αυτόν το όχι και άδικα χαρακτηρισμό του κανιβαλισμού στα σκληρά μνημόνια. Μήπως και χωρίς όπως είχα γράψει να μην προσάψω συνενοχή στους ξένους οι όποιες εκδηλώσεις γίνονται σε λάθος κατεύθυνση; Ποτέ μην γινόμαστε και τόσο απόλυτοι βέβαια αν και τα γεγονότα είναι αυτά που πρέπει να μας καθοδηγούν ώστε να μην επαναλαμβάνονται τα ίδια και τα ίδια.

Αγαπητοί φίλοι το σίγουρο είναι ότι προφανώς πρέπει να γίνουν πολλά για να μήν μιλάν οι μελλοντικές γενιές για τη συνέχεια όπως κάποιοι τη περιγράφουν κωμικοτραγική ιστορία αυτού του κράτους.