Ας μην χορεύουμε σαν μαριονέτες

trigono10Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με ειδήσεις και μηνύματα που άλλοτε τα αγνοούμε και άλλες φορές μας φαίνονται αστεία. Δεν είναι όμως έτσι. Καθετί που λέγεται έχει τη σημασία του. Βέβαια όπως είχα γράψει και είναι και απολύτως λογικό δίχως εθνική παραγωγή και εξαγωγές πλούσιοι δεν γινόμαστε ή τουλάχιστον για αρχή αύταρκες.

Ας πάρουμε μερικά από τα λόγια που ειπώθηκαν πρόσφατα και ας κάνουμε μία ανάλυση με το τι μπορεί πιθανώς να κρύβετε πίσω από αυτά

-„Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του“ άρα ξεχνάμε τα περί υφαλοκρηπίδας και των ΑΟΖ και η διακίνηση ανθρώπων και εμπορευμάτων γίνεται υπό την εποπτεία των „ψαριών“
-„Οι πρόσφυγες είναι μεγαλό-επενδυτές“ . Το φθηνό εργατικό δυναμικό μπορεί να προσελκύσει άμεσες ξένες επενδύσεις εντάσεως εργασίας σε πιθανές νέες ανεξάρτητες οικονομικές ζώνες. Οι μισθοί στην Ελλάδα λόγω προσφοράς/ζήτησης θα πέσουν δραματικά. Η παραγωγή που θα προέρχεται από αυτές τις ανεξάρτητες οικονομικές ζώνες δεν θα θεωρείται εθνική.
-“ Η Ελλάς χρειάζεται ένα επενδυτικό σόκ 100 δις ως το 2022 για να σωθεί“. Συνδέστε το με το παραπάνω περί άμεσων ξένων επενδύσεων και με την προσαρμογή των προσφύγων στην ελληνική κοινωνία. Άμεσες ξένες επενδύσεις στην Ελλάς της χαοτικής γραφειοκρατίας, της υψηλής φορολογίας, του οικονομικά αβέβαιου περιβάλλοντος, του εθνικού χρέους με αυξητικές τάσεις, γιατί να έρθουν; Μα γιατί οι πρόσφυγες θα μείνουν όπως δείχνει η τρέχουσα κατάσταση εδώ και πρέπει να βρούνε εργασία όπως βέβαια και όλοι η ήδη άνεργοι έλληνες πολίτες. Από την άλλη οι επιχειρήσεις με εθνικό χαρακτήρα προτιμούν τους γειτονικούς φορολογικούς παραδείσους για να αντέξουν το σοκ της παγκόσμιας οικονομίας και να γίνουν ανταγωνιστικές.
-“ Τα προγράμματα παιδείας πρέπει να αλλάξουν“. Τα προγράμματα παιδείας δημιουργούν ή πλάθουν εθνικές συνειδήσεις, εκπαιδεύουν τους πολίτες σύμφωνα με τις ανάγκες τις κοινωνίας, ενσωματώνουν εθνότητες και έθνη στην κοινωνία, δημιουργούν ένα νέο status quo. Ποιο θα είναι αυτό; Θα ωφελήσει την κοινωνία ή θα καταρτιστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να αλλάξουν οι όροι ζωής προς το χειρότερο αν και οι μισθοί πέσουν;

