Οι επενδύσεις έχουν άμμο στο κιβώτιο ταχυτήτων

goulios_01

Auf Deutsch : hier

Η Λερναία Ύδρα, αυτό το πολυκέφαλο μυθικό τέρας, ήταν αθάνατο. Γιατί όταν κάποιος της έκοβε ένα κεφάλι ξεφύτρωναν άλλα δυο στη θέση του, μέχρι που εμφανίστηκες ο Ηρακλής και την έκαψε ολόκληρη και μονομιάς. Έτσι, ο Ηρακλής απάλλαξε μεν τότε πολλούς από τον φόβο τους μην πέσουν θύμα της, δυσαρέστησε, όμως, τους απογόνους του, τους Νεοέλληνες. Αυτοί, στερούμενοι μιας παρόμοιας ευκαιρίας ανδραγαθημάτων, γέννησαν και μεγαλώνουν στη θέση της Λερναίας Ύδρας τη γραφειοκρατία.

Οι Κρητικοί, όταν δεν συγκαταλέγονταν στους Έλληνες, έπλασαν τον μύθο του Λαβύρινθου, μιας πολύπλοκης δομής με πολλούς διαδρόμους, όπου ένας μόνο είχε διέξοδο. Εκεί μέσα ζούσε ο Μινώταυρος που καταβρόχθιζε όποιον τον πλησίαζε. Μέχρι που ήρθε ο Θησέας, υιός του βασιλιά των Αθηναίων Αιγέα, ο οποίος είχε την εντολή να σκοτώσει τον Μινώταυρο και να απαλλάξει έτσι τους Αθηναίους από τις ανθρωποθυσίες, που τους τις είχε επιβάλει ο βασιλιάς της Κρήτης Μίνωας.

Ο Θησέας, μόλις πάτησε το πόδι του στην Κρήτη, ερωτεύθηκε αστραπιαία την πριγκίπισσα Αριάδνη, κόρη του Μίνωα. Η Αριάδνη, για να σώσει τον αγαπημένο της, του έδωσε μια κλωστή (Μίτο της Αριάδνης), η οποία ξετυλίγοντάς την τον οδήγησε στον Μινώταυρο, όπου και τον σκότωσε. Κατόπιν, ο Θησέας επανατυλίγοντας την κλωστή βρήκε την έξοδο και έπεσε στην αγκαλιά της Αριάδνης, η οποία τον περίμενε για να αποδράσουν. Από τη χαρά τους έκαναν ένα μοιραίο λάθος: Ο Θησέας ταξίδεψε στην Κρήτη με μαύρα πανιά. Είχε υποσχεθεί στον πατέρα του Αιγέα, ότι, αν κατάφερνε να σκοτώσει τον Μινώταυρο, θα αντικαθιστούσε στην επιστροφή τα μαύρα με άσπρα πανιά. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, ξέχασε να κατεβάσει τα μαύρα πανιά. Βλέποντάς τα από μακριά ο Αιγέας, που περίμενε το πλήρωμα στο Σούνιο, τάχασε και έπεσε στα βράχια – έκτοτε Αιγαίο Πέλαγος προς τιμήν του Αιγέα. Οι βέροι Αθηναίοι καυχώνται για το ανδραγάθημα του πρίγκιπά τους Θησέα. Προς τιμήν του έφτιαξαν το σημερινό φορολογικό σύστημα κατ΄ εικόνα και ομοίωση του λαβύρινθου. Κι όποιος μπει μέσα, ψάχνοντας το δίκαιό του, αν δεν χαθεί ο ίδιος, χάνει την περιουσία του σε δικηγόρους και φοροσυμβούλους.

Η γραφειοκρατία και το φορολογικό σύστημα είναι τα μεγάλα εμπόδια που συναντάει ο επενδυτής στην Ελλάδα, ιδιαίτερα ο ξένος. Ευτυχώς, δεν είναι ανυπέρβλητα, γιατί όλο και κάποια διασύνδεση θα οδηγήσει σε λύση, κι ας του κοστίσουν περισσότερα από ότι αρχικά υπολόγιζε. Απεναντίας, ανυπέρβλητες είναι οι δυσκολίες του όταν χρειαστεί να υπερασπίσει τη θέση του σε τυχόν εχθρική στάση των υπευθύνων πολιτικών, οι οποίοι με την ασυνεννοησία τους μόνο σύγχυση παράγουν α λα Πύργος της Βαβέλ. Προφανώς, λείπουν οι πεπειραμένοι μάστορες οι οποίοι κοντά σ έναν ακόμη πιο άπειρο αρχιμάστορα τα κάνουν θάλασσα κάθε μέρα. Το ζούμε στις μέρες μας με την ασάφεια που δημιουργήθηκε με την καναδική εταιρία Eldorado Gold στις Σκουριές, τον επενδυτή στα χρυσωρυχεία Χαλκιδικής, μολονότι το Συμβούλιο Επικρατείας δικαίωσε δυο φορές την εταιρία. Όλα αυτά «την ώρα που κυριολεκτικά καιγόμαστε για να έρθουν ξένες επενδύσεις, κάνουμε ότι μπορούμε για να υπονομεύσουμε αυτήν την προσπάθεια», ΤΟ ΒΗΜΑ, 14/01/2016.

