Η ιστορία επαναλαμβάνεται…τα προβλήματα διογκώνονται

Χρήστος Ν. Τραϊκούδης,
Οικονομολόγος
Economist MSc in politics &

economics in S.E Europe, UoM

Αγαπητοί αναγνώστες,

Τα όσα ζούμε σήμερα δεν είναι κάτι καινούργιο για τούτο το κράτος, αν και για να πούμε ότι υφίσταται κράτος θα πρέπει να υπάρχει και η έννοια του γενικού συμφέροντος η οποία κρίνοντας δια των αποτελεσμάτων φαίνεται ότι λείπει. Από την αρχή δόμησης του το Ελληνικό κράτος και μέχρι να φθάσει στην σημερινή του κατάσταση ταλαιπωρήθηκε συχνά από εκλογές και πολιτική αστάθεια. Κάποιοι αυτόχθονες που προσπάθησαν να πείσουν τους πολίτες ότι διοικώντας τη χώρα ήταν και οι μοναδικοί που θα είχαν το χάρισμα για την σώσουν ή ότι ενώ θα ήταν κοινοβουλευτικοί δικτάτορες θα αφήναν τους υπολοίπους να νομίζουν ότι όλα στη χώρα λειτουργούσαν δημοκρατικά, φαίνεται ότι στο δια ταύτα όχι μόνο δεν έπεισαν αλλά φόρτωσαν με πολλά προβλήματα τις επόμενες γενιές. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια που για κάθε τι στραβό που συμβαίνει στη χώρα μας αποκλειστικοί φταίχτες θα πρέπει να θεωρούνται οι ετερόχθονες και οι αλλοδαποί. Αν ως παράδειγμα θές να δωρίσεις δημόσιο χώρο σε συνάδελφο ή συνδαιτυμόνα δεν σου φταίει ο ξένος, ούτε αν αυτός ο παραλογισμός δημιούργησε τερατουργήματα αστικά περιβάλλοντα. Κάποτε κάποιες γενιές θα πληρώσουν για αυτά τα λάθη ακόμη και αυτοί οι πολίτες όπου οι πρόγονοι τους θεωρούσαν ότι ζούνε σε μία γυάλα.

Το πρόβλημα όμως στη χώρα μας δεν είναι μόνο καθαρά οικονομικό όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν αλλά σχετίζεται με την παιδεία, το ανεξάρτητο της δικαιοσύνης , τις αναθεωρήσεις στα Συντάγματα που ξεχάσανε τόσο τη παιδεία όσο και τη δικαιοσύνη και ένα σωρό άλλα ζητήματα για τα οποία οφείλουμε να τα διορθώσουμε όσο πιο σύντομα γίνεται. Σε πολλές φάσεις της ιστορικής διαδρομής του ελληνικού έθνους -κράτους οι εκλογές και κάποιες πολιτικές αποφάσεις γινόταν κάτω πίεση που αφορούσε κυρίως σε οικονομική δυσπραγία παρόλη την όποια ενίσχυση σε οικονομικό επίπεδο είχε προηγηθεί από το εξωτερικό από ομοεθνούς και ετερόχθονες αλλά αυτή η οικονομική δυσπραγία ήταν αποτέλεσμα μίας κοινωνικό-πολιτικής αποσύνθεσης, καθημερινών εμφυλίων και περιθωριοποίησης της αριστείας.

Στο προσκήνιο και πάλι έρχεται αυτή η απορία που έχουν κάποιοι «ειδικοί» ότι η σχεδόν πατροπαράδοτη προσφυγή στα ταμεία και τα «δάνεια» κρίνεται ανίκανη να δώσει λύσεις στα εθνικά προβλήματα τα οποία μένουν και επιμένουν. Σε πρόσφατη έρευνα η Ελλάδα φιγουράρει στις πρώτες θέσεις όσον αφορά τη διαφθορά σε διεθνές επίπεδο.  Η Ελλάδα όμως φιγουράρει στις πρώτες θέσεις και σε άλλα αρνητικά γεγονότα όπως οι αυξήσεις των φόρων καθώς και η απογοήτευση των πολιτών για την κατεύθυνση των φόρων οι οποίοι μόνο ανταποδοτικοί για το σύνολο της κοινωνίας δεν δείχνουν να είναι.

Μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος κάποιες φορές φυλακίζεται στην ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο ακούγοντας ψέματα και όχι σκληρές αλήθειες όταν η παιδεία του δεν είναι ολοκληρωμένη. Ο Αριστοτέλης είπε ότι την ενότητα πρέπει να την προάγουμε μέσω της παιδείας, και παιδεία δεν είναι ούτε η στρατευμένη τέχνη, ούτε το ανεπαρκές εκπαιδευτικό σύστημα, ούτε ο πολιτικός συνδικαλισμός του θεαθήναι στα Πανεπιστήμια αλλά ούτε και η στρατευμένη δημοσιογραφία.

Ευελπιστώ οι αλήθειες να υπερισχύσουν στο μέλλον σε κάθε πολιτικό λόγο. Δεν χρειάζεται η κοινωνία να βαριά ανασαίνει από θεσμοθετημένα ψέματα, διότι μία μερίδα των πολιτών που τα αντιλαμβάνεται ψάχνει να βρει την πραγματική αλήθεια κάπου άλλου. Κάποιες φορές βέβαια το αλλού είναι εκεί που δεν πρέπει.

Ως κοινωνία λοιπόν, σε αυτό το κομβικό σημείο που βρισκόμαστε, πρέπει να δίνουμε περισσότερη σημασία σε αυτά που είναι γύρω μας και είναι αρνητικά, το ίδιο και αυτοί που μας διοικούν. Ένας πολίτης που αγαπά τον τόπο του δεν του αρέσει να κολακεύει όσους προσπαθούν να δημιουργήσουν εμπόδια στην ευημερία του άμεσα και έμμεσα.

Είναι επίσης επιτακτική ανάγκη να δείξεις στον συμπολίτη σου τον κίνδυνο που παραμονεύει και να τον εξουδετερώνεις ακόμη και εάν ο δρόμος της αλήθειας δεν είναι πάντα στρωμένος με ροδοπέταλα. Αυτή είναι υποχρέωση για όλους του πνευματικούς ανθρώπους του τόπου.

Η παράλογη λειτουργία της γραφειοκρατίας, η κακή φήμη του συνδικαλισμού, η υψηλή φορολογία, το υψηλό κόστος ενέργειας, η ευνοιοκρατία, η αναξιοκρατία, η έλλειψη υποδομών, η αποκέντρωση που έμεινε μόνο στα λόγια, ο τρόπος με τον οποίο δομήθηκαν τα μεγάλα αστικά κέντρα, η έλλειψη δημιουργικής πίεσης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα, το ευμετάβλητο οικονομικό περιβάλλον, οι κοντινοί φορολογικοί παράδεισοι και το κυριότερο η φυγή ικανών ανθρώπων στην αλλοδαπή είναι σημαντικά εμπόδια. Το πιο σημαντικό εμπόδιο βέβαια είναι η έλλειψη ιστορικής ειλικρίνειας η οποία συντηρεί τις παθογένειες σχεδόν αυτούσιες εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

 Η ιστορία ενός ατόμου, ενός έθνους, ενός υπερεθνικού σχηματισμού είναι παρόν μέσα στο παρόν τους και αν δεν συντελεστούν κάποιες διεργασίες ώστε να απαλλαγούν από τα βαρίδια του παρελθόντος τότε νομίζοντας ότι συντελούνται συνειδητές πράξεις στην ουσία αυτές θα είναι αποτέλεσμα ασυνείδητων ψυχικών διεργασιών οι οποίες συνήθως οδηγούν σε άσχημα αποτελέσματα.