Το ευρώ
Μια μεγάλη αγάπη γεμάτη μίσος

Übersetzung auf Deutsch

goulios_01Μίσος κατά του ευρώ από τη μεριά των άκρως Αριστερών, γιατί τους ενοχλεί στον δρόμο της παγκοσμιοποίησης του σοσιαλισμού τους, μίσος από τους άκρως Δεξιούς, γιατί τους χαλιναγωγεί στον εθνικισμό τους. Κι όμως όλοι το αγαπούν, γιατί το ευρώ είναι ένα από τα πιο σκληρά νομίσματα στον κόσμο, επειδή είναι σπάνιο και χρήσιμο όσο λίγα άλλα νομίσματα και για αυτό περιζήτητο σαν μέσον συναλλαγής. Ενόσω, λοιπόν, το ευρώ συνδυάζει σε μεγάλο βαθμό αυτά τα χαρακτηριστικά, της σπανιότητας και της χρησιμότητας, το εμπιστεύεται όλος ο κόσμος.

Για τη σπανιότητα του ευρώ φροντίζει η ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) μαζί με τις κεντρικές τράπεζες των κρατών μελών, π.χ. με την ΤτΕ (Τράπεζα της Ελλάδος). Αυτές και μόνο αυτές ρυθμίζουν άμεσα την κυκλοφορία του ευρώ στις αγορές. Για τη χρησιμότητα του ευρώ φροντίζουν τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης με την παραγωγή τους. Εφόσον παράγουν επαρκώς, καλύπτουν τη ζήτηση προϊόντων αυτών που θέλουν να τα ανταλλάξουν με ευρώ.

Η Συνθήκη της Λισαβόνας, η οποία αντικατέστησε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, κατοχυρώνει την ΕΚΤ και τις κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών. Τις καθιστά ανεξάρτητες στην νομισματική πολιτική τους από κάθε επέμβαση των εθνικών κυβερνήσεων – ένα γεγονός που δεν αρέσει καθόλου σε μερικούς πολιτικούς, όταν διαπιστώνουν ότι η κεντρική τους τράπεζα δεν ενεργεί στα δικά τους πλαίσια. Έτσι, οι καιροί, κατά τους οποίους μια ελληνική κυβέρνηση υποχρέωνε την ΤτΕ να τη χρηματοδοτήσει κατά το δοκούν της, ανήκουν στο παρελθόν.

Επί αυτού, τα αποσπάσματα από το άρθρο 123 της Συνθήκης της Λισαβόνας που ακολουθούν μιλούν από μόνα τους. Σε αυτά στηρίζει η ΕΚΤ την άρνησή της να χρηματοδοτήσει την Ελλάδα όπως αυτή το θέλει.

Άρθρο 123:   «Απαγορεύονται οι υπεραναλήψεις ή οποιουδήποτε άλλου είδους πιστωτικές διευκολύνσεις από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών μελών…, προς θεσμικά και λοιπά όργανα ή οργανισμούς της Ένωσης, κεντρικές κυβερνήσεις, περιφερειακές, τοπικές ή άλλες δημόσιες αρχές, άλλους οργανισμούς δημοσίου δικαίου ή δημόσιες επιχειρήσεις των κρατών- μελών…»

Απομένει, λοιπόν, να διευθετήσουμε το δημόσιο εξωτερικό χρέος μας, εφόσον φυσικά θέλουμε να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη. Και κάθε φορά που εμείς αδυνατούμε να καταλάβουμε τις υποχρεώσεις μας, μάς τις παρουσιάζουν γραπτώς οι άλλοι 18 εταίροι της Ευρωζώνης, υποδεικνύοντας το άρθρο 125 της Συνθήκης της Λισαβόνας, το οποίο αποκλείει τη συλλογική εγγύηση για χρέη κάποιου κράτους-μέλους της Ευρωζώνης.

Άρθρο 125:   «Η Ένωση δεν ευθύνεται για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν οι κεντρικές κυβερνήσεις, οι περιφερειακές, τοπικές ή άλλες δημόσιες αρχές, άλλοι οργανισμοί δημοσίου δικαίου ή δημόσιες επιχειρήσεις των κρατών μελών. (…) Κανένα κράτος-μέλος δεν ευθύνεται για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν οι κεντρικές κυβερνήσεις (άλλων κρατών)…». Αυτό είναι το λεγόμενο Βail-οut, το οποίο στα Αγγλικά σημαίνει στη μεταφορική του έννοια: δεν αναλαμβάνω εγγύηση.

Ακριβώς, σε αυτό το άρθρο στηρίζονται προ πάντων η Γερμανία, Ολλανδία, Φινλανδία, Σλοβακία, Σλοβενία και Αυστρία, όταν αρνούνται να συμμετάσχουν σε νέα χρηματοδότηση της Ελλάδας. Συνεπώς, τόσο η Ε.Ε. σαν σύνολο όσο και κάθε κράτος-μέλος της δεν ευθύνονται για το εξωτερικό χρέος μας, το οποίο τέλος του 2014 ανερχόταν σε 324 δις €. Ο μόνος υπεύθυνος για αυτό είμαστε εμείς, οι Έλληνες. Έχοντας έτσι τα πράγματα, φαίνεται ότι οι εχθροί της Ελλάδας βρίσκονται εντός των τειχών, όταν αρνούνται πεισματικά να συμμορφωθούν με τις υποχρεώσεις από τη Συνθήκη της Λισαβόνας και παίζουν κορώνα γράμμα ευρώ ή δραχμή.