Η αγάπη για την πατρίδα είναι…

Αξιότιμοι συμπολίτες και αναγνώστες,

ο λαϊκισμός στην Ελλάδα δεν εμφανίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι μια παθογένεια που δεν αφορά μόνο την πολιτική. Βέβαια κάποιοι αφελείς πιστεύουν πώς αυτό είναι το μυστικό για την προσωπική τους επιτυχία αγνοώντας ότι και αυτοί είναι μέρος ενός συνόλου που είτε λέγεται γειτονιά, δήμος, περιφέρεια, κράτος. Φαίνεται και δια της ατόπου ότι μάλλον αδιαφορούν ή φθονούν αυτούς που είναι άξιοι να πετύχουν και για την κοινωνία. Συχνά αποφεύγουν να μπουν στην ουσία του θέματος διότι έχουν την αστεία αντίληψη ότι πάντα η λύση των προβλημάτων που αφορά την κοινωνία ανήκει στους άλλους.

Είχα γράψει και σε παλαιότερο κείμενο και έχει αξία να το σκεφτούμε ότι δεν υπάρχει πολιτιστική ιδιαιτερότητα αν δεν υπάρχει ιδιαιτερότητα στον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς όπως έγραφε ο Χουιζίνγκα. Πολιτισμός λοιπόν δεν είναι οι χοροί και τα πανηγύρια ή τουλάχιστον μόνον αυτά, πολιτισμός είναι τα πάρκα, οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, οι πλατείες, τα θέατρα, ότι τέλος πάντων έχει να κάνει με μία καλύτερη καθημερινότητα. Χάνεται η εθνική μας κυριαρχία διατυμπανίζουν κάποιοι. Μα απορούν από την άλλη πλευρά μερικοί για ποια εθνική κυριαρχία μιλάμε και αν παίζει σπουδαιότερο ρόλο η εθνικότητα κάποιου που άρχει ή το ήθος του;

Πλέον τίποτα δεν μοιάζει ή δεν μας φαίνεται τραγελαφικό ή αδύνατο να συμβεί. Σε μία χώρα που πάσχει πρωτίστως απο έλλειμμα ιστορικής ειλικρίνειας και το οποίο θα ανατροφοδοτεί και το οικονομικό αντίστοιχα, όλα θα τείνουν να γίνουν μία συνήθεια.

Τα προβλήματα του σήμερα στο κράτος μας δεν ήλθαν ξαφνικά και εν μία νυκτί . Το κακό είναι ότι όσοι προσπάθησαν να πούνε την αλήθεια και να επιβάλλουν την λογική βρέθηκαν στην απομόνωση και αποδοκιμάστηκαν κάποιες φορές δια της ψήφου.  Η υψηλή φορολογία, η ύφεση, οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, η φυγή επιχειρήσεων, η φυγή κεφαλαίων, το έλλειμμα πολιτικής σκέψης, η αδιαφορία, η δαιδαλώδη και πανάκριβη γραφειοκρατία, η εξωτερική πολιτική για εσωτερική κατανάλωση, η περίφημη αποκέντρωση που έμεινε στα λόγια είναι όλα τους σοβαρότατα προβλήματα που δεν ήρθαν και τόσο ξαφνικά αλλά πρέπει να βρούν σύντομα το δρόμο της λογικής.

Πάσχουμε πρωτίστως απο έλλειμμα ιστορικής ειλικρίνειας όπως έγραψα παραπάνω και γι’ αυτό αν χωρίσουμε την ιστορία του Ελληνικού κράτους ανα περιόδους θα βρούμε πολλές παράλληλες ιστορίες. Γιατί όμως όλα επαναλαμβάνονται και όχι προς τέρψιν της κοινωνίας θα διερωτηθεί κάποιος;

Αγάπη για την πατρίδα λοιπόν δεν είναι μόνο το κούνημα της σημαίας και οι πομπώδεις λόγοι στις εθνικές επετείους, είναι και η αρνητική κρίση της ιστορίας ώστε να μην επαναλαμβάνονται τα ίδια τα οποία θα μας βυθίζουν ολοένα και περισσότερο στην  δυσπραγία και τέλος στην αποδόμηση.  Μην ξεχνάτε ότι η οικονομία είναι ίσως ο σημαντικότερος παράγοντας σήμερα ο οποίος καθοδηγεί τους κοινωνικούς σχηματισμούς.