Ζούμε σε μία γυάλα;

Χρήστος Ν. Τραϊκούδης,
Οικονομολόγος
Economist MSc in politics &

economics in S.E Europe, UoM

Είναι πολλές φορές που στην καθημερινότητα μας αντιλαμβανόμαστε ότι πολλά από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας δεν συμβαδίζουν με τη λογική, ότι κάποιοι εσκεμμένα πιστεύουν ότι ζούνε σε μία γυάλα αδιαφορώντας για τα κοινά.

Το Ελληνικό κράτος ακόμη και όταν ελευθερώθηκε έμεινε προσκολλημένο σε ένα παρελθόν το οποίο ουδέποτε θα μπορούσε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τη δόμηση ενός κράτους δικαίου.   Ακόμη και σήμερα η ελληνική κοινωνία πνίγεται στους φόρους, τις λακκούβες και την αναξιοκρατία. Ένα κράτος το οποίο ξεπουλήθηκε από ομάδες συμφερόντων οι οποίες επένδυσαν στο διανοητικό κατέβασμα των πολλών κάτι το οποίο ενέτεινε την έλλειψη ουσιαστικής πίεσης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα και έτσι όλα πήγαν στραβά με συνέπεια τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια να καλούμαστε να πληρώσουμε ακριβά την καθημερινότητα μας αν και πάλι όχι με το πιο δίκαιο τρόπο διότι δεν τα φάγαμε όλοι μαζί.

Τα προβλήματα της υψηλής φορολογίας, των υψηλών ρυθμών ανεργίας, του υψηλού ποσοστού κόκκινων δανείων, των κακό συντηρημένων δρόμων, των χιλιάδων σκανδάλων, των παραχωρήσεων με το έτσι θέλω μέρος δημόσιας περιουσίας σε συνδαιτυμόνες, των κτηρίων με υπερβάσεις στις διαστάσεις τα οποία χτίστηκαν με ανοχή των υπεύθυνων τήρησης της νομιμότητας για ορισμένους και όχι για όλους, και πολλά άλλα στραβά και ανάποδα δεν ήλθαν ξαφνικά και εν μία νυκτί σε τούτο το κράτος το οποίο μόνο περηφάνια δεν μπορεί να γεμίζει από τούτα τα γεγονότα.

Το κακό είναι ότι όσοι προσπάθησαν να πούνε την αλήθεια και να επιβάλλουν την λογική βρέθηκαν στην απομόνωση και αποδοκιμάστηκαν κάποιες φορές ακόμη και δια της ψήφου.  Η ψήφος λοιπόν δεν γίνεται να πέφτει στην κάλπη χωρίς να έχει ίχνος λογικής αλλά και αναζήτησης του καλύτερου όχι για ίδιο όφελος αλλά για το κοινό. Πρέπει οι πολίτες να αναζητούν την αλήθεια και να νοιάζονται για τα κοινά ακόμη και για αυτά που θεωρούν μικρά όπως για παράδειγμα ένα βρώμικο πεζοδρόμιο, μία λακκούβα, την έλλειψη κάδων απορριμμάτων, ένα καθρέπτη σε μία διασταύρωση όπου δεν υπάρχει καλή ορατότητα και πολλά άλλα τα οποία σε άλλα κράτη της Ευρώπης δεν υπάρχει περίπτωση να παραμεληθούν τόσο από τους πολίτες όσο και από τους υπεύθυνους. 

Αυτός ο λαός καθοδηγήθηκε σε λάθος μονοπάτι και εσκεμμένα διότι συνέφερε και συμφέρει κάποιους να θέλουν να διατηρούν τους υπόλοιπους από ημιμαθείς ως απαίδευτους, ανίκανους δηλαδή να διακρίνουν τον άριστο άρα και εχθρούς της πραγματικής Δημοκρατίας.

Συμμετοχή στην πολιτική δεν είναι τυχοδιωκτισμός, δεν είναι ο εύκολος πλουτισμός, δεν είναι οι φανφάρες, ούτε και ο εύκολος τρόπος πρόσβασης σε ένα επάγγελμα ανθρώπων που αρκέστηκαν στην αεργία και την ήσσονα προσπάθεια. Η πολιτική δεν είναι επάγγελμα στην πραγματικότητα αλλά θέληση για το καλύτερο τόσο για το άτομο όσο και για την κοινωνία πρωτίστως.

 Το είχα γράψει και παλαιότερα αλλά το ξανά τονίζω ότι η σημασία του ανθρώπινου παράγοντα στην προσπάθεια των κοινωνιών του δυτικού κόσμου να φέρουν ευμάρεια και να παράγουνε πολιτισμό είναι αναμφισβήτητη και λογική συνάμα. Την τεχνολογία την οποία τόσο ακριβά εισάγουμε και θαυμάζουμε δεν δημιουργήθηκε από τυχαίους ανθρώπους ούτε οι επιχειρήσεις τους επιλέξανε τυχαία από την άλλη. Εδώ να επισημάνω ότι το ζήτημα της στελέχωσης των επιχειρήσεων στην Ελλάδα είναι κάτι που θα απασχολήσει ιδιαίτερα στο μέλλον τον επιχειρηματικό κόσμος και θα έχει, αν και το απεύχομαι, δυσάρεστες συνέπειες για το σύνολο της κοινωνίας. Οι ελληνικές επιχειρήσεις δεν μπορούν να ανταγωνιστούν ένα συνεχώς πιο ανταγωνιστικό παγκόσμιο περιβάλλον αν δεν αναπτυχθούν και δεν στελεχωθούν κατάλληλα και το κατάλληλα δεν πάει με τον βαθμό συγγένειας ούτε με την κάπως αστεία αντίληψη την οποία έχουν μερικοί ότι οι υφιστάμενοι τους πρέπει να είναι λιγότερο οξυδερκείς και εκπαιδευμένοι από αυτούς. Με τέτοια μυαλά όπως λέει ο σοφός λαός και εδώ είναι απολύτως σοφός δεν μπορούμε να πάμε μπροστά ούτε και να μας υπολογίζουν οι ξένοι στην δύσκολη γεωπολιτική σκακιέρα. Όλα έχουν τη σημασία τους λοιπόν.

Αν δεν προσέξουμε αυτήν την Ελλάδα θα την τελειώσει η ιστορία της και ως εκ τούτου θα είμαστε υπεύθυνοι αν δεν ανατρέψουμε τις παθογένειες και αν την εθνική μας περηφάνια την γιορτάζουμε δύο φορές το χρόνο αλλά πολύ διαφορετικά κάθε μέρα.