Στον Νυμφίο της Μεγάλης Εβδομάδας 2020 …

-Κύριε, όπου κι αν πας, μαζί σου θα έρθω, Σου είπε ο αγαπημένος σου Πέτρος. Και στη φυλακή και στον θάνατο ακόμη.

Κι Εσύ:

-Αλήθεια σου λέω, Πέτρο, σήμερα κιόλας, σε λίγες ώρες από τώρα και λίγο πριν ο πετεινός λαλήσει, θα μ’ έχεις αρνηθεί όχι μία ούτε δύο, αλλά τρεις φορές.

Έτσι του είπες κι ο Πέτρος σώπασε, δεν έβγαλε άχνα.

Κι όταν μετά τον Δείπνο τον Μυστικό προσευχήθηκες στον αγαπημένο σου τόπο προσευχής, πικρό παράπονο Σ’ έπιασε, μόλις είδες τους μαθητές που σε συνόδευαν να κοιμούνται, αντί να ξαγρυπνούν στηρίζοντάς Σε. Και τη χρειαζόσουν πολύ αυτή τους τη στήριξη, Εσύ που πριν από λίγο ο θεϊκός Σου ιδρώτας σαν αίμα έτρεξε στο άγιο μέτωπό Σου∙ μα δεν την είχες.

Και πάλι Εσύ, όλες αυτές τις μέρες κι όλα τα βράδια αυτά, εγκαταλειμμένος είσαι από όλους εμάς τους πιστούς Σου. Στέκεις σιωπηλός μες στο σκοτάδι και τη σιωπή, με το άγιο κεφάλι  Σου, που γερμένο στο πλάι είναι πάντα από παράπονο, γερμένο ακόμη περισσότερο. Σε ακούω να λες με περισσότερο παράπονο φέτος αυτά τα ξεχωριστά Σου λόγια: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, ποσάκις ηθέλησα συναγαγείν τα τέκνα σου, ον τρόπον όρνις επισυνάγει τα νοσσία αυτής υπό τας πτέρυγας, αλλ’ ουκ ηθελήσατε», «τεκνία μου, παιδάκια μου», μας αποκαλείς τρυφερά και προχωράς παρακάτω με παράπονο μεγάλο: «Όσο την αγαπημένη μου Ιερουσαλήμ σας αγάπησα, σας προστάτεψα σαν την κλώσα που σκεπάζει τα νεογέννητά της μ’ ολάνοιχτες τα φτερά της, αλλά εσείς δεν τη θελήσατε αυτή μου την προστασία. Κι εγώ, σας το έχω ξεκαθαρίσει, δεν μπορώ την ελευθερία σας να καταπατήσω. Όποιος θέλει με ακολουθεί, δε σας επιστρατεύω.

Μόνος μου κι έρημος διασχίζω το φετινό Πάσχα. Μη μου στενοχωριέστε, το ξέρω πως δε γίνεται να είστε μαζί μου. Το θέμα δεν είναι το Πάσχα, αλλά το «πάντα». Αυτό το «πάντα», εκτός από διάρκεια, άμεση σχέση έχει μ’ αυτό που τόσες φορές έχω πει στον καθένα σας, χτυπώντας την πόρτα της καρδιάς σας: «Να ‘μαι εδώ, στέκομαι μπρος στην πόρτα σου και σου χτυπώ απαλά και διακριτικά. Θα μπω μονάχα αν εσύ το θες, ποτέ με τη βία». Προπαντός αυτό θέλω να σου θυμίσω αυτές τις μέρες που διαμαρτύρεσαι για την πόρτα της εκκλησιάς που κλειστή είναι κι ας έχουμε Πάσχα: υπόμεινε φέτος, αγαπημένε μου, χωρίς να διαμαρτύρεσαι. Όμως μην ξεχάσεις! Θα έρθουν κι άλλες Κυριακές και Μεγαλοβδομάδες, θα ‘ρθουν και άλλα Πάσχα κι εγώ θα ‘μαι εκεί, στη θέση μου και πάλι. Και τότε θα σε δω, αν θυμηθείς πάλι τις παλιές σου συνήθειες κι έρχεσαι λίγο πριν από το τέλος της κοινής προσευχής, έτσι για να πεις πως ήρθες. Θα σε δω, άραγε, τη Μεγάλη Παρασκευή, να έρχεσαι πάλι μόνο για να δεις ποιος επιάφιος στολίστηκε καλύτερα ή για να βγάλεις τον Επιτάφιο βόλτα, μιλώντας με την παρέα σου περί ανέμων και υδάτων, ξεχνώντας  πως τον ίδιο τον Θεό σου κηδεύεις; Μήπως σε δω το Μέγα Σάββατο να έρχεσαι στις 12 παραλίγο, για να σπρωχτείς για ν’ ανάψεις το κερί σου κατευθείαν από τον ιερέα σου κι όχι από άλλον, και ν’ αποχωρείς στις 12 και λίγο, για να φας τη μαγειρίτσα σου νωρίς νωρίς, γιατί δεν μπορείς ν’ αντέξεις λίγο ακόμα;

Αν γίνει κάτι τέτοιο του χρόνου, τεκνίον μου αγαπημένο, πάει να πει πως το φετινό Πάσχα σε ζορίζει χωρίς κάποιον λόγο σοβαρό, πάει να πει πως βρίσκεσαι μακριά από την ουσία του πράγματος, και, άρα, δεν έχεις λόγο να διαμαρτύρεσαι και να γκρινιάζεις, μια χαρά είναι κι έτσι, για σκέψου το λιγάκι!…   

Γιατί το κυριότερο όλων είναι το κίνητρο, ο λόγος: θες να ‘σαι μαζί μου για τη συνήθεια της Παράδοσης ή μήπως για το καλό και μόνο; Αν ισχύει κάτι τέτοιο, πολύ μ’ έχεις λιγοστέψει. Αυτό που θα ‘θελα ένα και μόνο είναι: να είσαι μαζί μου γιατί δεν αντέχεις μακριά μου, όπως δεν αντέχει ο ερωτευμένος μακριά απ’ τον έρωτά του. Να είσαι μαζί μου, επειδή δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς εμένα. Να είσαι μαζί μου γιατί έχεις πολλούς λόγους να πιστεύεις βαθιά πως εγώ, εκτός από Αλήθεια και Οδός, είμαι η ίδια η Ζωή…».

Μεγάλη Πέμπτη 2020
Σόνια Ευθυμιάδου