Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΚΩΜΑ – ΠΤΩΜΑ

georgakakisΤου Πολυεύκτου Παν. Γεωργακάκη,
Πρωτοπρεσβυτέρου Του Οικουμενικού Πατριαρχείου,
Καθηγητού, Ιερέως Της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας

Η Ελλάς έφθασε εις το χείλος του γκρεμού. Η Πατρίδα μας ευρίσκεται σε μία γενική αναστάτωσι. Όλοι οι Έλληνες είμαστε επί ποδός. Όλοι μας ζητούμε. Όλοι μας διεκδικούμε. Όλοι μας απλώνουμε τα χέρια να πάρουμε και κανένας μας δεν έχει διάθεσι να δώση. Η χώρα μας οδηγήθηκε σε μία βαθειά και αξεπέραστη κρίσι. Κρίσι πνευματική. Κρίσι ηθική. Κρίσι θρησκευτική. Κρίσι πολιτική. Κρίσι οικονομική. Κρίσι ατομική. Κρίσι οικογενειακή. Κρίσι κοινωνική και κρίσι εκκλησιαστική. Ναι, παντού κρίσις. Κρίσις υπάρχει εις την νεότητα και εις το πολυσέβαστον γήρας. Κρίσις σημειώνεται εις την εργατικήν τάξιν. Κρίσις εκδηλούται και εις τον φιλήσυχον αγροτικόν πληθυσμόν. Κρίσις μαστίζει τους κοινωνικούς φορείς. Κρίσις εκδηλούται εις τον συνδικαλισμόν. Κρίσις υπαρχει επί μονίμου βάσεως εις τα μέσα μαζικής ενημερώσεως. Κρίσις κακοήθους μορφής επικεντρούται εις την Δημοσίαν Διοίκησιν. Κρίσις υπάρχει εις τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Κρίσις σοβεί εις την μέσην εκπαίδευσιν. Κρίσις εις τα Δημοτικά Σχολεία και εις τα Γυμνάσια και Λύκεια. Κρίσις εις το στράτευμα και εις τα Σώματα Ασφαλείας. Κρίσις εις τους δικαστικούς λειτουργούς. Κρίσις…Και η χιονοστιβάς των κρίσεων ωδήγησε την άλλοτε ευνομουμένην και ευημερούσαν Ελλάδα εις το χείλος του γκρεμού.

Χωρίς καμιά αμφιβολία όλοι ομολογούν το θλιβερόν κατάντημα της Πατρίδος και κανείς δεν ημπορεί να το αρνηθή. Σε τίποτε δεν είμεθα υπερβολικοί. Τίποτε δεν έμεινε όρθιον. Τίποτε δεν λειτουργεί σωστά. Επί 8μηνον η χώρα μας απέκτησε πέντε Κυβερνήσεις και σήμερα ευρίσκεται ουσιαστικά εις ακυβερνησίαν. Η κατάστασις της Πολιτείας ευρίσκεται σε κώμα. Οι δημόσιες υπηρεσίες υπολειτουργούν. Τα Δημοτικά Σχολεία είναι ανίκανα να δώσουν στοιχειώδη μόρφωσιν εις τα Ελληνόπουλα. Τα Γυμνάσια και τα Λύκεια ευρίσκονται ουσιαστικά σε αποσύνθεσι. Τα παιδιά έπαυσαν να αποδίδουν τον οφειλόμενον σεβασμόν εις τους καθηγητάς και αυτοί με την σειρά τους έπαυσαν να αγαπούν τα παιδιά. Η βία, οι βανδαλισμοί, οι καταλήψεις, οι ξυλοδαρμοί, η βωμολοχία, η αισχρολογία συνθέτουν την θλιβερή εικόνα των Σχολείων Μέσης εκπαιδεύσεως. Τα πανεπιστήμια παρουσιάζουν ακόμη ποιο τραγική εικόνα. Οι φοιτηταί εκπαιδεύονται εις τον κομματισμόν, εις τον συνδικαλισμόν, εις τον αναρχισμόν, εις τον εκφυλισμόν, εις την διακίνησιν των ναρκωτικών, στις καταλήψεις πανεπιστημιακών Σχολών και δημοσίων κτιρίων, ακόμη και Υπουργείων (!!!), εις εμπρησμούς, εις βανδαλισμούς και καταστροφές περιουσιών Ελλήνων πολιτών. Ο Ελληνικός Στρατός που εδέχετο στις τάξεις του την στρατευομένην  νεότητα, άλλοτε την παιδαγωγούσε, την μόρφωνε, καλλιεργούσε την εθνικήν συνείδησιν, πυροδοτούσε τα αισθήματα αγάπης στην Ελλάδα και οδηγούσε τους στρατιώτας σε πατριωτικές εξάρσεις, τώρα δε τι; Επ’ αυτού ας μη πούμε τίποτε. Μόνον ας κρύψουμε την πικρία μας, την ανησυχία μας και την βαθειά μας απογοήτευσι. Να ελπίσουμε πως σύντομα θα αλλάξη το σκηνικό;

Και η κρίσις, δυστυχώς, συνεχίζεται με επίκεντρον τον θεσμόν την οικογενείας, ο οποιος κατά την τελευταίαν οκταετίαν εδέχθη τα πιο σκληρά κτυπήματα. Τα αθεϊστικά και υλιστικά κηρύγματα εκτύπησαν στην καρδιά τον οικογενειακόν θεσμόν. Τα φεμινιστικά κηρύγματα, η αποποινικοποίηση της μοιχείας, το αυτόματον διαζύγιον, ο λεγόμενος πολιτικός γάμος. Το χείριστον παράδειγμα των αρχόντων περί την ιδιωτικήν και δημόσιαν των ζωήν έγιναν αφορμή να κλονισθή ο θεσμός, να αυξηθούν τα διαζύγια, να χωρίσουν τα ανδρόγυνα, να διαλυθούν οικογένειες και να πεταχθούν πολλά παιδιά στους δρόμους. Πολλές οικογένειες από γαλήνια λιμάνια μετεβλήθησαν σε ταραγμένους και μανιασμένους ωκεανούς. Και πως ωδηγηθήκαμε εις το χάος; Όλα αυτά είναι αποτελέσματα της αποστασίας μας. Αρνηθήκαμε στη ζωή μας την παρουσία του Θεού. Ποδοπατήσαμε το ιερόν Ευαγγέλιον. Ηρωοποιήσαμε τους μοιχούς, τους κλέφτες, τους λωποδύτες και τους απατεώνες. Γκρεμίσαμε τις αιώνιες αξίες. Χειροκροτήσαμε το έγκλημα, την σήψι και την διαφθορά και χλευάσαμε τον ενάρετο, τον δίκαιο, τον τίμιο, τον ευσεβή και τον φιλαλήθη άνθρωπο. Και τώρα γευόμαστε τους πικρούς καρπούς την αμαρτίας μας την Πτωμαΐνη.