Ντέμης Ρούσσος, Goodbye our friend Goodbye!

demisΗ είδηση του θανάτου του μας έγινε γνωστή μέσα από το λογαριασμό στο twitter του Νίκου Αλιάγα. Η Ελλάδα ζούσε στους δικούς της ρυθμούς αφού ήταν η ημέρα των εκλογών. Δεν υπήρχε άλλη είδηση στα ΜΜΕ παρά μόνο ότι αφορούσε στους πολιτικούς αρχηγούς, στα κόμματα, στις εκλογικές περιφέρειες. Κι’ όμως στο ξεκίνημα της 25ης Ιανουαρίου ένα Ελληνόπουλο της διασποράς, που κράτησε την Ελλάδα βαθιά μέσα στην ψυχή του και την ταξίδεψε σε όλα τα σημεία του Πλανήτη, έφυγε από τη ζωή, τελικά στον ίδιο του τον τόπο.
Ο Ντέμης Ρούσσος, ο δικός μας Ντέμης, γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1946 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, από έλληνα πατέρα και αιγύπτια μητέρα ιταλικής καταγωγής. Εκεί μπήκαν και οι πρώτες βάσεις της μουσικής του παιδείας, αφού μελέτησε μουσική και ήταν μέλος της βυζαντινής εκκλησιαστικής χορωδίας της Αλεξάνδρειας.
Στην Αθήνα έφτασε οικογενειακώς στις αρχές της δεκαετίας του 1960, μετά την κρίση στο Σουέζ (1956), όπου έχασαν την περιουσία τους.
Η πορεία του νεαρού Ντέμη στη μουσική είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους.
Στην αρχή δημιουργώντας και συμμετέχοντας στα συγκροτήματα Idols και We five, στη συνέχεια με αποσκευές τις μουσικές του ανησυχίες, το ταλέντο του, την ανάγκη του να βρει δρόμους έκφρασης τον οδήγησαν παρέα με τους φίλους του: Βαγγέλη Παπαθανασίου, Λουκά Σιδερά και Αργύρη Κουλούρη στη Γαλλία, όπου και δημιούργησαν το συγκρότημα Aphrodite‘s Child.
Περιοδείες, αρχικά στη Νότια Ευρώπη, εκατομμύρια δίσκοι, γνωριμίες με προσωπικότητες της εποχής. Το ιδιαίτερο φωνητικό του ύφος προώθησε το συγκρότημα σε διεθνή επιτυχία, ιδιαίτερα με τη συμμετοχή του στον δίσκο «666», ο οποίος έγινε κλασική επιτυχία. Η διάλυση του συγκροτήματος δεν άργησε να έρθει και ο καθένας τράβηξε το δικό του δρόμο.
Ο Ντέμης προχωράει στο μουσικό στερέωμα, γράφοντας τη δική του μοναδική ιστορία. Φωνή ξεχωριστή, μελωδική. Δεν υπάρχουν νέοι της εποχής που δεν δάκρυσαν, δεν αφιέρωσαν, δεν γύρισαν τη βελόνα του πικ απ σε κάποιο από τα τραγούδια του πάλι και πάλι. Και εκείνος έγραφε στίχους, συνέθετε μουσική, ξεσήκωνε το κοινό του στα πέρατα της Γης, έχοντας πάντα την Ελλάδα μέσα του.
Σε πόσα τραγούδια του δεν υπάρχει έστω μια λέξη ελληνική «μάνα μου», «Ελένη μου», «αγάπη μου», «μανούλα μου». Και πόσες διασκευές δεν έκανε σε ελληνικά τραγούδια βάζοντάς τους αγγλικό στίχο ώστε να μπορούν να τα τραγουδήσουν εκατομμύρια χείλη! Όλες έγιναν μεγάλες επιτυχίες.
Στις 25 Ιουνίου 2010 πραγματοποίησε μια συναυλία στο Ηρώδειο, ήταν η πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα μετά από 37 χρόνια, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, τα εισιτήρια της οποίας εξαντλήθηκαν σε λίγες ώρες.
Η Γαλλική Δημοκρατία τον παρασημοφόρησε με τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής, τον Σεπτέμβριο του 2013, σε τελετή που παρατέθηκε στην πρεσβεία της Γαλλίας στην Αθήνα.
Δεν είναι τυχαίο ότι το τέλος τον βρήκε στην Ελλάδα, αφού τα τελευταία χρόνια είχε επιλέξει να ζει στην πατρίδα του.
Η νεκρώσιμη ακολουθία ξεκίνησε την Παρασκευή 30/1, στις 12 το μεσημέρι στην εκκλησία του Α’ Νεκροταφείου.
Ο ναός γεμάτος με πολύχρωμα τριαντάφυλλα και λουλούδια του αγρού. Τα μέλη της οικογένειάς του ήταν εκεί, οι φίλοι του ήταν εκεί, ο κόσμος που τον αγάπησε, ακόμα και θαυμαστές του από το εξωτερικό, ήταν εκεί.
Όλοι τον κατευόδωσαν στο δικό του μοναχικό ταξίδι. Η φωνή της Μαρίζας Κωχ τον συνόδευσε με ένα μοιρολόι.
Η κόρη του Έμιλι, ο γιος του Κύριλλος, ο αδελφός του Κώστας δέχθηκαν τα συλλυπητήρια γνωστών, φίλων και απλών ανθρώπων που έφτασαν για το τελευταίο αντίο στον άνθρωπο που τους συντρόφευσε σε στιγμές της ζωής τους.
Καλό ταξίδι καλέ μας φίλε, Καλό ταξίδι Έλληνα του Κόσμου!