Η σχέση του ελληνικού κράτους με τις άμεσες ξένες επενδύσεις υπήρξε αμφιλεγόμενη ως και εχθρική τα τελευταία χρόνια. Γιατί όμως ζητάμε τα ξένα δάνεια και αντιθέτως με την ίδια σχεδόν μανία δεν βρίσκουμε τρόπους να φέρουμε ξένα κεφάλαια;  Ο Έλλην πολίτης υπήρξε νεοφοβικός; Το σίγουρο είναι ότι έγινε πιο νεοφοβικός κυρίως την δεκαετία του ’80 με οδηγό τη σιγουριά μιας θέσης στο δημόσιο, θα πρόσθετα για μερικούς τη τεμπελιά του δημοσίου που γεννά και η γραφειοκρατία σε μεγάλο μέρος και δεν πιστεύω ότι κανείς θα αμφισβητήσει ότι αυτό το μότο κυριαρχούσε και κυριαρχεί στο υποσυνείδητο μερικών ως και σήμερα δυστυχώς. Κάθε τι που εμφανιζόταν ως νεοτερισμός, η επιχειρηματικότητα, η τάση για νέες ιδέες γινόταν προϊόν για την κατάψυξη και αποψύχονταν αργότερα έξω από την επικράτεια αυτού του κράτους όπου φυσικά το πληρώναμε έτοιμο σερβιρισμένο στο πιάτο και πανάκριβα ως εισαγόμενο προϊόν.  Πανάκριβα πληρώνουμε ακόμη και σήμερα έναν ράθυμο και υπο-παραγωγικό κρατικό μηχανισμό  τόσο μεγάλο και προπάντων εσκεμμένα απαρχαιωμένο, διότι για να χειριστείς την τεχνολογία πρέπει να διαβάσεις και λίγο, δηλαδή να κάνεις κάτι πέρα από το να κλέβεις δημοκρατικά τα δημόσια ταμεία. Και επειδή ως γνωστόν η φυγοπονία που συνδυάζεται με άνετη ζωή δύσκολα να την απαρνηθείς, ήρθε και ο κομματικός συνδικαλισμός και στον ιδιωτικό τομέα γιατί για να φέρεις σε σύγκρουση την κοινωνία φέρε αναξιοκρατία και αυτή ήρθε και θρόνιασε καλά, μάλλον καλύτερα την δεκαετία του ’80 όπου οι απεργίες στα εργοστάσια ακόμη τις πληρώνουμε, έμμεσα, γιατί όπως γνωρίζουμε η ιστορία διδάσκει, και το ξένο κεφάλαιο αυτό το γνωρίζει καλά όπως ενημερώνεται και καλά. Άντε να πείσεις λοιπόν το ξένο κεφάλαιο να έρθει να επενδύσει στη χώρα σου με βάση το ιστορικό αλλά ακόμη χειρότερο όταν σήμερα ότι αυτό επαναλαμβάνεται με το ίδιο σχεδόν τρόπο. Σημειώνω και πάλι ότι η ανάπτυξη θα έρθει μόνο από επιχειρήσεις με εθνικό χαρακτήρα και από την προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων που θα προσφέρουν τεχνογνωσία ώστε να δημιουργηθούν στο μέλλον αντίστοιχες ελληνικές επιχειρήσεις. Για να υπάρξει όμως ανάκαμψη της επιχειρηματικότητας χρειάζονται νεοφιλικοί και ένα κράτος που θα υποστηρίζει τους νεοφιλικούς και την αξιοκρατία και κατ’ επέκταση ένα κράτος που θα γίνεται σεβαστό από τους πολίτες του και τους ξένους.  Απαιτείται σοβαρότητα και σοβαρό δεν είναι να πιστεύουμε σε παροχολογίες, σε ανόητες υποσχέσεις που καμία σχέση δεν έχουν με το παρόν. Η Ελλάδα έχει δανειστεί από 28 χώρες μερικές εκ των οποίων το βιοτικό επίπεδο είναι χαμηλότερο αυτής όπως και ο μέσος μισθός, και μετά κάποιοι αμφιλεγόμενοι σχετικά με τις πολιτικές τους πεποιθήσεις και τις τσέπες τους ευαγγελίζονται κουρέματα δανείων, επαναφορές μισθολογίων στο δημόσιο στα πρότερα επίπεδα και σε μία περίοδο τόσο θολή, κορεσμού και σκεπτικισμού σχετικά με τις ισορροπίες στην παγκόσμια οικονομία και τέλος πάντων δεν σου λένε ότι χρωστάς της Μιχαλούς και αν δεν αλλάξεις νοοτροπία και δεν παράγεις δικά σου ελληνικά προϊόντα δεν πρόκειται να δείς άσπρο φώς ποτέ παρά μόνο κανένα κόκκινο λαμπάκι άλλα δεν θα είσαι ο πελάτης. Συγνώμη αν αντιληφθήκατε μία χυδαιότητα στην τελευταία πρόταση αλλά η κατάσταση είναι πια οριακή.

Δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι όσες προσπάθειες γίνανε ώστε να προχωρήσουν κάποιες μεταρρυθμίσεις στο Ελληνικό κράτος σκάλωναν πάντα στον λαϊκισμό, τις πελατειακές σχέσεις, στην ατομικότητα που εντείνονται περισσότερα με την έλλειψη κοινωνικής παιδείας και την στρατευμένη ψήφο. Είναι όμως πολλή παλιά αυτή η ιστορία του λαϊκισμού όπου μεγάλοι μεταρρυθμιστές όπως ο Χαρίλαος Τρικούπης αναγκάστηκε να σηκώσει το μεγάλο βάρος από την αποτυχημένη οικονομική πολιτική του Δηλιγιάννη. Ο Δηλιγιάννης για να πάρει την εξουσία μοίρασε στο λαό λαγούς με πετραχήλια και θέσεις στο δημόσιο όταν ξανά πήρε τα ηνία ο Τρικούπης ήταν ήδη πολύ αργά και έτσι ακούστηκε από τα χείλη του το “Δυστυχώς επτωχεύσαμεν”. Η Ελλάς βέβαια δεν έχει πτωχεύσει μία φορά μόνον με τον Τρικούπη. Γιατί όμως έχουμε σχεδόν παράλληλες ιστορίες να δούμε από την αρχή δόμησης του Ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα;

Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα χωρίς την οικονομική στήριξη των τότε μεγάλων δυνάμεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης σήμερα είναι καταδικασμένη σε οικονομικό μαρασμό και αυτή τη φορά ίσως σε έναν εμφύλιο που δεν θα μοιάζει τόσο σχιζοφρενής όσο αυτός του 1831, όχι δεν μιλώ για αυτόν που όλοι γνωρίζεται, αλλά και ο πρώτος πριν ακόμη αναγνωριστεί επίσημα το ελληνικό κράτος το 1832 έφερε σχεδόν τα ίδια χαρακτηριστικά, την αδυσώπητη μανία να μην μεταρρυθμιστεί ποτέ το κράτος αυτό ώστε να γίνει ένα κράτος δικαίου σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα δηλαδή και με τα Ελληνικά. Πολλοί πιστεύουν ότι από τη αρχή τα πράγματα δεν πήγαν καλά και ότι εδώ κρύβεται και η συνενοχή των μεγάλων δυνάμεων. Βέβαια ακόμη συνεχίζουμε τα σοβινιστικά νταηλίκια που ποτέ στην ιστορία δεν μας βγήκαν σε καλό από τότε που γίναμε κράτος. Με λίγα λόγια μυαλό δεν βάζουμε και κάποιοι ίσως το εκμεταλλεύονται.

Για τους παραπάνω που καπηλεύονται κάθε παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας το ερώτημα που τίθεται αν είναι υπαρκτή η διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς στην πολιτική δεν έχει και τόση σημασία μπροστά στην ικανοποίηση του ιδίου συμφέροντος. Παρόλα αυτά, το συγκεκριμένο  ερώτημα καθίσταται επίκαιρο, αφού από  πολλές πλευρές διατυπώνονται θεωρίες για το τέλος της Ιστορίας και των ιδεολογιών, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς είναι χωρίς νόημα, από τη στιγμή της πτώσης του τείχους του Βερολίνου. Εδώ στην Ελλάδα τον τελευταία καιρό έχουμε δει κωμικοτραγικές καταστάσεις που καμία σχέση δεν έχουν με τους παραπάνω προβληματισμούς. Πάνε από τη μία ιδεολογία στην άλλη για να σερβίρουνε στους πολίτες κάποιες οριστικές αποφάσεις όπως τους βολεύει και όχι όπως είναι στην πραγματικότητα ή με βάση την ιδεολογία που πρεσβεύουν. Είχα ξανά γράψει ότι καμία ιδεολογία δεν είναι κακή ή και κανένα μίγμα ιδεολογιών όταν αυτά δεν γίνονται πράξη με ιδιοτελή συμφέροντα. Τότε με λίγα λόγια λες ψέματα που δεν βλάπτουν μόνο τον συμπολίτη σου, τον συνάνθρωπο σου αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό.

Μη ξεχνάτε την φράση του αμερικανού υφυπουργού Οικονομικών Γουίλιαμ Κλέιτον:  ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ αγορές, μεγάλες αγορές”  και ‘μείς ούτε μεγάλη αγορά είμαστε ως κράτος αλλά ούτε και πλούσιο. Από το ’22 ψάχνουμε για ορυκτό πλούτο και ακόμη μένει στα σχέδια οπότε ή δεν υπάρχει τόσος ή κάποιοι αποφάσισαν να μας έχουν ως τουριστικό τους ενδιαίτημα. Εμείς πάντως αντί να δούμε οι ίδιοι τι φταίει τα φορτώνουμε όλα στους άλλους ή σε αυτούς που ξέρουν να βγάζουν τα κάστανα από τη φωτιά.

Προσθέτω, όπως το είχα γράψει και παλαιότερα ότι κατ’ εμέ  Έλλην είναι όποιος ενστερνίζεται την ελληνική παιδεία και τον Ελληνισμό και σήμερα αυτήν την παιδεία φαίνεται ότι την κλειδώσαμε σε ένα μπαούλο. Ευτυχώς διατηρείται σε αυτό με την ελπίδα ότι οι ανθρώπινες αξίες θα συνεχίζουν να υπάρχουν στην κοινωνία, αλλά αυτό δεν επιτυγχάνεται μόνο με λόγια που πιθανώς να κρύβουν κάποια θεσμοθετημένα ψέματα που και από έντιμους ανθρώπους να έγιναν αντιληπτά ως αλήθεια, χρειάζονται πράξεις, διάλογος, σκέψη και πίεση για εποικοδομητικές πολιτικές και όχι στρατευμένες.

Σκεφτείτε τα παραπάνω διότι τόσο η ιστορία όσο και κάποια στοιχεία συνηγορούν στο να πάνε τα πράγματα χειρότερα. Είναι και καθίσταται αναγκαίο να συλλογιστούμε, να κάνουμε διάλογο, να συμμετέχουμε, να αλλάξουμε και να πιέσουμε.