Μια ματιά σε άλλες χώρες, μάλιστα με δισεκατομμύρια ξένες επενδύσεις στα τελευταία δέκα χρόνια, ίσως αμβλύνει τη στάση μας:

Η Rolls-Royce, η βιτρίνα της αγγλικής βιομηχανίας, ανήκει στη γερμανική ΒMW. Η γερμανική Hochtief, που κατασκεύασε το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», ανήκει στην ισπανική ACS (Actividados Construction Servicios). Η φινλανδική Nokia εξαγόρασε πρόσφατα τη γαλλική Alcatel-Lucent. Η γερμανική OPEL ελέγχεται από την αμερικανική GM (General Motors). Την τσέχικη SKODA κατέχει η γερμανική VW

Η GE (General Electric), ο γίγαντας της αμερικανικής βιομηχανίας, εξαγόραση πριν δυο μήνες τη μισή γαλλική εταιρία Alstom (τουρμπίνες, ενέργεια). Η GE συμμετέχει σε 50 εταιρίες μόνο στην Ευρώπη και απασχολεί σε αυτές 35.000 άτομα.

Η γαλλική φαρμακοβιομηχανία Sanofi, μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, προήλθε από τη σύμπτυξη εταιριών, αφού πρώτα εξαγόρασε τη γερμανική Χαιξτ (Hoechst). Η Air Berlin, που πετάει και στην Ελλάδα, ανήκει κατά ένα τρίτο περίπου στην αραβική Etihad Airways.

Η China-Chemicals συμμετέχει από τον Δεκέμβριο στη Kraus-Maffei, γνωστή στην Ελλάδα από τα τρακτέρ και τις αλωνιστικές μηχανές της. Οι Κινέζοι διαπραγματεύονται προς το παρόν να εξαγοράσουν το δεύτερο αεροδρόμιο της Φραγκφούρτης, Frankfurt-Hahn. Η ελβετική φαρμακοβιομηχανία Roche απέκτησε τη γερμανική Boehringer Ingelheim. Η FIAT ελέγχει την αμερικανική Chrysler.

Αυτά είναι λίγα από εκατοντάδες άλλα παραδείγματα επενδυτών στην αλλοδαπή. Κανένας τους δεν άφησε τη χώρα του και πήγε σε άλλη από αγάπη προς αυτήν – ούτε ο Γάλλος στη Γερμανία, ούτε ο Γερμανός στην Αγγλία, ούτε ο Φινλανδός στη Γαλλία κλπ. Όλοι τους είναι επιχειρηματίες και έχουν μοναδικό σκοπό το κέρδος. Το ότι με την επένδυσή τους δίνουν δουλειά σε άλλους, αυξάνουν εισόδημα και φόρους για το κράτος όπου δραστηριοποιούνται, είναι για τον ξένο επενδυτή δευτερεύον. Αλλά και ο ημεδαπός επενδυτής έχει σαν πρωταρχικό σκοπό το κέρδος, λιγότερο τον πατριωτισμό.

Το γεγονός ότι υπάρχουν τόσες ξένες επενδύσεις στη Ρωσία και στην Κίνα αποδεικνύει ότι ο επενδυτής ενδιαφέρεται πρωταρχικά για το κέρδος, ένα σταθερό φορολογικό σύστημα και μια πολιτική σταθερότητα, όποια κι αν είναι αυτή, αρκεί να βλέπει με καλό μάτι τον επενδυτή.

Και είναι καλό, όταν ο επενδυτής, ημεδαπός ή αλλοδαπός, κερδίζει λεφτά, γιατί χωρίς αυτά θα κλείσει σύντομα την επιχείρηση. Μόνο κρατικές επιχειρήσεις μπορούν να δραστηριοποιούνται «αφιλοκερδώς», εκ πρώτης ματιάς. Γιατί σε τελική ανάλυση, τις ζημιές τους τις πληρώνει ο φορολογούμενος, άλλως κλείνουν κι αυτές.