edipsosΜετά την επίσκεψή μας στο εντυπωσιακό γυναικείο μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου της Ορμύλιας στη Χαλκιδική και αφού αποχαιρετήσαμε τις φιλικότατες και πολύ φιλόξενες αδελφές του Μοναστηριού, ανάμεσά τους και μια δική μας εξαδέλφη, επιστρέψαμε στο χωριό μας με πρόγραμμα να μεταβούμε την επόμενη ημέρα στο κτήμα μας, κοντά στην Αιδηψό της Εύβοιας.

Ο «πονηρός» όμως δεν έχασε την ευκαιρία να βάλει το δαχτυλάκι του και να καθυστερήσουμε την προγραμματισμένη αναχώρηση, αφού κάποιος από μας άργησε να ξυπνήσει –βλέπετε ήταν καλοκαίρι- και θα επακολουθούσε αναστάτωση των προγραμματισμένων συναντήσεών μας μέχρι και ακύρωσή τους, πράγμα που δεν επιθυμούσαμε.

Έτσι, για να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο, τρέξαμε με το αυτοκίνητο λίγο παραπάνω από το κανονικό, ώστε να προλάβουμε το φέρυ-μποτ στη Γλύφα και να περάσουμε απέναντι στην Εύβοια. Δυστυχώς φτάσαμε πέντε λεπτά αργότερα και βλέπαμε το φέρυ-μποτ να απομακρύνεται στα ήρεμα γαλάζια νερά της θάλασσας!

Δεν ξέραμε τι να πούμε. Κοιταζόμαστε και γι’ αυτή την καθυστέρηση σκεφτόμαστε να ρίξει ο ένας τα βάρη στον άλλο! Και τότε μείναμε άφωνοι αλλά πολύ χαρούμενοι από τη μεγάλη έκπληξη που μας περίμενε.

Την ίδια στιγμή έφτασαν στο λιμάνι οι τόσο αξιαγάπητες αδελφές από το Μοναστήρι της Ορμύλιας για να λάβουν μέρος σε αγρυπνία στον Όσιο Δαυίδ. Η χαρά όλων μας ήταν μεγάλη που ξανανταμώσαμε κάτω από αυτές τις συνθήκες. Ακόμη πιο μεγάλη υπήρξε η χαρά, μαζί με εσωτερική ευτυχία, όταν οι αδελφές ήρθαν μαζί μας στο κτήμα μας και ευλόγησαν τη γη του και εμάς μαζί.

Ήταν ΤΥΧΑΙΟ;