Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Τι κρίμα αλήθεια. Να γεννιόμαστε με προδιαγραφές να γίνουμε κατά χάριν Θεοί, και εμείς πεισματικά να επιμένουμε να γίνουμε και να παραμείνουμε έως το τέλος της ζωής μας, άνθρωποι των ανθρώπων.

Παγιδευμένοι στις εφήμερες απολαύσεις, στην ικανοποίηση των αισθήσεων, τρέφοντας τον εγωισμό μας, αλλά και τρεφόμενοι από αυτόν, κυνηγάμε την δόξα και αναγνώριση, ξεπουλάμε την ηθική και τις αξίες μας για χρήματα και κοινωνική προβολή, καταστρέφουμε ότι αγνό και αληθινό τύχει να βρεθεί στον δρόμο μας, για να μην μας τυφλώνει το Φως που εκπέμπει, και μας θυμίζει το σκοτάδι που μέσα του ζούμε εμείς, εκμεταλλευόμαστε την καλοσύνη των άλλων, σκοτώνουμε χωρίς σοβαρό λόγο και αιτία έναν συνάνθρωπό μας, ακόμα και για ελάχιστα κέρματα, καταστρέφουμε ψυχές άλλων τόσο εύκολα, όσο εύκολα θα σκοτώναμε μια μύγα, χωρίς συνείδηση και τύψεις πορευόμαστε, αφήνοντας πίσω μας καμένη Γή, πόνο, κλάμα και δυστυχία σε όσους είχαν την ατυχία να διασταυρωθεί κάποτε ο δρόμος τους με τον δικό μας.
Εμείς οι άνθρωποι των ανθρώπων.