Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΠΑΝΤΡΕΥΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΔΟΞΑ

Του Πολυεύκτου Παν. Γεωργακάκη
Πρωτοπρεσβυτέρου Του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Καθηγητής Ιερέας Της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας.

«Η ζωή μου είναι ανυπόφορη. Συγχωρείστε με». Και το σύντομο αυτό μήνυμα, αλλά και τόσο εκφραστικό δεν το άφησε κάποιος, φτωχός, άνεργος, άρρωστος, ανήμπορος οικογενειάρχης. Όχι. Το άφησε αυτοκτονώντας, μια πλούσια σε χρήμα, σε ταλέντο, σε δόξα, αλλά φτωχή, πολύ φτωχή σ’ αυτά που δίνουν νόημα και περιεχόμενο στη ζωή. Πρόκειται για διάσημη τραγουδίστρια που βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Παρίσι.

Όπως έγραφε όχι μόνο ο γαλλικός, αλλά και ο διεθνής τύπος – πασίγνωστη στον καλλιτεχνικό κόσμος της υφηλίου – αυτοκτόνησε με βαρβιτουρικά, αφήνοντας το λακωνικό αυτό μήνυμα, για την αιτία που την οδήγησε στο απονενοημένο διάβημα. Αφόρητη και ανυπόφορη η ζωή της στα πενήντα τέσσερα χρόνια της. Άλλα και πολύ πριν, αφού είχε προηγηθεί στα τριάντα τέσσερά της και άλλη απόπειρα αυτοκτονίας.

Ανυπόφορη η ζωή της μολονότι η δόξα της χαμογελούσε σε κάθε της βήμα και οι επιτυχίες την κυνηγούσαν μέχρι τέλους. Δεν είναι μικρή υπόθεση να έχει στο ενεργητικό της τριάντα ολόκληρα χρόνια πετυχημένης καλλιτεχνικής καριέρας με εξακόσια τραγούδια σε οκτώ γλώσσες και με 85 εκατομμύρια δίσκους. Και μόνο αυτά; Ως ηθοποιός γύρισε έντεκα ταινίες και σε πολλές της αναγνώρισαν μοναδικό ταλέντο.

«Τριάντα ολόκληρα χρόνια η φωνή της γοήτευε τα πλήθη. Μεσουρανούσε στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Δεν είχε ανάγκη από τίποτε. Δεν της έλειπε τίποτε, εκτός.. Από κάποιον που να την είχε ανάγκη. Αυτή ήταν ίσως η μοναξιά της». Αυτά είπαν οι άλλοι. Εκείνο όμως που είναι ιδιαίτερα εκφραστικό και αποκαλυπτικό της ζωής της, το διατύπωσε η ίδια επιγραμματικά ύστερα από μια καλλιτεχνική της επιτυχία: «Έχω πολύ καθαρά την αίσθηση, ότι η ευτυχία δεν παντρεύεται με τη δόξα».

Τι φοβερό, αλήθεια! Ένας άνθρωπος που τον ζηλεύουν τόσοι και τόσοι, που εκστασιάζονταν τα πλήθη από τη γοητευτική της φωνή, που η δόξα τη στεφάνωνε σε κάθε της βήμα, να σου λέει, από  την προσωπική της πια πείρα, μια τόσο ξεκάθαρη αλήθεια: Η ευτυχία δεν παντρεύεται με τη δόξα. Δεν συνυπάρχουν. Δεν κάνουν μαζί χωριό. Δεν συμπορεύονται. Μάλιστα. Η ευτυχία με τη δόξα. Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, αποτελεί την πιο ψηλαφητή εμπειρία. Η μια αποκλείει την άλλη. Κι αλίμονο σ’ εκείνους που φρονούν το αντίθετο. Και επιδίδονται σ’ ένα αδιάκοπο κυνηγητό της δόξας με την προσδοκία της ευτυχίας. Τη δόξα μπορεί να την πιάσουν. Να τους σηκώσει στα μαγευτικά της φτερά. Η ευτυχία όμως θα φεύγει όλο και πιο μακριά. Θ’ αποτελεί γι’ αυτούς όνειρο απραγματοποίητο.

Αυτό συνέβη και εδώ. Όσο γέμιζε η ψυχή της από δόξα, τόσο άδειαζε η ψυχή της από ευτυχία. Τα ανώνυμα πλήθη και οι επώνυμοι θαυμαστές της δεν μπορούσαν να γεμίσουν το κενό της δύστυχης καρδιάς της. Την ίδια στιγμή που οι άλλοι τη θαύμαζαν και τη μακάριζαν, εκείνη ζούσε μια τραγωδία. Τα χειροκροτήματα και οι επευφημίες έσβηναν πολύ σύντομα. Και όταν βρισκόταν μόνη με τον εαυτό της, τότε ζούσε το μεγάλο της δράμα. Το δράμα της μοναξιάς. Το δράμα της μοναξιά ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους!

Αυτό είναι το δράμα του σύγχρονου ανθρώπου. Ο άνθρωπος της εποχής μας, που ζει και κινείται σ’ έναν πλανήτη  που αριθμεί περισσότερους από επτά δισεκατομμύρια ανθρώπους. Ο άνθρωπος αυτός που δεν του λείπουν οι συντροφιές, η κοινωνική ζωή και έχει αναγάγει τις διαπροσωπικές σχέσεις σε επιστήμη. Ο άνθρωπος αυτός που επικοινωνεί σ’ ένα λεπτό με κάθε γωνιά της γης, αισθάνεται κατεξοχήν μόνος. Μονότατος! Έρημος από ανθρώπους. Κάτι ακόμα χειρότερο. Όχι σπάνιο νιώθει εχθρικό και καταπιεστικό τον κοινωνικό του περίγυρο, ακόμα και το πιο κοντινό περιβάλλον του.

Αλλά αυτό δεν είναι χωρίς συνέπειες. Έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχοσωματική του ύπαρξη. Οι προσωπικές και εγκάρδιες σχέσεις, οι αληθινά αδελφικές δεν είναι λεπτομέρεια για τη ζωή. Αποτελούν ουσιαστικό στοιχείο για την ομαλή και ισορροπημένη ανάπτυξή της. Καλύπτουν μια βαθιά ψυχική ανάγκη.

Την ανάγκη να νιώσει ο άνθρωπος την ειλικρινή και ανιδιοτελή αγάπη. Να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Να αισθανθεί ότι δεν περιβάλλεται από ανώνυμα πλήθη, από αδιάφορες μάζες, από περιστασιακούς θαυμαστές, αλλά και από πιστούς φίλους και αγαπητούς αδελφούς. Από ανθρώπους που δε σταματούν στη φωνή του, στο ταλέντο του, στην ομορφιά του, στον εντυπωσιασμό. Προχωρούν στην ψυχή του, τον βλέπουν ως άνθρωπο, ως εικόνα του Θεού, ως αδελφό. Και είναι έτοιμοι να του σταθούν δίπλα, να τον περιβάλλουν με την αγάπη τους, με τη στοργή τους. Να θυσιαστούν γι’ αυτόν.

Αυτό αναζητεί ο άνθρωπος. Και αυτό είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να νιώσει ασφαλής μέσα στο σύγχρονο κυκεώνα της ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Αυτό έλειπε από τη δύστυχη, μέσα στη δόξα της, τραγουδίστρια. Και αυτό της έφερνε στα χείλη την τραγική ομολογία: «Η ευτυχία δεν παντρεύεται με τη δόξα»