traikoudisΑγαπητοί αναγνώστες και φίλοι,

Αυτά τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάς των 3-4 πλέον νεότερων δανειακών συμβάσεων, μου φέρνουν στο μυαλό μία θα έλεγε κανείς παράλληλη ιστορία από την πιο σύγχρονη ιστορία μας και αφορά τις προσπάθειες της ελληνικής αντιπροσωπείας των αγωνισθέντων ελλήνων που πήγε στην Αγγλία το 1825, πάω τόσο πίσω, για να ζητήσει να τεθεί η Ελλάς υπό Αγγλική κηδεμονία πρίν ακόμη γίνει κράτος!!! Και αυτό ήταν κωμικοτραγικό και για αυτό ο Κάνιγκ, ό τότε υπουργός εξωτερικών της Αγγλίας τους γύρισε την πλάτη υπονοώντας ότι αυτό που ζητάνε δεν συνάδει με τη λογική. Σήμερα έχουμε άραγε ακόμη την εντύπωση ότι κάποια μέρα δεν θα μας γυρίσουν την πλάτη αν συνεχίσουμε να αμελούμε όλα τα κωμικοτραγικά γεγονότα της ιστορίας μας και να τα επαναλαμβάνουμε κιόλας με την ίδια σχεδόν ένταση;

Θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι πια η οικονομία είναι αυτή που καθοδηγεί τους κοινωνικούς σχηματισμούς και οι πολιτικές αποφάσεις πρέπει να υπαγορεύονται από αυτή και την ιστορία ώστε να αποφεύγεται η επανάληψη των ίδιων λαθών. Κάπως έτσι χτίστηκε και η ιδέα για το Ευρώ. Βέβαια η Ελλάς έπρεπε να είναι μέλος της Ο.Ν.Ε, βιάστηκε όμως να μπει και ούτε φρόντισε να καλύψει αυτή τη χρονική υστέρηση σε σχέση με τις άλλες χώρες που προχωρούσαν τις μεταρρυθμίσεις και δεν κολλούσαν στον λαϊκισμό και στον μόνιμο έλλειμμα θεωρητικού υπόβαθρου. Η Ελλάς δεν μπόρεσε ποτέ να σταθεί όρθια στα δικά της πόδια και μακριά από υπερεθνικούς σχηματισμούς και αυτή είναι ακόμη μία αλήθεια που δεν πρέπει να αμελούμε.

Τα προβλήματα που βιώνουμε σήμερα στο κράτος μας δεν ήλθαν ξαφνικά και εν μία νυκτί . Το κακό είναι ότι όσοι προσπάθησαν να πούνε την αλήθεια και να επιβάλλουν την λογική βρέθηκαν στην απομόνωση και αποδοκιμάστηκαν δια της ψήφου.  Η υψηλή φορολογία, η ύφεση, οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, η φυγή επιχειρήσεων, η φυγή κεφαλαίων, το έλλειμμα πολιτικής σκέψης, η αδιαφορία, η δαιδαλώδη και πανάκριβη γραφειοκρατία, η εξωτερική πολιτική για εσωτερική κατανάλωση, η περίφημη αποκέντρωση που έμεινε στα λόγια είναι όλα τους σοβαρότατα προβλήματα που δεν ήρθαν και τόσο ξαφνικά.

Είχα κάνει και παλαιότερα έναν συσχετισμό μεταξύ της εσωτερικής πολιτικής που χρόνια τώρα διεξάγει το κράτος μας και σχετικά με το πώς κατέληξε διαιρεμένη η ομόσπονδη Γιουγκοσλαβία η οποία και με τις ευλογίες του ΔΝΤ έδινε ιδιαίτερη βαρύτητα στο κέντρο αμελώντας το γεγονός ότι τα άλλα κράτη είχαν μεγαλύτερη συνεισφορά στην μείωση των χρεών της. Απο όσο είναι λογικό όταν μία χώρα έχει εξωτερικές απειλές δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην οικονομική ενίσχυση, στις υποδομές των περιοχών αυτών που βρίσκονται πλησίον των συνόρων και δεν επιδίδεται στην παράλογη ενίσχυση του κέντρου, εκεί που εδρεύει η γραφειοκρατία. Η ισχυρή οικονομία είναι αυτή που θωρακίζει τα σύνορα μιας χώρας και τα κάνει λιγότερα ευάλωτα στις εξωτερικές απειλές ή και γιατί όχι και μαγνήτη για τους ξένους επενδύτες. Σκεφτείτε στο κράτος που ζούμε αν έχει γίνει κάτι τέτοιο κυρίως στη δήθεν φάση ωρίμανσης του μετά την είσοδο του στην Ε.Ε διότι παλαιότερα μόνον για τόσο συνοχή δεν μπορεί κανείς να μιλήσει δυστυχώς. Σίγουρα η ομόσπονδη Γιουγκοσλαβία είχε πολλά διαφορετικά χαρακτηριστικά από την Ελλάδα αλλά αν η διανομή των πόρων γινόταν και εκεί με έναν πιο εξορθολογισμένο τρόπο ίσως να μην υπήρχε αυτή η κατάληξη ή να μην γινόταν με τόσο βίαιο τρόπο. Ξανά υπενθυμίζω ότι  η οικονομία είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που καθοδηγεί τους κοινωνικούς σχηματισμούς.

Τα ορφανά κράτη της πάλαι ποτέ σοβιετικής υπερδύναμης και „αυτοκρατορίας“, μερικά εκ των οποίων είναι στη γειτονιά μας τα Βαλκάνια, αναζητούσαν και αναζητούν ακόμη ίσως λύσεις στα σοβαρά εσωτερικά τους προβλήματα ώστε να συγκλίνουν στα δυτικά πρότυπα. Εμείς άραγε ποιών ορφανά υπήρξαμε και ακόμη ψάχνουμε το μονοπάτι της λογικής; Ότι ήμασταν κομμάτι μίας „ανατολίζουσας“ αυτοκρατορίας είναι κάτι που δεν τίθεται πρός αμφισβήτηση. Το ότι ακόμη και σήμερα επαναλαμβάνονται αρκετά λάθη του παρελθόντος δείχνει ότι το σκοτεινό ανατολίζον παρελθόν δεν είναι και τόσο παρελθόν. Ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος όμως και καλό θα ήταν να δράσουμε, να πιέσουμε και να απαιτήσουμε την αλήθεια και ενέργειες ώστε οι μελλοντικές γενιές, οι μελλοντικοί πολίτες αυτού του κράτους να μην είναι περιχαρακωμένοι σε ψεύτικες ελπίδες αλλά να ζούνε σε ένα κράτος δικαίου σε ένα κατ’ επέκταση κράτος με Ελληνική Παιδεία.